مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۹ آبان ۸۴

حال و روز افتضاح

ترسو شدم...انگار همه ترس های کودکی و نوجوانی و همه ترس هایی که با تمرین، با مبارزه بهشون غلبه کردم یک باره برگشتند. مدت ها است که خوب نمی خوابم دیگه. وقتی می گویم خوب نمی خوابم منظورم این است که خوابم نمی بره و تا خود صبح راه می روم، کتاب می خونم، انلاین می شوم، ماه را نگاه می کن، نسکافه ای و فکر و فکر وفکر...و گر نه اساسن ساعت خواب من همیشه کم بوده است. به ترس ها فکر می کنم. بعضی از انها ابلهانه اند، چند تاییشون عجیب، و خیلی هایشون درهم و برهم و مالیخولیا گونه. احساس می کنم کنترل فرمان زندگیم دیگه دست من نیست و این برای منی که عادت دارم کاملن بر شرایط محیطم غلبه کنم یعنی فاجعه، یعنی بیچارگی. ترس ها که سراغم می آیند "زن درون" می شود زمهریر، یخ یخ. بعد زبانم بند می آید. آره! خودم هم باور نمی کنم زبان سیزده متری من یک جا گیر کند و بند بیاد. اما این اتفاقی است که این روزها زیاد می افتد. زن درون که یخ می کند لال می شوم، فقط نگاه می کنم...فقط نگاه. فشار خون همیشه پایینم هم این روزها پایین تر از همیشه است. قدم هایم دیگه اصلن محکم نیست...اصلن. حرفهایم پر شده اند از "شاید"، "اگر"، "فعلن"، "تا چی بشه"، "اگر بتونم" و...دچار رکود شدم، بی انگیزگی هم آرام آرام داره وارد می شود. چند روز پیش با کتایون چت می کردم، شاخ دراورده بود از این فرنازی که با او چت می کرد. انگار با آدم جدید و کاملن غریبه ای چت می کرد، حق هم دارد، تصویر این روزهای آیینه هم دیگه آشنا نیست. حال خودش بیشتر از همه از خنده های مصنوعی و رژ لب های براق بهم می خورد. انگار دردها یکهو با هم طغیان کردند، پدرم چه مثال خوبی می زند همیشه، فنر را هرچه بیشتر فشار بدی با سر و صدا و حرکت بیشتری رها می شود و مهار کردنش مشکل تر و مشکل تر می شود. این تصویری را که در آیینه می بینم دوست ندارم، روح این تصویر خرد و خاکشیر است، بی انگیزگی تهوع آوری دارد و پاهایش حتا دیگر در باتلاق هم نیست. در خلا سیر می کند و من خلا را دوست ندارم. ترس ها بعضی روزها فلج کننده می شوند، بدترین اتفاق ممکن داره رخ می دهد...آره! قضاوت دیگران داره مهم می شود. و ترس اینکه نکند به اندازه کافی خوب نباشم. دیروز پریروز همانطور که بی مقدمه ترس ها امدند و فلجم کردند، رفتند. یکهو دیدم سرشارم از انرژی...پر از انگیزه برای تغییر. اراده کردم از زیر بار هیچ کدام از مسئولیت های نقش های مختلفم شانه خالی نکنم...اما امروز که تمام روز را بافشار خون پایین تو تخت خواب یا کاناپه غلت زدم و هیچ کار مفیدی نکردم همه آن انرژی و انگیزه دود شد، محو شد و رفت. آنقدر کار نیمه تمام روی هم تلنبار شده است که ترجیح دادم اصلن بهشون فکر نکنم. همیشه همینطور است، مگه نه؟ صورت مساله را پاک کردن ساده ترین راه ها است. یک جور رخوت وحشتناک، بی خیالی ترسناک...و چه اتفاق بدی که دیگر این وبلاگ را هم دوست ندارم! از دور بهش نگاه می کنم، ان دوست بلاگر ارجمند راست می گفت، من خیال می کنم اینجا "زنانگی" دارد. ندارد! اون دوست بلاگر که من چقدر مهربانی و صراحتش را دوست دارم می گفت وبلاگت خواجه است، برخلاف خودت که به غایت زنی. و من یکهو حس کردم صحیح ترین نظر ممکن درباره این وبلاگ همین است. یک ساعته نشستم، دو وسوسه در درونم می جنگند، اولی راه حل این روزها است، صورت مساله را پاک کردن و دومی دوراندیشی و چهار روز ان طرف تر را دیدن است...اولی پیشی می گرفت و من موس را روی دکمه Delete the weblog می بردم، مکثی، درنگی...که مجالی می شد برای ان وسوسه دوم و موسی که از روی دکمه دورمی شد. دومی فعلن اولی را مغلوب کرده است، حداقلش این است که بالا پایین ها و پوست اندازی ها و خوشی ناخوشی های نزدیک به دوسال از عمر من است. اگر این رخوت، ترس های رنگ و وارنگ و بی انگیزگی فلج کننده دور شوند...

پ.ن: کسی یک روانشناس خوب سراغ دارد؟ نه از این پر فیس و افاده های پیپ گوشه لب که اولین نسخه ای که می پیچند این هست که تا می توانی ارتباط جنسی برقرار کن و هر دردی را به آقای شقایقی که همان پایین تنه باشد ربط می دهند. و نه از ان دسته ای که وقت سرخاراندن ندارند و برای ساعت دوازده و نیم شب وقت می دهند، ان هم برای پنج دقیقه!

Permalink | Comments 9
 

.:: نظرات خوانندگان