مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

پنجشنبه ۲ تیر ۸۴

کسی می آید...کسی نمی آید...تنهاییم شاید

سهیلا خانم گرسنه است... پسر سهیلا خانم بیکار است و سهیلا خانم شک ندارد که در ان محله که همه معتاد هستند و مواد فروش پسر بیکار او هم بالاخره یا معتاد می شود یا مواد فروش...راننده تاکسی اشک در چشم هایش جمع شده است و از زنش می گوید که امروز فردا زایمان خواهد کرد و او پول مخارج بیمارستان را ندارد...تارا کلاس نقاشی را رها کرده است، هزینه لوازم سرسام اور است...استعدادی خشک می شود...پسرک رضوان گریه می کند و می گوید: اه! باز هم ماکارونی با سویا؟...جایی در نقشه جغرافیا باقی نمانده است که رضوان معجون پس مانده ها را مخلوط و به نام املت آفریقایی، پاکستانی، هلندی و... به خورد پسرک ندهد. سرایدار ساختمان دانشگاه آزاد قبول شده است و نمی تواند برود، هزینه ها سرسام اور است. گلناز از شکم گرسنه بچه های شوش می گوید...از نان و پنیر و گوجه زنگ های تفریح می نویسد که دست های کوچک بچه ها با ولع می قاپند... تو خیابان بلوار پسرک لخت تن گرما زده اش را به اب کثیف جوی زده است، حسین عکس می گیرد و من سکوت کرده ام و صد البته بغض...رضا 9 ساله شاگرد ممتاز است، برق ذکاوت در چشم های میشی اش می درخشد...رضا فال حافظ و چسب زخم می فروشد...هربار به او سلام می کنم دست کوچکش را جلو می اورد و چه محکم و مردانه با من دست می دهد...چه مشتاقانه انگلیسی یاد می گیرد، کتاب و جزوه تازه برایش می برم، چه محکم می گوید اخه نمیشه که مجانی این همه کتاب و جزوه برای من بیارید. شما هم معلم هستید، من تو مدرسه می بینم معلم ها چندر غاز حقوق می گیرند...من دلم می خواهد بغلش کنم و بگویم این بار زندگی خیلی سنگین تر از شانه های کوچک توست...شهر، خسته است و مضطرب، غمزده است شهر محبوب من.

یادم نیست کجا خواندم که ظرف خواسته های انسان بنا به مقتضیات زمان و شرایط کوچک و بزرگ می شود... امروز فکر می کنم کسی بیاید که تنها نان و شربت سینه را قسمت کند هم کافی است.

آخ سارا! کلماتت امروز جادو کرده اند...زمزمه می کنم، نه یک بار، نه ده بار، صدبار سارا!

من خواب دیده‌ام
که کسی نمی آید
کسی به فکر ما نیست
و کسانی که دوست داریم
هی کم و کم‌تر می شوند
.
.
.

Permalink | Comments 8
 

.:: نظرات خوانندگان