مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۲۷ تیر ۸۴

تو ضعیفه ای یا من؟

من یک زنم.
تو یک مرد.

من بیست و دو ساله ام.
تو هم چند سالی بزرگتر....فرقی می کند مگر که چند ساله باشیم؟!

بچه که بودم، یک دو چرخه صورتی داشتم. صورتی....رنگ دخترانه!
بچه که بودی یک دوچرخه آبی داشتی. آبی....رنگ پسرانه!

دوچرخه صورتی یک روز پنچر شد.
دوچرخه آبی هم.

من تلمبه را از انباری آوردم و بعد از یک ساعت خرابکاری پنچری لاستیک را گرفتم. شیرینی این موفقیت هنوز هم برق شادی به چشمانم می اورد. هرچند که آمدم ابرو را درست کنم زدم چشم را هم کور کردم!
تو بابایت را صدا کردی، دوچرخه را در صندوق عقب ماشین انداخت، نیم ساعت بعد تعمیر شده و صحیح و سالم تحویلت داد. تو این نیم ساعت گیلاس و آلبالو خوردی و جلو تلویزیون دراز کشیدی.

روز اول مدرسه مامان راه برگشت را نشانم داد و گفت تعطیل که شدی خودت بر می گردی.
روز اول مدرسه مامانت بیرون منتظرت بود و روزهای دیگر. تا آخرین روز سوم راهنمایی.

سر بازی وسطی دعوایمان شد و پسرک مشتی حواله تخت سینه من کرد و دستم را گاز گرفت. ها ها می خندید که بلند شدم و لگدی حواله عضو شریف کردم و بامبی تو سرش کوبیدم. پسرک هرگز دیگر جرات نکرد دست روی من بلند کند.
سر بازی منچ پسرک همبازیت جر زنی کرد، تو داد زدی که جر نزن. پسر زبان درازی کرد و به تو خندید. تو اشکت سرازیر شد و راهی خانه شدی. چند دقیقه بعد مادرت به دادخواهی تو خودش را قاطی دعوای کودکان کرد. تو پشت دامن مادر قایم شده بودی و نگاه می کردی.

من از امپول همیشه ترسیده ام.

تو از امپول همیشه ترسیده ای.

من یک بار جد کردم که نگذارم سوزن لعنتی را حواله باسنم کنند. به ظاهر آرام خوابیدم، دکتر که سوزن را در گوشت فرو کرد ان چنان خودم را سفت کردم که همه محتویات امپول به لباس دکتر پاشید. هنوز حیران بود که از تخت پایین پریدم و بدو فرار کردم. بابا و مامان و منشی دکتر و دو نفر دیگر دنبالم کردند تا با بدبختی من را گرفتند. مادر عصبانی از من خواست از اینکه لباس دکتر را کثیف کردم معذرت بخواهم. من به چشم های دکتر زل زدم و گفتم چون مامانم میگه معذرت می خواهم و گرنه آدم از هیو لا های بدجنس که بچه هار ا سولاخ می کنند معذرت نمی خواهد. چه خنده از ته دلی کرد دکتر! به بابا و مامانم گفت این دختر انتقام هر چی زن است از دنیا می گیره! و به من گفت دوست دارم بیست سال دیگر تو را ببینم وروجک. ببینم همینجور مصمم و کله شق هستی یا نه؟ حالا هم امپول نمی زنم بهت. فقط شریت بخور. من موفق شدم ....خود دکتر هم شاید نمی دانست پیش بینی اش تا این اندازه درست از آب در میاد!!

تو هم یک بار جد کردی که نگذارند به تو امپول بزنند. از صبح مراسم زار زدن را شروع کردی. تا خود مطب دکتر زار زدی. تو مطب هم هی ونگ زدی. منشی مطب به مادرت گفت سرمون را برد این بچه! تو اتاق دکتر هم انقدر زار زدی که صدایت گرفت. دکتر امپول را به تو زد و به پدرت گفت بچه لوسی شده است ها! تو باز تا خانه زار زدی. تو موفق نشدی.

