مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

پنجشنبه ۷ مهر ۸۴

ما "باید" بنویسیم

از هم دور افتادیم دختر جونم!فکر نکن که نمی دانم. دیشب که به این جدایی فکر می کردم از خودم پرسیدم من تو را به دنیا اوردم، اما کدام یک از ما دیگری را بزرگ کرد؟ تو آیینه من بودی یا خود آیینه ای شدی تازه که من خیره نگاهت کنم و در تو ببالم، قد بکشم و تازه شوم؟ می دانی! هر چه که بود و هست رابطه من و تو متقابل بوده است دخترکم. خیلی خوب است.مگر نه؟ تو هم مثل من از رابطه های یک سویه بیزاری. نه؟ من و تو از هم دور شدیم. تو که روزی فریاد "زن درون" بودی. فکر نکنی "زن درون" رام شده است و مطیع. فکر نکنی قلاده اش را دادند دست کسی که خیلی "مرد" است که از اول زیر یوغ هیچ قلاده و صاحب قلاده ای نرفته است این زن ناب درون. این روزها مدام تن نحیف اش را به در و دیوار قفسی که محبوس در ان است می کوید، درست مثل "زن بیرون." مثل همه ما که بال و پرمان را قیچی می کنند و بعد از ما می خواهند که پرواز کنیم! می پرسی پس دردت چیست؟ خوب، من هم همین را می خواهم بگویم دیگر.

می دانی دخترکم! من سیمین دانشور را دوست دارم، زیاد. جزء آن دسته انسان هایی است که به احترامشان تمام قد می ایستم، این به خاطر این نیست که خالق"سووشون" است که شاهکار همیشه ها است، به خاطر این نیست که قلم توانا و ذهن پویای او "زری" را آفریده است، زری را که زنی است به غایت آشنا، از جنس مادر هایمان، خاله هایمان، مادر بزرگ هایمان و حتی خودمان. زری را که جلوه کامل "زن شرقی" است. حتی به این خاطر هم نیست که باز هم قلم و ذهن سیمین دانشور بود که "هستی" را خلق کرده است. دختری آشنا، دغدغه هایی آشنا، ترس هایی ملموس، هستی که انگار جلوه ای از تکه ای از وجود من و تو و ما است. سیمین دانشور را دوست دارم و به احترامش تمام قد می ایستم چرا که در روزگاری که "نوشتن" امری دور از دسترس،مخصوص بزرگان و قلمرو "مردان" بود، قلم به دست گرفت و زیباتر و ژرف تر از دیگران نوشت و زنانی را خلق کرد حقیقی، ملموس و آشنا. ببین کوچک من! ما باید بنویسیم، ما زنان باید از خودمان بنویسیم. از آرزوهایمان، دیدگاه هایمان،تخیلاتمان، زنانگیمان و بدنمان، بدنی که با خشونت از ان دور شده ایم. بدنی که یاد نگرفتیم و قرار هم نیست بیاموزیم که باید دوستش بداریم، بدنی که تنها باید چهار چنگولی از ان "محافظت" کنیم مبادا دستی ان را لمس و هرم نفس هایی مهمان ان شود و بعد تقدیمش کنیم به پیشگاه ملوکانه انکه قلاده مان را به دست او می دهند تا برق سربلندی مهمان چشم های اهل خانه شود. ببین! ما "باید" بنویسیم...می دانی بچه جانم که من با چه دقت و علاقه ای پای حرف های زنان می نشینم. نمی دانی چه دنیای زیبا و سرشار از رنگی دارند، چه تخیلات معرکه ای و چه ذهن خلاقی. چند نفر به این می اندیشند که در ذهن زنی که صبح تا شب می شوید، می سابد، می پزد و می خرد چه می گذرد؟ کسی چه می داند هفت رنگ تخیلات او را؟ کسی چه می داند چندین نفر از زنان لابلای سرخ کردن بادمجان،برنج را آبکش کردن و قطره های اشک ناشی از پیاز را پوست کندن چه شعر ها یی که نمی سرایند و چه زیبایی ها که در ذهن خلق نمی کنند؟ به تعداد موهای سرم زنانی را دیده ام که می نویسند، نوشته هایی که هنوز یا روانه سطل زباله می شود یا پنهان پشت ردیف بشقاب و پیاله های داخل کابینت، از عالم تاج قائم مقامی تا خاله من. ما را ترسانده اند دخترک! تقسیم بندی را سالیانی است که با قطعیت انجام داده اند، هرچه کار یدی است و هرچه حیطه اش احساس است را به ما بخشیده اند و هرچه لازمه اش تعقل و تصمیم گیری به مردان. و موذیانه و بی رحمانه هر انچه را که نوشتیم و می نویسیم به سخره گرفته اند این بزرگ مردان، انگ ها زدند و می زنند، نمی بینی هنوز هم صحبت از پایین تنه فروغ فرخزاد برای آنها مهم تر است تا صحبت از نبوغ خارق العاده و "عصیانگری" کم نظیرش. ببین! ما نیاز به "عصیانگری" داریم، من ایمان اورده ام که تاثیر عصیانگری بسیار بیشتر و مانا تر از هزار و یک برهان آوردن است برای توضیح حق بدیهی و طبیعی چون ببین آقای عزیز! من هم اندازه تو سواد و تجربه کاری دارم، چرا باید کمتر از تو حقوق بگیرم؟...ما "باید" از زن بنویسیم و "زنانگی" ...ما باید محکم باشیم و سر خم نکنیم و نشکنیم از اماج تمسخر ها و نگاه های عاقل اندر سفیه.
از تو دور افتادم دخترک جانم! چرا که سرم خم شد در برابر نگاه ها و حرف ها و اخم ها و سر سنگینی ها...افتادم در دام صیادان که اینجا نامش "خود سانسوری" است. هنگام ضربه زدن بر دکمه های صفحه کلید دست و دلم لرزید، فلانی که اینجا را می خواند چه فکری می کند حالا؟ نکند به ان یکی فلانی بر خورد؟ نکند باز ان یکی بیاید و به پدر بگوید شما خانواده محترم و متشخصی هستید این چیزها چیست که دخترتان می نویسد؟نکند هرزه مردی که شوهر ان دیگری است و عقلی دارد کوچک تر از سوسک های حمام و اینجا را می خواند چشم و ابرویی بیاید به خیال انکه منظور از فلان نوشته این است که می خواهی با هر هرزه ای بخوابی؟ ...من با دستان خودم "زن درون" را محبوس کردم، هر بار امد عصیانی کند و طغیانی دست جلوی دهانش گرفتم و ساکتش کردم،و انقدر خود سانسوری کردم که اینجا برایم غریبه شد.
آره بچه جانم! تو غریبه شدی برای من و لابد من برای تو. دو راه بیشتر نداشتیم، یا باید از هم خداحافظی می کردیم و من تو را که قسمتی از وجود من هستی رها می کردم و می رفتم در پیله مستعار نویسی یا نوشتن و لای جرزی پنهان کردن یا "عصیان" را انتخاب می کردم... و من حالا راه دوم را برگزیده ام. به درک که هر چه فامیل و همکار و دوست و آشنا است اینجا رامیخواند، به درک!

Permalink | Comments 12
 

.:: نظرات خوانندگان