مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۱۰ بهمن ۸۴

ما چقدر یکدیگر را می شناسیم؟

گفتم حالا که شتر عمو پینگی دم در چهار دیواری من هم خوابیده است و از دیروز دوباری بیخود و بی جهت پینگ شده ام و شرمنده انانی که مهمان این چهاردیواری می شوند و دست خالی باز می گردند، چیزکی بگویم از درد و شکوه ای که مدتی است بیخ گلویم را گرفته است. چند هفته پیش خواستم از ان بنویسم، شاهد مدعا هم آبچینوس عزیز که با هم تلفنی صحبت می کردیم و با ان مهربانی و صبوری همیشگی اش گله ام را که اتفاقن گله او هم بود می شنید. جرقه این نوشتن هم این نوشته خانم شیما کلباسی بود.

من در جامعه ای متولد شدم که داغدار استبداد هزاران ساله است. اصلن دیکتاتوری جزئی از خوی و سرشت آن است. در همین جامعه استبداد زده که همه به نفر پایین دست زور می گویند و حق چندان معنایی ندارد، بزرگ شدم، مدرسه و دانشگاه رفتم، کار کرده ام، به شیوه خودم مبارزه کردم ام و در یک کلام زندگی. در همین فضای رعب و خفقان اما یاد گرفتم که به حق انتخاب افراد احترام بگذارم. آموخته ام که آدم ها و دغدغه ها و نگاه ها و اولویت های آنها را محترم بشمرم و دغدغه و دیدگاه خودم را مرکز و محور جهان ندانم. یاد گرفته ام که ظرفیت ها، دلهره ها، جسارت ها و خواسته های افراد متفاوت است، حیطه ای بسیار گسترده. اگر چهار تیتر خبر جلو من بگذارند که یکی درباره برنامه اتمی ایران، دیگری خبری درباره مجلس سنا آمریکا، خبر سوم درباره درگیری های عراق و آخری اظهارات ریاست مرکز مشارکت امور زنان سابق و زنان و خانواده امروزی باشد، من این آخرین خبر را قبل از هر خبر دیگری می خوانم. البته که پرونده هسته ای دغدغه من هست و دلهره این روزهای من، البته که درگیریهای عراق را مداوم پی گیری می کنم، اما من یک فعال زنان هستم و مهم ترین دغدغه زندگیم زنان... اخبار زنان، ستون ویژه زنان و هر انچه مربوط به آنان است برای من مهم ترین اخبار است. دیگری فعال سیاسی است، اظهارات فلان وزیر و فلان نماینده مجلس اولویت اصلی او...سومی فعال حقوق بشر و دستگیری رییس سندیکای اتوبوسرانی دغدغه مهم و اصلی این روزهایش...چهارمی اهل ادبیات است و این وضعیت وحشتناکی که سراغ بازار نشر امده است مهم ترین مسئله او. من چه حقی دارم که بگویم چرا اول دل نگران بازار نشری و بعد وضعیت گنجی؟ انظباط تحمیلی؟ تحمیق توده ها؟...من یکی که نه به ان تن می دهم و نه ان را اعمال می کنم.
خانم کلباسی عزیز! گله کرده اید که چرا وبلاگ نویسانی که با نام و هویت اصلی خویش می نویسند از حق زندانیان سیاسی دفاع نمی کنند... شما فعال حقوق بشر هستید. مگر نه؟ در جریان حال و روز و وضعیت آنانی که راهی زندان ها می شوند هستید. لابد هم می دانید که انسان ها جانشان را دوست دارند، این حق انقدر طبیعی است که گمان نمی کنم جای بحثی داشته باشد. آدم ها معمولن دنبال دردسر برای خود نمی گردند، غیر این است؟ آدم ها زندگی هایشان را دوست دارند، و چه زیباست این علاقه. آدم ها دغدغه های متفاوت دارند، آدم ها دوست دارند در چهار دیواری وبلاگشان از هرچه دوست دارند سخن بگویند. آدم ها همه درآمریکا نیستند که بی دلهره هر انچه ته دلشان هست را قلمی کنند، آدم ها در همین جغرافیایی که نامش ایران هست هم زندگی می کنند، نام و هویت و آدرس مشخص دارند، گاه روزنامه نگارند، گاه اکتیویست، گاه دانشجو و گاه کاسب، البته که غم گنجی را می خورند، البته که خیال مجتبا وآرش و روزهای سیاه زندان ان دو امانشان را هم گاه می برد.... کی گفته است نباید از مردم فلسطین و وضعیت عراق و زنان افغان بنویسند و همه تنها از گنجی بنویسند؟