مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

سه شنبه ۱۴ تیر ۸۴

هر کجا چشم گردانی...

تو دستشویی سر خیابان قائم مقام فراهانی دیدمش. داشتم دستم را می شستم. دستش را زیرشکمش گذاشته بود، بدو وارد اولین دستشویی خالی شد. از آیینه دیدم که پشت مانتو کرم رنگش به اندازه ته یک لیوان قرمز شده است. بعد شش هفت دقیقه بیرون امد. روی سکو کنار شیر آب نشست. دستم را رو شانه اش گذاشتم و پرسیدم حالتون خوب نیست؟ می توانم کمکت کنم؟ سرش را به نشانه اینکه چیزی نیست تکون داد. پرسیدم پریود هستی؟ سرش را به نشانه نه تکان داد و هنوز یک ثانیه نگذشته گفت آره! آره پریودم. اما دیگر دیر شده بود. کنارش نشستم:
- بچه ات را سقط کردی. مگه نه؟
چه ترسی تو چشم های سبزش موج می زند.
- میگم پریودم. اصلن تو کی هستی؟
- یک رهگذر. مهم تر از اون یک زن، مثل خودت. حالا چند وقتش بود؟
- تو هم تا حالا بچه سقط کردی؟
- نه!
- شوهر هم که داری.( همیشه حلقه ای در دومین انگشت دست چپ من هست) لابد زندگیت هم حسابی میزونه.
- نه! شوهر ندارم.
- پس نامزد داری؟
- نه!
- پس این حلقه جریانش چیه؟
- هیچی! شاید هم مگس پرون!
- ( قاه قاه می خندد) تو دنبال مگش پروندن هستی من دنبال شکار مگس!
- چشم هایت خیلی خوش رنگه ها! منو یاد یکی می ندازه که خیلی دوستش دارم.
- دوست پسرت؟
- حالا!
- چیکاره ای؟
- معلم. تو چی؟
- زرنگ تر از اون هستی که تا حالا نفهمیده باشی.
-...
- چرا اینجا ور دل من نشستی؟
- احساس کردم حالت خوب نیست. گفتم شاید کمکی بتونم بکنم.
- مثلن؟
- نمی دونم! بچه ات را کجا سقط کردی؟ مطب؟ خونه؟ طرف چیزی بلد بود؟
- بار اول که نیست بابا!
- چرا قرص نمی خوری؟
- بهم نمی سازه.
- کاندوم هم که...؟
- مال سوسول با کلاس هایی مثل شما هاست. یک خیک شیکم تغار پنجاه ساله مایه دار این چیز ها حالیش نیست.
- اینجوری که پدر خودت در میاد.
- پول جور کنم می بندم. خلاص.
- چند سالته راستی؟
- بیست! ( به چهره اش بیش از سی سال میاد)
بلند می شود، از تو کیف بزرگش یک رژ لب زرشکی در میارد و به لب هایش می مالد. قسمت خونی مانتو را می شوید.
- ما بریم دنبال زندگیمون.
- حالت که خوب نیست.
- کار این چیز ها حالیش نیست.
- اسم من فرناز هست. تو اسمت چیه؟
- چه فرقی می کند؟ خداحافظ
- خداحافظ
- ببین!
- جان؟
- یک روزی خواستی شوهر کنی یادت باشه زن دو طایفه مرد نشو.
- چه طایفه هایی؟
- مرد بوتیک دار و مرد نویسنده!! خداحافظ!
- خداحافظ!
.
.
.
_____________________________
"ماهی ها عاشق می شوند" را دیدم. فیلم سرگرم کننده خوش رنگ و خوش ساختی است. همین! یک ضرب المثل معروف آمریکایی می گوید: The best way to a man is through his stomach اگر دنبال اثبات این فرضیه هستید این فیلم را ببینید تا باور کنید که راه کارساز و فوق العاده موثری است! بیخود نیست ننه بزرگ هامون عمری هست تو گوشمون می خونند به جای این همه کتاب و روزنامه برید یاد بگیرید چطور قرمه سبزی جا افتاده درست کنید و برنجتون قد یک مداد قد بکشد!
پی نوشت: چطور میشود دو نفر همدیگر را دوست داشته باشند و بعد یکدیگر را در آغوش نگیرند؟ چطور میشود همدیگر را نبوسند؟ دست هم را نگیرند... بحث این فیلم نیست ها! کلن این مشکل را با همه فیلم های وطنی دارم. کیا رستمی زمانی گفت فیلم های من در ایران اجازه پخش نمی گیرند چرا که من حاضر نیستم به مخاطب دروغ بگویم و ناچارش کنم این دروغ را بپذیرد. من هرگز باور نمی کنم زنی در تخت خواب با روسری بخوابد یا پیش شوهر و بچه اش جوراب کلفت و روسری سر کند. پس به شعور مخاطب احترام می گذارم و چنین چیزی را تصویر نمی کنم. این یک تیکه را خوب اومدی عباس خان کیا رستمی...

Permalink | Comments 18
 

.:: نظرات خوانندگان