مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

سه شنبه ۳۱ خرداد ۸۴

ایران...وطن...درد...یاس

به به! رویا طلوعی عزیز هم به جرگه وبلاگ نویسان پیوست. دو هفته پیش بهم گفته بود که وبلاگی را ساخته است اما فکر کردم هنوز مطلبی را در وبلاگش منتشر نکرده است. چند دقیقه پیش دیدم که دو نفر از وبلاگ رویا طلوعی به وبلاگ من امده اند. رفتم دیدیم بابا رویا چند تا مطلب هم نوشته است. رویا جان چرا خبر ندادی اخه؟ داشتیم خانم؟(چشمک)...وبلاگ رویا دو زبانه( فارسی- کردی) است و من از الان بهتون می گویم که اگر نوشته های خوب رویا گل را نخونید یک چیزی حدود یک سوم زندگیتان به فنا رفته است. پس بشتابید:

وبلاگ دو زبانه رویا طلوعی، فمینیست، فعال حقوق زنان کرد ، نویسنده‌ و سردبیر ماهنامه‌ی راسان در سنندج

پ.ن: آقای خالدیان! بنده افتادم سرتون! از الان گفته باشم که در جریان باشد. هر بار انلاین ببینمتون کنه می شوم که مطالب کردی رویا را برایم ترجمه کنید:دی
________________________________

صنم جانم، صنم گلم نوشته ات را چند بار خواندم. با درد...با بغض...با غمی که این روزها انگار پایان ندارد. سطر دوم اشک هایی که این روزها تمامی ندارند سرازیر شدند، آخر پاراگراف اشک ها به هق هق تبدیل شدند. نمی دانم چرا همیشه همدیگر را خوب فهمیدیم. شاید به خاطر سیل تجربه های مشترک مان باشد. هر دو یک دانشگاه درس خواندیم، هر دو معلمیم، و هر دو درد زنان داریم و در این زمینه کارهایی کردیم و مهم تر از همه هر دو زنیم...

