در آخرین شماره ماهنامه زنان، زهرا ابراهیمی که سال ها است گزارش ماهیانه از عملکرد زنان نماینده مجلس را می نویسد درباره تجمعی که اخیرن در مقابل سفارت انگلیس علیه تلاش های کشورهای اروپایی برای ارجاع پرونده ایران به شورای حکام برگزار شده بود نیز نوشته است. در این ستون می خوانیم: زنان تجمع کننده در مقابل سفارت انگلیس شعار می دادند:((آمریکا، انگلیس، فکر نکنید ما زنیم، تو دهنت می زنیم.)) بگذریم از اظهارات نفیسه فیاض بخش که مثل سایر زنان همکارش در مجلس همواره خود و خواهران بسیجی را نماینده تشکل های زنان می خوانند و بر این نمایندگی هم اصراردارند و باز بگذریم از اینکه من هم یک زن، عضو یک تشکل زنان و فعال این عرصه ام و مانده ام کی تا حالا آلیا ها و فیاض بخش ها و خواهران بسیجی نماینده من و امثال من شدندو کی چنین مسئولیتی را بر دوش این دسته از زنان قرار دادیم و اساسن کی می تواند ادعایی به این بزرگی را مطرح کند و خود را نماینده همه اقشار و تشکل ها بداند! آنچه اینجا برای من تامل برانگیز است شعاری است که این زنان فریاد کرده اند. "فکر نکنید ما زنیم"، جمله ای به غایت مردسالار است که ان قالب فرادست-فرودست گل درشت ترین پیامی است که از ان متبادر می شود. امثال این قبیل شعارها را در تاریخ هم کم نداریم و در ادبیات محاوره ای روزمره مان نیز به وفور شاهد این نگاه فرودست به زن هستیم. بخش دوم این شعار هم خیلی جالب توجه است." تو دهنت می زنیم" چه زیبا بیانگر تفکر و باور این گروه است. تفکر به شدت رادیکالی که جز خشونت فیزیکی راه و شیوه برخورد دیگری بلد نیست و در منطق اش نمی گنجد. راستی! "تودهنی زدن" ارزش مرد سالارانه ای محسوب می شود و این شعار هم بی انکه خود بخواهد به این موضوع اعتراف می کند و البته بنا به همان منطق خشونت پرست از ان تجلیل می کند. حکایتی که ادم را یاد ان عده ای می اندازد که برابری را "عین مردان شدن" و "عین مردان رفتارکردن" می بیند؛ با استدلال هایی از این جنس که چون برای مثال مردان خشونت فیزیکی به خرج می دهند ما زنان هم باید خشونت فیزیکی اعمال کنیم و غیره. در هر حال شعار های تاسف انگیزی از این دست به خوبی بیانگر این موضوع است که زبان ما تا چه اندازه زن ستیز و باور عمومی مردان و زنان ما چه اندازه مبتنی بر روابط فرادست-فرودست است و زن هنوز تا چه اندازه "جنس ضعیف" محسوب می شود.
*********************
می گویم دقت کرده اید در مراسم خاکسپاری و ختم و شب هفت و غیره حضرات مداحانی را که دعوت می کنند، وقتی نوبت به نام بردن از فرزندان مرحوم یا مرحومه می شود چطوری از انها نام می برند؟ اینطوری: از طرف پسران ان مرحومه فرزاد و رضا(مثلن) و دختران ان مرحوم. دامادهای عزادار مهندس حامد رضایی و کاوه شیبانی و عروس های داغدار.
ناموس خانواده و مملکت به خطر می افتد اسم دخترها یا خواهر ها و عروس ها برده شود؟! بینم! حضار محترم که همه فک و فامیل مرحوم یا مرحومه هم هستند و صد البته واضح و مبرهن است که نام صبیه ها و عروس های محترمه را می دانند. پس کی قرار است اسم زنان داغدار را نفهمد؟! هان! یادم نبود..بالاخره قبرستان است و نامحرم رد می شود...خوبیت ندارد اسم یک "ناموس" را بشنود. یاد کارت عروسی های خفن مذهبی ها افتادم که اسم داماد را می نویسند و جلو اسم عروس تنها حرف اول اسم را می نویسند! این همه ناموس پرستی ملت من را خفه کرده ننه!
*************************
بابت روان کاو هایی که بهم معرفی کردید خیلی خیلی ممنونم. فقط الان تعداد آنقدر زیاد شده است که من می تونم یک Directory بنویسم! حالا گیج ماندم از کدام یک وقت بگیرم!
Permalink |
Comments 5
.::
نظرات خوانندگان
سلام ...خب دیگر به احتمال زیاد شعار دستور "سالاران" بود .....
************
به خودشان اعتماد ندارند، میتورسند نام زن بشنوند ....
آرمین گیله مرد :: 12 آبان 1384 8:43 بֽظֽ
کاشکی این القائده تو رم پیدا کنه از شرت خلاص شیم! :)) شوخی کردم... با این پست موافقم مثل بعضی هاش ..... کشی نبود :))
رضا چرخي :: 12 آبان 1384 4:03 بֽظֽ
ما حتی می ترسیم از عاشق شدن چشم های بی پرده ی مردان به عکس زنان متوفی !
آگهی های تسلیت را ببین !
من و تو گلیم ! بی تصویر ! حتی در زمان مرگ !
معصومه :: 11 آبان 1384 11:12 بֽظֽ
اینکه مینویس یعنی بهتری خوشحالم .
ساناز :: 11 آبان 1384 8:55 قֽظֽ
یه بار اینو نوشته بودم.یکی از فامیلهای ما وقتی میخواد از یکی از زنها تعریف کنه بهش میگه حیف که تو زن شدی.یعنی اگه تو عالی هم باشی چون زنی یه جای کار میلنگه.
بی تا :: 11 آبان 1384 5:54 قֽظֽ
|
