مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

یکشنبه ۵ تیر ۸۴

مهمانی رنگ ها

رنگ ها...رنگ ها... همه عمر به من آرامش ارزانی کرده اند. در تنگناهای روحی به دادم رسیده اند. سرخ، آبی، سبز، نقره ای، بنفش، لیمویی و...اخبار را می خوانم، شقیقه هایم درد می کنند، با انگشتانم فشارشان می دهم، دهنم را باز می کنم که چیزی بگویم، ناله ای، فریادی، غر غری، نق نقی حتی. اما تنها اصوات نا مفهومی بیرون می آید و هیچ! چیزکی می خواهم، دلخوشی لحظه ای، اندکی گریز... ناگهان بلند و مفهوم می گویم: می روم آرایشگاه!

صدای سشوار ها، بوی اکسیدان که مخلوط می شود با رنگ ها، ناخن های سوهان زده رنگارنگ، سمفونی بی امان قیچی ها، موهایی که صاف می شوند، موهایی که فر می شوند، رژ لب های تیره و روشن، تاپ های نارنجی و صورتی و سفید، ضیافت رنگ ها است و نبض زندگی که می تپد بی وقفه.

لبخند می زنم، چقدر به شلوغی و لمس شریان زندگی نیاز داشتم. زن صندوقدار می پرسد: کارتون چی هست؟... کارم چیه راستی؟!....بگویم امده ام لغزیدن چشم نواز رنگ ها را ببینم و نبض تپنده زندگی را شاهد باشم؟! .... این که نشد کار!.... می گویم می خواهم موهایم را رنگ کنم. فیشی می نویسد و دستم می دهد.

زن دست دخترکش را گرفته است، دخترک قد بلند پانزده شانزده ساله اش، انواع و اقسام تاپ ها و نیم تنه های صورتی و زرد و قرمز را می پوشد، چشم هایم را می بندم، رنگ ها...رنگ ها...رنگ های منجی.
دستکشش را دست می کند، اولین برس رنگ را به سرم می زند، احوال مامانم را می پرسد. می پرسد تو چرا اینقدر کم آرایشگاه میای؟ ....می گویم وقت ندارم، حوصله هم. شروع به نصیحت می کند: تو به این جوونی چرا حوصله نداری اخه؟ چرا به خودت زیاد نمی رسی؟ چرا همیشه انقدر رژلب های مات و بی رمق می زنی؟ چرا مدام تو فکر این و اون هستی؟ دختر! تو جوونی...برو زندگی کن. هیچ چیز با ارزش تر از زندگی کردن نیست... چرا برخلاف همیشه بی حوصله نشدم از نصیحت؟ چرا دوست دارم باز بشنوم؟ چرا دلم رژ لب قهوه ای پر رنگ خواست راستی؟!...
حوله را روی سرم می اندازد... نگاهی می کند و می گوید: ببینم! تو چرا موهایت را مش نمی کنی؟ ....هان؟مش؟!...آره! الان رو این زمینه مش عالی میشه. رنگ....رنگ ها...آرامش... باشه! مش کنید!

رگه های باریکی از موهایم را جدا می کند، فویلی زیر ان می گذارد، از ان معجون آبی رنگ کاسه دستش به ان می مالد. چی کار دارد می کند؟ اول کار پشیمان شدم....اما معجزه رنگ ها مهمان سکوتم می کند.
خسته شده ام. می گوید باید منتظر بمانیم تا موهایت رنگ باز کند. باز هم معجزه رنگ ها آرامم می کند.
بالاخره سرم را می شوید....بوی اکسیدان دارد خفه ام می کند. گلویم می سوزد....باز بهتر از سوزش چشم است.
از دور بر اندازم می کند و می گوید: موهایت را کوتاه کن. با این مش موی کوتاه معرکه می شود. هنوز جوابش را نداده ام که صدا می زند: میترا! میترا! ایشون هم کوپ دارند!
می گوید: صورتت گرد هست، به این صورت موی کوتاه خیلی بیشتر میاد. دست می برد داخل موهایم و اینبار می گوید موهایت کم جون هستند... دختری را نشان می دهد و می پرسد: این مدلی کوتاه کنم خوبه؟ به دختر نگاهی می اندازم. یاد هیپی های قبل انقلاب می افتم. می گویم وای نه! این تیپ مو را اصلن دوست ندارم. می گوید: مد هست الان...خیلی جوون پسنده. تو دلم می گویم من تو چی سلیقه جوون پسند دارم که این دومیش باشه؟!...قاطعانه می گویم: نه! یک مدل دیگه کوتاه کنید.
موهایم را سشوار می کشد....می گوید وای چقدر فرق کردی! چقدر ناز شدی دختر! از این به بعد بیشتر به خودت برس. مامانت از تو خیلی خوش تیپ تر و قرتی تر هست ها!
رنگ ها... آرامش انگار عجین رنگ ها است... حالم بهتر است... مهم نیست که حال خوب شاید لحظه ای بیش نپاید... مهم نیست... کیف پولم را داخل کیفم می گذارم و فکر می کنم که زندگی ادامه دارد. راستی، چقدر دلم بستنی با ژله قرمز رنگ می خواهد.

Permalink | Comments 11
 

.:: نظرات خوانندگان