کی حق دارد به انها ایراد بگیرد که چرا از بوش انتقاد می کنید و از احمدی نژاد نه؟ آخرانها که درآمریکا و اروپا نیستند...همین جا دارند زندگی میکنند و زندگی را با همه رمز و رازها و ترس ها و دلهره هایش دوست دارند...دوست دارند ازدل همین زندگی رمز آلود بنویسند، از دلخوشی های کوچکشان، دوست دارند از سیاست های نابجای کشوری دیگر انتقاد کنند، اصلن به در بگویند که دیوار بشنود. چه می شود کرد... مستقیم به دیوار گفتن بهایی دارد سنگین. دوست دارند یک روز به دیدن خاتمی بروند، بگویند و بخندند، انار دون کرده بخورند و برای دو سه ساعتی هم که شده غم ها و دردهایشان را فراموش کنند. راستی! چرا فکر می کنید همه باید سیاهه همه فعالیت هایشان را در وبلاگ هایشان بنویسند؟! من در همه مراسم و گردهمایی هایی که در حمایت از اکبر گنجی برپا شده است شرکت کرده ام به جز گردهمایی میدان انقلاب که در ان هفته ایران نبودم و این اخرین شعرخوانی که به یمن اطلاع رسانی بسیار بد اصلن خبردار نشدم! در همه این تجمع ها هر طرف سر را می چرخاندم دوستی می دیدم و آشنایی، خیلی هایشان وبلاگ نویس...خیلی هایشان جز همان دسته ای که شما به انها انتقاد دارید و با نیش و کنایه و تمسخر درباره انها صحبت می کنید و من هم جز ان دسته هستم. می بینید؟ به جای نوشتن ترجیح داده اند کاری عملی کنند در حد بضاعت وجسارتشان...چه لزومی دارد از هر انچه انجام می دهیم در وبلاگ هایمان بنویسیم؟کی گفته است همه باید در وبلاگ های خود از نقض حقوق بشر بنویسند؟! ...شما خبر دارید که چندین و چند نفر از این گروه با بی ادعایی و عشق چه ها که انجام نمی دهند برای خانواده های زندانیان، دوستان دربند و هر گروه دیگری که ظلمی مضاعف را تجربه می کند؟ اصلن خبر دارید که چندین نفر از آنها هر چند روز یک بار زنگ خانه آقای گنجی را به صدا در می آورند و به دختر ها و همسرآقای گنجی می گویند سلام؟ شما مطمئن هستید که اگر در تهران زندگی می کردید با همین نام شیما کلباسی باز با همین ادبیات و لحن در وبلاگتان می نوشتید؟ مطمئن هستید که وقت نوشتن دست ودلتان نمی لرزید؟ مطمئن هستید که فکر دخترک کوچکتان را نمی کردید؟ و همسرتان؟ و خانواده تان؟ ...دل سوزاندن به حال هموطن تنها تجلی اش در این است که در وبلاگ هایمان درباره هموطن بنویسیم؟ راستی! انهایی که وبلاگ ندارند چی پس؟...خانم کلباسی عزیز! جغرافیایی که آدم ها در ان زندگی می کنند یکسان نیست، ترس ها ودلهره های انسان ها یک جور نیست، اولویت های انسان ها گستردگی بسیار دارد، به عددانسان ها دیدگاه ونظر متفاوت وجود دارد در این جهان، به تعداد وبلاگ نویس ها سلیقه و شیوه در وبلاگ نویسی، و شیوه مبارزه، و سرانجام من هم یکی ازهمان هایی هستم که شما آنها را به اختلال حواس و خودنبینی و بیگانه بینی متهم می کنید، اشک هایش را اشک ریا می بینید... من، فرناز سیفی، یک زنم و یک انسان که از ابتدا تا انتهای این نوشته یک چیز را گفته ام، گزیده ترین بخش زندگیم کوچک ترین و بی نام ترین کارهایی است که از سر عشق و استقلال از من سر زده است. کارهایی که در هیچ وبلاگ و روزنامه و وب سایت و تریبونی ان را ثبت نکرده ام. چه ان زمان که ایستادگی کرده ام و فریاد سر داده ام، چه انگاه که خسته و نا امید از پای در امده ام، چه ان زمان که قهقهه زده ام و چه ان روزها که بی محابا اشک ریخته ام، در همه حال در هیچ قالب پیش ساخته مبارزسازی جای نگرفته ام و زیر بار هیچ انظباط تحمیلی نرفته ام. راستی! ما چقدر یکدیگر را می شناسیم؟

Permalink | Comments 11
 

.:: نظرات خوانندگان