مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۲۱ شهریور ۸۴

هویت و شادی را در کدام یک از پیچ های سرنوشت ساز تاریخ گربه مان گم کرده ایم؟

می دونی! این روزها دوباره بحث حمله نظامی بالا گرفته است. از تاکسی گرفته تا سر میز شام مهمانی های خانوادگی بحث فعالیت های هسته ای ایران و امکان تحریم یا حمله نظامی، شاه بیت صحبت ها است. می دونی! افکار عمومی روز به روز بیشتر موافق تحریم و از اون بدتر حمله نظامی می شوند. باورت نمی شود اگر بهت بگم که چند روز پیش چه کسی در دفاع از حمله نظامی حرف زد! لابد دهان من خیلی باز مانده بود یا از چشم هایم حیرت می بارید که خودش شرمنده سر پایین انداخت و گفت خسته شدیم دیگه! خسته...می دونی! دیگر خوب درکشان می کنم، هر چند هرگز تایید نمی کنمشان.این روزها، کم ندیدم افرادی را که از دقیقه نود ویزا دادن به حداد عادل ذوق زده شدند...کم ندیدم اشخاصی را که گوش به اخبار می دهند و از احتمال فرستادن پرونده ایران به شورای امنیت لبخندی پت و پهن بر لب می اورند و لابد هیچ فکر نمی کنند به بچه های کوچکی که شیر خشک می خواهند و نبود شیر خشک باعث مرگ انها می شود. و لابد حقارت نفت در برابر غذا را هم درک نمی کنند. حقارت؟شاید حق هم دارند...مگر غیر از این است که سال ها است درد حقارت چاشنی زندگی هایمان شده است؟ آنقدر که خیلی مواقع اصلن دیگر متوجه ان نیستیم؟ یادت می آید یک بار بهت گفتم مدام می گوییم دیگر از این بدتر نمی شود؟ و هر روز بدتر و بدتر می شود، حقارت و ذلت بیشتر و بیشتر، و ما سر تکان می دهیم، تن می دهیم به حقارت و ذلت بعدی و باز زیر لب می گوییم دیگر محال است از این بدتر شود...اما باور می کنی که این روزها این برق شادی را که احتمال تحریم و حمله نظامی در چشمان مردم سرزمین نفرین شده می نشاند درک می کنم؟ با تامل که نگاه می کنی، پشت این شادی و "بهتر! بگذار امریکا حمله کند از دست این ها راحت بشیم" درد مشترکی می بینی که اسمش "بی پناهی" است. ما، ملت بی پناهی که از سر استیصال به هر ریسمان پاره که سهل است، به دم مار هم چنگ می زنیم و ذوق زده چشم می دوزیم به دهان بوش و کاندولیزا رایس و همراهان بریتانیایی...دلم ماتم این حجم عظیم "بی پناهی" را گرفته است، به گربه نشسته ای که هر یک از ما یک هفتاد میلیونم ان را به ارث برده ایم نگاه می کنم و لابلای سبزی های گیلان، خشکی های سیستان و بلوچستان، هرم گرمای آبادان، خنکای تبریز و هر گوشه این خاک دنبال طلسم شومی هستم که اینگونه سرنوشت ما را نفرین کرده است و دلم می گیرد برای آوارگی و در بدری هایمان. برای کوله باری که با نفرت می بندیم، و خشمی که در دلهایمان لانه می کند و دست اخر با همان خشم گربه ی نشسته را ترک می کنیم، هر یک به راهی، تا یکی از ما را به جرم موی سیاه سر مواخذه کنند، دیگری را بابت گذرنامه زرشکی و آرم طلایی پرچم کشور که بر زمینه زرشکی جلوه نمایی می کند، یکی دیگر از ما را به جرم مسلمان بودن و...و نگاه ها و پرسش هایی که مدام یادت می آورند که اینجا غریبه ای، غریبه... در گربه نشسته هم غریبه ایم، می دانی که؟ خودی و غیر خودی؟نه! نه...اشتباه می کنی. خودی و نخودی...و من و تو و ما نخودی های درمانده ای هستیم که حتی یک هفتاد میلیونم ارث پدریمان هم از ما دریغ شده است و آوارگی... و درد... و معلق بودن. هویت و شادی را در کدام یک از پیچ های سرنوشت ساز تاریخ گربه مان گم کرده ایم؟

Permalink | Comments 14
 

.:: نظرات خوانندگان