این روزها چند بار این جمله را شنیدیم که خاتمی مگه چی کار کرد؟...میدانی! با بدجنسی تمام یک لحظه فکر کردم کاش شهردار بر کرسی ریاست جمهوری جلوس کند تا بفهمند خاتمی چه کرد. صنم این روزها راه می روم و اشک می ریزم... تو بالکن می ایستم، چای مزه مزه می کنم، اشک می ریزم و به همه دستاورد های و قدم های کوچکمان فکر می کنم. اولین 8 مارس پارک لاله را که فراموش نکرده ای؟ چه شور و شعفی داشتیم... صدای شیرین عبادی هنوز در گوشم هست. شادی های کوچکمان... آخرین 8 مارس پارک لاله... نمی دانم اون روز تو هم باتوم خوردی یا نه؟ صنم! درد باتوم اون روز و خیلی روزهای دیگر تازه الان شروع شده است. چرا ان روزها دردی را احساس نمی کردیم؟ چرا حالا؟ ...چیزی تغییر کرده است؟ آره! در من چیزی هست که قبلن نبود...شاید هم چیزی بود که حالا دیگر نیست. انگار با مغر تو دیوار رفتم. صنم تا حالا احساس کردی عمری وسط مردمی زندگی می کردی که انها را نمی شناسی و درک نمی کنی؟ حس کشنده ای است صنم! انگار...انگار زیر پایت ناگهان خالی شود... حقیقت تلخی که کوبنده تر از هر سیلی به صورتت می خورد. آخ! تلخی اش را چه درست گفتی: من اگر ما بشویم هم کاری از دستمان بر نمی آید. حتمن تو هم به این فکر کردی که برای چی کتک خوردیم؟ فحش شنیدیم و تحقیر شدیم؟ برای کی؟...پنجاه هزار تومانی های کروبی سیلی سختی بود صنم. صنم دموکراسی، حقوق بشر، آزادی و گفتمان غم آن 22 میلیلون نفری که به خاتمی رای دادند نبود. خیلی ها به عمامه سیاه و شعار "سلام بر سه سید فاطمی: خمینی، خامنه ای، خاتمی" رای دادند. این را می دانستیم؟ نمی دانم! شاید می دانستیم اما حقیقت هرگز تا این اندازه عریان جلوه نمایی نکرده بود. دیشب مناظره نوبخت و خوش چهره بود. آقای نوبخت گفت اگر هاشمی رفسنجانی رئیس جمهور شود ماهی 80 هزار تومان به مجرد ها و 120 هزار تومان به متاهل ها پرداخت می کند. شاید امشب نماینده احمدی نزاد نرخ را بالا برد و فردا شب نماینده رقیب و پس فردا...هم من می دانم و هم تو که وقتی غم نان باشد انتظار اندیشیدن به دموکراسی و حقوق بشر و حقوق زنان داشتن بیهوده است. اما صنم...درد شاید اینجاست که خیلی ها غم نان را ندارند و برای آنها هم 50 هزار تومانی کروبی چشم انداز دندان گیرتری است.
شنبه بهت زده، گیج و درب و داغون با مریم و حسین در کافی شاپ و بعد در خنکای پارک ملت به اخبار گوش دادیم. من و مریم مات و مبهوت یکی مان روبرو و دیگری زمین را خیره نگاه می کرد. من به کتابخانه فکر می کردم... به نوشین و همه شب هایی که تا صبح کتاب ثبت می کرد...به منصوره و ایده کتابخانه سیار...به 8 مارس پارسال که تو نبودی و کتابخانه افتتاح شد...به پروین و خستگی هایش... کاش یک شنبه بودی و می دیدی چشم هایش چطور از ته دل می خندید. به قول مریم اگر ان روز مردی به چشم های او خیره می شد محال بود عاشق پروین نشود. صنم! کابوس عقب گرد دست از سرم بر نمی دارد. تو می فهمی چی می گم. دلهره از دست دادن ها... عقب گرد ها.
صنم بچه ها این روزها اس ام اسی می فرستند با این مضمون که صدای پای فاشیسم نزدیک است. دیروز دانشگاه بودم... خواهران حراست را که خوب یادت هست؟ مدت ها بود جز به لاک ناخن به وجب های مانتو و شلوار و پر رنگی رژلب و خط لب کاری نداشتند. دیروز من را نگه داشت و به رنگ کرم مانتوی من گیر داد! گفتم این گیر دادن دیگه ور افتاده... خوبه خودت داری این همه مانتو نارنجی و قرمز تو حیاط دانشکده می بینی. می دونی چی بهم گفت؟ گفت: ایشاالله رجایی دوم رئیس جمهور می شود دوران قرتی بازی و جولان دادن شماها هم سر می رسد. صنم تنها یک کلمه در ذهن من رژه رفت: بنیاد گرایی..بنیاد گرایی.
خسته ام... کجا اشتباه کردیم؟ زیر پایم خالی است... آخ صنم! نوشتی وطن نداری. با تک تک سلول هایم حست را می فهمم. حالا می فهمم سهراب وقتی گفت شهر من گم شده است چه حسی داشت. کاش شهرمان گم شده بود که لا اقل دلخوش بودیم به اینکه سرزمینمان هست. حالا با وطنی که گم شده است چه کنیم؟ معلقم صنم، معلق.
صنم به همه داستان های چخوف، شرلی جکسون، همینگوی و ... فکر می کنم که با پولی که از جیب خودم می رفت برای شاگردانم تکثیر می کردم. می خواستم بدانند نویسندگی در فهیمه رحیمی و ر.اعتمادی خلاصه نمی شود...دلم می خواست دنیاهای بزرگتری را ببینند...همکاران می گفتند تو دیوونه ای. الکی الکی نصف حقوقت را خرج داستان و مقاله تکثیر کردن برای شاگردانت می کنی که چی؟... می خواستم با اعتماد به نفس باشند. حاضر و غایب نکردم که کسی از سر اجبار سر کلاس نیاد و دلم با چه شادی غنج رفت وقتی مشتاقانه می امدند. اما من و تو مگر چند ترم معلم انها بودیم که با خرافات دیرینه تزریق شده در ذهن انها مبارزه کنیم؟ شاید ان روز که وارد دفتر شدم و ددیم یکی از معلم ها کلی شورت و سوتین دنگ و وارنگ روی میز ریخته است و بقیه مشتاقانه شورت و سوتین ها را زیر و رو می کنند و اصلا توجهی به در باز اتاق معلم ها و شان محیط آموزشی نمی کنند...شاید همان روز باید می فهمیدم که من دست تنها چطور در یک ترم می توانم به جنگ خرافات و سنت ها روم؟ نمی دانم صنم! دیگر نمی فهمم...
صنم امید تغییر هست؟ نمی دانم! اما بیکار نمی شینیم. بالاخره خودمون را جمع و جور می کنیم...باز می نویسیم... بحث می کنیم... کتک می خوریم... تحقیر می شویم... اعتراض می کنیم... صنم تو بر می گردی. حسی به من می گوید که تو ینگه دنیا بمون نیستی..دل مهربانت اینجاست و فکر و روحت هم. بر می گردی و باز ما هستیم و سرزمینی که الان سرزمین ما نیست....گم شده است. اما هستیم...و دوباره و دوباره و صد باره شروع می کنیم. مهم نیست که پاهایمان امروز تا این اندازه لرزان است... مهم نیست که سرهایمان را به زور افراشته نگه داشتیم یا صداهایمان گرفته و چشم هایمان اشک آلود است. هستیم صنم ...هستیم.
نوشتی رای می دهی...به خاطر من و آسیه و شادی ...به خاطر پرستو و آرش و حمید رضا... و امید و پریسا و نیما. من می گویم نمی توانم...امید می گوید نمی تونم نداریم، باید رای بدهی. چاره دیگری نیست... من به گنجی فکر می کنم و زر افشان و باز اشک و اشک... من امروز به پرستو فکر می کنم که بار بیکار شده است.... به علی پیر حسینلو... به معصومه و گیسو. من تو چت برای پریسا زار می زنم...من اس ام اس علی را می خوانم و زار می زنم....آقای برجیان اس ام اس می زند و دلداری می دهد، می نویسد اشک هایت را به حساب ضعف تو می گذارند ته دردت، پس قوی باش و باز زار می زنم. امید می پرسد بالاخره رای می دهی؟... من به تو فکر می کنم و جای خالی ات ... به پرستو ...به روز های سخت ... به نوشین و پروین ....به روز های سخت امید... به تنهای هامون...امید می پرسد رای می دهی؟ من می گویم چاره دیگری هست؟

Permalink | Comments 24
 

.:: نظرات خوانندگان