مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۲ مهر ۸۴

مطلق گرایی بهتر است یا نسبی گرایی؟

صحبت دوست داشتن، وفاداری، حیطه اخلاقیات و وجدان بود. دوست نازنینی که بی اندازه دوستش دارم و بیست و چند سالی است که ازدواج کرده است از خاطرات قبل از ازدواجش می گفت. از اینکه دو سالی همزمان با شوهر فعلی و مرد دیگری که اتفاقن ان مرد هم الان با او نسبت فامیلی دارد دوست بوده است و هر دو مرد هم از حضور دیگری باخبر بوده اند. این دوست بعد دو سال یکی از این دو مرد را انتخاب می کند و الان برای من نمونه یک زوج موفق و ایده آل هستند. یک نفر از این دوستم پرسید: تو این بیست و چند سال چی؟ زن وفاداری بودی؟ و دوستم جواب تامل بر انگیزی داد. او گفت حتمن زن وفاداری بوده ام...اما نمی گویم که تو این سال ها قلبم برای کس دیگری نتپیده است که من قلبی را که عاشق نشود و نتپد بیمار می دانم.
این جرقه ای شد تا بار دیگر به موضوعی فکر کنم که برای خود من همیشه سوال برانگیز بوده است. واژه"وفاداری" را چطور معنی می کنیم؟ نسبی است یا مطلق؟تبصره و استثناء دارد یا خیر؟ تنوع لازم است یا نه؟و سوال های مشابه دیگر...خود من خیلی از روابط را درک نمی کنم. بگذارید یک چند تا نمونه را بنویسم.
دوستی دارم که دوست پسرش در انگلیس زندگی می کند. سالی دو ماه مرد می آید ایران و پیش این هست و سالی یک ماه هم دوست من پیش او می رود. هر شب تماس تلفنی دارند و روابط خیلی عاشقانه...این دوست من نه ماه بقیه سال که مرد اینجا نیست با دکتری که از آشناهای قدیمی او است رابطه صرفن جنسی دارد و دوست پسرش هم این نه ماه را با دختری درانگلیس صرفن رابطه جنسی دارد و خوب هر دو نفر از وجود پارتنر جنسی نه ماه سال باخبر هستند. ان سه ماهی هم که با یکدیگر هستند هیچ کدام سراغ پاتنر جنسی خود نمی روند. این دوست من و دوست پسرش معتقدند کاملن به هم وفادار هستند و استدلالشان هم این است که روحن هیچ وقت به هم خیانت نمی کنند و رابطه جنسی که با فرد دیگری دارند صرفن جهت ارضای غریزه است، چیزی شبیه غذا خوردن.
نمونه دیگر همکار من است که من هروقت یاد مورد او و همسرش می افتم ده بیست تا شاخ روی کله ام سبز می شود!این همکار من سه سالی هست که ازدواج کرده است، با شوهرش دوست بودند و الان هم خیلی روابط خوبی دارند. این دو نفر با چند زوج دیگر که اکثرن هم از فامیل هایشون هستند سکس گروهی یا ضربدری دارند و این همکار من معتقد هست که بعد از هربار سکس گروهی یا ضربدری رابطه جنسی خودش با شوهرش خیلی گرمتر و هیجانی تر می شود. یادم می آید در مصاحبه ای که با خانم روانشناسی داشتم و در تریبون فمینیستی هم منتشر شد، بعد از پایان بحث اصلی از او پرسیدم این روزها در میان زنان چه بیماری ها یا مشکلات روحی و عصبی شایع تر است و ایشون هم جواب دادند همیشه افسردگی شایع ترین مسئله زنان ایرانی است اما اتفاق عجیبی که این اواخر شاهد بودند مسئله علاقه رو به افزایش زنان به سکس گروهی-چه با چند مرد یا چند مرد و زن- هست و می گفتند در ماه اخیر چهار یا پنج زوج به مطب او مراجعه کردند که زن خواهان سکس گروهی است و مرد هم مستاصل از منصرف کردن زن راهی مشاور شده است و باز همین جور شاخ بود که رو کله من سبز می شد و دود بود که بلند می شد و به این فکر می کردم که این مردهای ایرانی از کی تا حالا اینقدرTolerance خونشون بالا رفته است که می شود باهاشون اصلا در این باره صحبت کرد؟(مطرح کردن چنین موضوعی علی الحساب پیشکش)
دو نمونه اخر هم از میان گپ های دوستانه ای که با دوستان بلاگر داشتم ذکر می کنم. یک بار پنج بلاگر تو رستوران سارا در حین بخور و بخور داشتیم درباره موضوعی مرتبط بحث می کردیم. یکی از این بچه ها که دوست نازنین من هست گفت به نظرش خیانت یک موضوع کاملن نسبی است و در شرایط مختلف معنای متفاوتی می دهد. می گفت برفرض شبی او به مهمانی میرود و دلش سکس می خواهد اما دوست پسرش نیست، حالا مرد دیگری در جمع هست که تمایل به سکس با او دارد و خوب با هم رابطه جنسی برقرار می کنند. این دوست بلاگر و دوست دیگرمان معتقد بودند که این اسمش خیانت نیست و من و یکی دیگر از بلاگرها معتقد بودیم که این اسمش خیانت هست نه چیز دیگر و یکی از بچه ها هم هیچ نظری نداد! بعد باز همان دوست بلاگر گفت یا بارها پیش می آید که با کسی می خواییم اما در ذهن به دیگری داریم فکر می کنیم و در حقیقت با رویا و فکر ان دیگری ارضا می شویم و این هم اسمش خیانت نیست که من باز گفتم به نظرم هست و الان هم که فکر می کنم یادم نمیاد جسمن با کسی و روحن با دیگری خوابیده باشم.
من خودم معتقد به سیستم"یک پارتنر جنسی و عاطفی" هستم و هر چیز دیگری خارج از این حیطه برایم معنای "خیانت" می دهد و طبعن بی اندازه هم از وقوع همچین پیشامد هایی آزرده و ناراحت می شوم و مسلمن در مواجه با همچین شرایطی تصمیم های سفت و سختی هم می گیرم. اما گاه فکر می کنم مسائل مگر نسبی نیستند؟ مطلق معنایی دارد؟ مطلق گرایی بهتر است یا نسبی گرایی؟ تنوع معنایش تنها آدم های تازه است یا می توان در رابطه ای با یک فرد هم تنوع لازم را ایجاد کرد؟اخلاقیات کجا قرار می گیرند؟مرز بین نسبی گرایی و غلطیدن تو دام هرزگی در رابطه کجا است اصلا؟
رو موضع خودم سفت و سخت ایستاده ام اما فکر می کنم ما نیاز داریم درباره مسائلی این چنین بیشتر، دقیق تر و با ریز بینی بیشتر صحبت کنیم. پس این شما و این هم نظرخواهی...

*********************

می گویم جان هر کی دوست دارید این لینک های وبلاگ هاتون را Anti-Filter کنید چشم ما داخل کشوری ها هم به جمالشون روشن بشه:)

Permalink | Comments 25
 

.:: نظرات خوانندگان