مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۲۵ تیر ۸۴

از این نمد مرد سالارانه برای من و توی زن کلاهی در نخواهد امد

همیشه از اینکه مدام مجبور به دفاع از عقیده و مرام و تفکرم باشم بیزار بوده ام و بنا بر ضرب المثل معروف "از هر چی که بدت میاد سرت میاد" تقریبن همیشه ناچار به دفاع از عقیده و طرز فکرم بوده ام و متعاقبن موضع گیری. چند سالی می شود که خیلی از مواقع وقتی دوست یا آشنایی می خواهد مرا به شخص سومی معرفی کند بعد معرفی من سریع می گوید و البته ایشون فمینیست هستند! انگار که بگویند آی ایشون مبتلا به ایدز است؛ حواستون را جمع کنید! و از انجایی که تا کلمه "فمینیست" به میان می آید همه خود را موظف می دانند اظهار نظری، در افشانی، متلک پرانی، نگاه عاقل اندر سفیه و یا تمسخری نثار کنند باب گفتمان و جر و بحث باز می شود. یکی از اظهار نظر هایی که تقریبن در تمام این بحث ها شنیده می شود این است: " معنا ندارد بین انسان ها خط کشی کنیم و زنانه و مردانه راه بیاندازیم. مشکلات اصلی بین زن و مرد مشترک هستند و باید همدوش هم تلاش کنند!!"
در صد سال گذشته ما تجربه دو انقلاب را در تاریخ داریم، انقلاب مشروطیت و انقلاب اسلامی. هر کس به خود ذره ای زحمت داده باشد و چیزکی درباره این دو انقلاب خوانده باشد اذعان دارد که زن ها نقشی بسیار پر رنگ و تاثیر گذار در این دو انقلاب داشته اند. در انقلاب مشروطه، انجمن ها و کانون های زنانه را سازماندهی کردندو دست به کار فعالیت سیاسی و اجتماعی شدند. پا به پای مردان تظاهرات کردند، اسلحه به دست گرفتند و جنگیدند، روزنامه ها منتشر ساختند و با قلم مبارزه ها کردند. هنگامه کسر بودجه دولت بعد مشروطه زیور آلات خود را دم مجلس برده و تقدیم مجلس کردند، مدرسه ها ساختند، زینب پاشاها و محترم اسکندری ها، شجاعانه و جسورانه مبارزه ها کردند. تا قبل اینکه انقلاب مشروطیت به ثمر رسد، این ها زنان شجاع و شیر زنان غیور وطن بودند که به وظیفه ملی خود خدمت می کردند و باید تکریم می شدند و چه چه. به محض به ثمر رسیدن انقلاب همین زنان که تا دیروز غیور و شیر زن نامیده می شدند، ضعیفه های لچک به سر شدند که باید کنج اندرونی بتمرگند و فنون دلبری از شوور بیاموزند و پشت سر هم مرد به معراج رسانند!! نماینده های راه یافته به مجلس اول فریاد بر می اوردند که حق رای به زنان؟؟ این ظلم به اسلام است. ضعیفه را چه به حق رای؟ عقلش ناقص است و نمی تواند تشخیص دهد صلاح مملکت در چیست!! معلوم نیست این ضعیفه های لچک بسر ناقص العقل چطور تا دیروز قدرت تشخیص داشتند و پا به پای این مردان آزاده ما مبارزه های می کردند؟ قدرت تشخیص مبارزه را دارند و تمیز صلاح مملکت خیر؟!