من از 18 سالگی کار کردم. تو گرمای تابستان، کتاب ها زیر بغل از دانشگاه با عجله راهی محل کارم در ان سر شهر می شدم. وسط راه ساندویچی سق می زنم. سه خط تاکسی سوار می شوم تا از این سر شهر به ان سر برسم. به من می گویند دیوانه ای! وضع مالی پدرت به این خوبی. چه نیازی به کار کردن داری؟

تو همه دوران دانشگاه دستت در جیب پدر بود. تو 18 سالگی اولین چیزی که خواستی ماشین بود. می گفتی این همه راه تا دانشگاه ...گرمت می شود. تو لیسانس هم که گرفتی باز کار نکردی تا بالاخره از انجایی که مردم چی می گویند اخه بابات تو را برد شرکت خودش تا انجا بپلکی و بالاخره کار است دیگر!

به من می گویند چرا این همه سگ دو می زنی؟ بالاخره ازدواج می کنی، وظیفه شوهرت است خرجت را دهد.

به تو می گویند خودت را خسته نکن. وضع مالی بابات خوبه، یک دختر پولدار هم می گیری. تمام!

14 ساله بودم که پدرم روزی گفت هرگز فکر نکن قرار است تا خانه بابا هستی من خرجت را بدهم و بعد هم شوهر کنی و شوهر خرجت را بدهد. گلیمت را خودت از آب بیرون می کشی و به هیچ چیز و هیچ کسی جز قوت زانوی خودت تکیه نمی کنی.

به تو هنوز هم می گویند تو هر وقت خواستی زن بگیر. نگران هیچی نباش. بابا جانت برایت خانه خواهد خرید، عروسی مفصل، کمک خرجی ماهانه. دختر هم فقط پولدار. شما ها خوش باشید فقط.

من کار اداری که دارم، از صبح راه می افتم. پله ها را هزار بار بالا و پایین می روم. دعوا، بحث، گرما، جدل...

تو کار اداری که داری تکان نمی خوری. پیک باد پا در خدمت است...پیک هم نبود بابا جان! هر چند که دیگر جوان نباشد...

مامان بابای من زیاد مسافرت می روند.

مامان بابای تو هم.

مامان من یخچال را پر از خورشت و کتلت و الویه نمی کند. می گوید باید مستقل بودن را یاد بگیریم.
مامان تو یخچال را پر از خورشت و پلو و کتلت و الویه می کند. پسرش کار های مهم تری دارد.

من بار اول و دوم و سوم برنج را شفته کردم. مرغ درست پخته نشد...کتلت وا رفت...لباس های رنگی و مشکی را قاطی هم در ماشین لباسشویی ریختم...خراب کاری ها کردم. اما یاد گرفتم. هم برنجم دون می شود و قد کشیده...هم کتلتم ترد و سرخ شده...هم لباس ها مرتب.

تو غذا که نباشد مشتری دایم پیتزایی و چلو کبابی هستی. یک روز عزا که تنها بودی و همه رستوران ها هم تعطیل حتی نتوانستی یک سوسیس نا قابل سرخ کنی... از زور گرسنگی به مادرت تلفن کردی و کلی غر غر.

من یک زنم.

تو یک مرد.

من هر چقدر تلاش می کنم آخر سر نگاهی عاقل اندر سفیه نصیبم است که بالاخره زنی گفتند و مردی گفتند. شوهر که کنی درست می شی!

تو هر چقدر لم بدی و قدم از قدم بر نداری مردی و سروری. صاحب اختیاری ...

به من می گویند ضعیفه!! و می گویند زن اگر شیر است میلش چرا به زیر است؟

به تو می گویند شیر نر!! بالاخره آقا و سرور و چراغ خانه است!

برای پاسپورت گرفتن من بی خاصیتی چون تو باید اجازه دهد. برای طلاق از چون تویی باید سال ها بالا و پایین روم. حق شهادت من نصف توست و خون بهایم هم.

من یک زنم. از بد روزگار در جامعه ای مرد سالار

تو یک مردی. از خوش روزگار در جامعه ای مرد سالار.

من سمج هستم و آرام نمی شینم. نصیبم چیست دست اخر؟ واژه جنده و لاشی.

تو تنبل هستی و از جا تکان نمی خوری. نصیبت چیست دست اخر؟ واژه آقا و مرد خانه.

من زنم.

تو مرد.

من یک نمونه از یک قشر زنان هستم.

تو یک نمونه از یک قشر مردان هستی.

حال خود انصاف کن:

تو ضعیفه ای یا من؟

Permalink | Comments 66
 

.:: نظرات خوانندگان