مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۲۶ آذر ۸۴

بیست و سومین بیست و شش آذر

بچه که بودم آذر ماه که شروع می شد هر روز با خودم می گفتم " آه!ماه من هست"...تا می رسید به روز تولدم. از صبح روز تولدم که بیدار می شدم می گفتم امروز روز من هست. به به!...روزهای تولدم را دوست داشتم، تنها قسمت ناراحت کننده این بود که تولد من فلک زده هرسال بهوونه ای می شد برای مامان جان تجملانی که مهمانی بگیرد و کرور کرور مهمان دعوت کند و مدل مدل خورشت و پلو و دسر بپزد و خروار خروار میوه و شیرینی بچیند و موهای بنده را هم مدل مدل گل سر و کش و روبان ببندد و هی بچه معصومی را که من باشم مجبور می کردند لبخند بزنم و عشوه بیام و فیگور تا کلیلک کلیک عکس بگیرند و قاب کنند بزنند به دیوار! بعد هم بنده را می نشاندند و کادوها را جلویم می گذاشتند و دست و کف و سوت که کادوها را باز کنم. فک و فامیل محترم هم از دم یا ظرف و ظروف کریستال کادو می اورند، یا پاکت محتوی پول! و کودک معصومی که من باشم یکی یکی کادوها را که باز می کرد اخم هایش بیشتر توهم می رفت و اخر شب هم زار می زد که یکی به این فامیل احمق بگه که تولد بچه اسباب بازی و لباس می برند نه کریستال! و این سوال فلسفی در ذهنش جرقه می زد که تولد من بود راستی یا مامان؟!

گذشت تا رسید به سن راهنمایی ودبیرستان...روزهای تولد ایل ایل دوست وهم کلاسی بود که دعوت می کردیم به منزل و بسته بسته چیپس و پفک بود که تناول می کردیم و قر بود که می دادیم اما...هان! اما باز ساعت ده به بعد فک و فامیل محترم با ظروف کریستال زیر بغل به دعوت مامان جان عزیزتر از جان از راه می رسیدند! این بود که طی یک اقدام انقلابی از هفده سالگی به اینور تولد گرفتن را ممنوع اعلام کردم! خودمون چهار تا که بودیم-من و بابا و مامان و داش محترم- بهم هزار برابر بیشتر خوش می گذشت و می گذرد. و جمع های جمع وجور دوستان نزدیک تو یک کافی شاپ، با چند فنجان قهوه و یک کیک.

از یک جایی به بعد هم روز تولد شد دراز کشیدن روی تخت، دست ها را زیر چانه زدن و فکر و فکر و فکر...و هر سال این حس تلخ و ناامید کننده که هیچ گهی نشدی و نخواهی شد دختره!

علی الحساب دراولین ساعات روز من(!) که مصادف است با روز حمل ونقل( و از بچگی ملت ما را دست می انداختند که شوهرت راننده بولدزر خواهد بود) و روز فوت حضرت مولانا(از پا قدم نحس من نبود والا) با حس بسیار بدی از عدم رضایت از خود به مانیتور زل زده و برای عزیزی نق نق وغرغر هست که در مسنجر تایپ می کنم و شدیدن حس می کنم که ای بابا!امسال هم که هیچ گهی نشدم !

پ.ن: از همه دوستای نازنینی که از چند روز پیش از طریق اورکات و ایمیل و اس ام اس و تلفن تولدم را تبریک می گویند از ته دل ممنونم. من آدم خوش شانسی هستم که این همه دوست خوب دارم. از کینگ اف لاتلند هم که اختصاصن ممنونم:)

Permalink | Comments 25
 

.:: نظرات خوانندگان