در انقلاب اسلامی سال 57 نیز زنان نقشی بسیار بسیار پر رنگ داشتند. دختران جوانی که از خانواده می بریدند، پا به پای مردان در حملات مسلحانه شرکت داشتند، در زندان درست مثل مردان شکنجه ها می شدند، کشته می شدند و لت و پار. جلوی صف مردان در تظاهرات ها شعار می دادند، اعلامیه ها را تکثیر و توزیع می کردند و... انقلاب که پیروز شد باز همین زنان و دخترانی که شجاعانه پا به پای مردان سال ها مبارزه کرده بودند، ضعیفه های بی اختیار نامیده شدند که ارزنده ترین زینتشان حفظ حجاب است و شعار " یا روسری یا توسری" مهم ترین خواسته از این ضعیفه ها!! قاضی بودند و تبدیل به منشی دادگاه شدند، وزیر زن؟ ها ها! شوخی می فرمایید! ضعیفه را چه به این غلط ها! جنگ آغاز شد و باز این ضعیفه ها شدند شیر زنان غیور مام وطن و پرورش دهندگان سربازان غیور اسلام. زنان دلیری که صبورانه بالای سر مردان خانواده سایه می گسترانند و در غیاب مردخانه- بخوانید سرور صاحب مالک خانه- سکان هدایت خانواده را در دست می گیرد. همه این مواقع کسی پوزخند نمی زد و نمی گفت: هوی آبجی جان! برو قورمه سبزیتو بار کن و قلیان آقا را تیار کن! کسی نمی گفت هوی ضعیفه تو را چه به زر زرهای زیادی؟!
هر کی هر چه می خواهد بنویسد و تحلیلی دهد. اما من معتقدم بازندگان اصلی هر دو انقلاب زنان بودند. صادقانه و با اعتقاد تمام مبارزه ها کردند و بعد همان مردان همراه و همفکرشان اولین کسانی بودند که انها را کنج خانه و آشپزخانه راندند و برای انها دندان تیز کردند. همان مردان مبارز و آزاده ما که بار ها این زنان را سپر بلا کرده و تا وقتی کارشان گیر بود زنان رامبارز، آزاده، شیر زن و غیور نامیدند.
حنای " زنان و مردان مشکل مشابه دارند و برای اتحاد هر چه بیشتر باید در یک جبهه با یکدیگر مبارزه کنند و مسئله مهم شکست دشمن است و نه مسئله حقوق زن و درباره این ها بعد پیروزی بحث خواهد شد" دیگر رنگی ندارد. خانم های عزیز! خیالتان راحت صد باره و هزار باره باز شما را کنج اشپزخانه می رانند تا مسما بادمجون بار کنید و سالی یک شیر نر هم پس بندازید! سنگ ها را از ابتدا باید وا کنیم و حسابمون را معلوم. دیگر بس است هر چه قدر مادران و مادر بزرگ های ما انرژی و عمر خود را وقف آرمانی کردند که مردانش از ان فیض برند! دیگر بس است هر چه قدر صحبت درباره مساوات را پشت گوش انداختند. سپر بلا شدن مردانی که بعد حصول به هدف اولین کارشان توسر من و تو زدن و با اردنگی از صحنه حذف کردن ماست کافی است. باید تکلیف را همین ابتدا روشن کنیم. خیالتان راحت باشد که از این نمد مرد سالارانه برای من و توی زن کلاهی در نخواهد امد. من یکی لا اقل هرگز اجازه نمی دهم از انرژی و فکرم مردان سالار و آزاده ما! بهره ها برند و بعد بنشینم کنج خانه و پشت سر هم از دامن و زیرشکم مرد به معراج بفرستم و شیران نر به دنیا اورم و مهم ترین کارم تامین آسایش و فراغ خاطر آقای سوپر من باشد!! مشکلات و مسئله مشترک درست، فرمایشتان در مورد اتحاد هم متین، اما همه این ها باشد برای زمانی که برابری را پذیرفتید و ریز به ریز درباره مساوات و سهم برابر متفق القول شدیم. وگر نه ما را خیر و شما را به سلامت...

_______________________

تمام روز را در آیینه نگریستم....اما تمام چهارشنبه شب را زل زده به مانیتور با عکسهای گنجی گریستم.

_______________________

نتیجه شورای حل اختلاف کبری رحمانپور چی شد؟ کسی خبر دارد؟

Permalink | Comments 12
 

.:: نظرات خوانندگان