مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

چهارشنبه ۱۷ اسفند ۸۴

تلخی...

همین دبشب بود، در مراسم دومین دوره جایزه کتاب "صدیقه دولت آبادی"، همین دیشب بود که کلیپی را که در مرکز فرهنگی زنان برای او ساخته بودیم و شعر زیبای سروده بیست و دو خرداد او را خوانده بودیم، تقدیمش کردیم. با همان وقار و تشخص همیشگی اش بلند شد و گفت: شما عزیزان دل من هستید، شما پاره های تن من هستید. همین دیشب در مراسم مرکز فرهنگی زنان بود که سروده تازه ای خواند، با چه صلابتی گفت: نامردان،شیر مادر بر شما حرام باد!...همین دیشب بود که نوشین به او از برنامه امروز گفت و البته خواهش کرد که نیایند. گفتیم ممکن است دست به خشونت بزنند، ممکن است خدای نکرده در درگیری آسیبی به وجود نازنینتان برسد. با چه قاطعیتی گفت: برنامه ساعت چند است؟من حتما می آیم.

بار اول که نبود کتک خوردیم، باراول که نبود مراسم را بهم می ریختند، بار اول که نبود فحش می دادند..نه! بار اول نبود...اما نمی دانم چرا این بار انقدر پر از حس غم بود، پر از...پر از نفرت...نمی دانم چرا بعدش همه داغون بودند....همه اشک می ریختند. نمی دانم این بار چرا اینطور بود...

امروز، در تجمع آرام پارک دانشجو، که زنان سرود خواندند، ماموران کیسه های پر از زباله به سر و صورتمان پرتاب می کردند، امروز که روز زن است و رفتیم که بگوییم ما برابری می خواهیم، ما علیه تبعیض مبارزه می کنیم...امروز، دو صحنه دردناکو پر از درس را دیدم و تجریه کردم و با ان پیر شدم....تا اخر عمر تلخی این دو صحنه حک شده بر ذهن و روح و دل و جان پاک نخواهد شد.
تصویر اول:

سیمین بانو بهبهانی رسیده است....یک بازویش را مهین خدیوی گرفته است، بازوی دیگرش را دختری از آشنایانش....آرام گام بر می دارد و با سختی تمام. درست در بحبوحه بزن و بزن ها رسید. می دویم طرفش، می گوییم خانم بهبهانی عزیز شما بروید....حسابی درگیری است.چند نفر نیروی ضد شوری به سویش می آیند..دست هایمان را دورهم حلقه می کنیم و دیواری به دور او شکل می دهیم...می گوییم این سیمین بهبهانی است، افتخار ایران است، پیشکسوت و تاج سر همه ایران است...غولی از میانشان می گوید: خوب باشه! من هم حسینم!یکیشان می گوید هری...برو پیرزن!....یک نفر داد می زند دهنت را ببند...به سیمین توهین نکن...مادربزرگ ما است، شرم کن!می ریزند سرمان...سر ما چندنفری که دور وی حلقه زده ایم...هر کداممان را گوشه ای پرت می کنند...با باتوم می زند پشت کمر سیمین..سیمین بهبهانی....که چشم هایش دیگر هیچ سویی ندارد....که به سختی راه می رود...سیمین، با آرامش سرش را بالا می گیرد و به طرفان مامور ضد شورش نگاه می کند...با باتوم دوباره می زند به کمر سیمین...اخ هم نمی گوید...سرش را بالاتر می گیرد...لگدی را حواله سیمین می کند... سرش را بالاتر می گیرد سیمین و اخ هم نمی گوید...ناهید مثل پلنگ زخمی می دود و داد می زند تو بیجا می کنی سیمین را می زنی! حیا کن! تو...سیمین آرام بازوی ناهید را می گیرد و با چه آرامش و صلابتی می گوید: با این ها بحث نکن، برویم....

تصویر بعدی:

ما چند نفر دیوار دفاعی سیمین همه می زنیم زیر گریه...من تا به حال گریه نوشین را ندیده ام...و گریه منصوره را... و اشک های پروین را....سیمین را کنار خیابان می بریم...منصوره زار می زند و جلو هر ماشینی را می گیرد و می گوید: آقا!آقا! ایشون سیمین بهبهانی هستند، تو را خدا سوارش کنید و او را به خانه اش یا جای امنی دور از اینجا ببرید....همه پا رو گاز...دو تایشان روزنامه نگارو عکاس هستند....سیمین دارد می لرزد...ما زار می زنیم که جلو چشممان او را کتک زده اند و هیچ نتوانسته ایم بکنیم...منصوره هوار می زند تا ماشینی سیمین را سوار کند...اتوبوسی ان روبرو پشت چراغ است، مسافران اتوبوس انگار که دارند فیلم اکشن نگاه می کنند با هیجان و خنده کتک خوردن سیمین را تماشا می کنند و به اشک های ما می خندند...

نه! نه! دفعه اول نبود که باتوم می خوردیم...که لگد دریافت می کردیم...که فحش می شنیدیم...که تجمعمان را بهم می ریختند....اما چیزی عوض شده بود...از جنس همیشه نبود....همه تلخیم...پر از غم...باتومش را بالا می برد..یک ان می بینم بدجوری مریم را هدف گرفته است...چنگ می زنم و او را با خودم می کشم کنار..نزدیک است هردو در جوی بیافتیم...مریم هاج و واج مانده است....نه! چیزی عوض شده است..نمی دانم چیست.....نمی دانم....حقیقت ها چقدر کثیف تر از ان هستند که فکر می کردم خدا...یک نفر سیلی می خواباند تو گوش نازنین فیروزه مهاجر....که اندازه سن ان مردک است که در دانشگاه با عشق درس می دهد....که ....گوش فیروزه هنوز درد می کرد...حقیقت ها چقدر کثیف تر از همیشه بودند امروز....تمام راه تا دفتر را زار می زنیم.

Permalink | Comments 22
 

.:: نظرات خوانندگان