مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۵ فروردین ۸۵

در جای خود بایستیم و سخن بگوییم

امروز که افلاین هایم را چک می کردم، یکی از دوستان این لینک را فرستاده بود. در این نوشته از واژگانی استفاده شده است که مفهومی را پشت خود دارند و نشان از حضور و رواج تفکری که به نظرم غلط و خطرناک است. منظورم استفاده از واژه های ((ترین های شمال شهر وبلاگستان)) و ((جنوب شهر وبلاگستان)) است. به نظرم ما بسیاری از مواقع واژه ها را بی توجه به معنا و مفهوم و تفکری که پشت انها هست استفاده می کنیم. با دیدن این مطلب و حساسیتم نسبت به استفاده از این واژه ها برای دسته بندی وبلاگ ها یک بار دیگر یاد کامنت ها، ایمیل ها و صحبت های رو در رویی افتادم که به زور واژه نماینده جنبش زنان(!)، نماینده زنان ایران(!)، سخنگوی وبلاگ نویس های زن(!) و امثال ان را به آدم می چسبانند. اینجور مواقع من سریع واکنش نشان می دهم و می پرسم کی من چنین ادعای بی اساسی کردم؟ یا چرا فکر می کنید کسی می تواند نماینده یک قشر عظیم باشد؟چنین برداشت هایی ریشه در همان نگاه مردسالار ما به جهان و افراد دارد که برای هر گروه، سازمان، صنف و قشری رهبر و همه کاره متصور هستیم و عدم مرکزیت و سلسله روابط عمودی را دلیل عدم وجودمی دانیم. فکر می کنم هر زن فعال در حوزه زنان لااقل ده بار این جمله را که "رهبر زنان چه کسی هست؟" یا "بدون رهبر به هیچ جا نمی رسید" را شنیده باشد.

اعتراض همیشگی دیگری که زنان فعال با ان روبرو هستند، بحث اولویت بندی برای مسایل زنان هست و سیل جمله های کلیشه ای مثل "زن کارگر نان ندارد بخورد شما ها به واژه های گیر می دهید" یا " بروید ببینید توجنوب شهر زن ها چه مشکلاتی دارند، اونوقت شماها هی بروید تجمع بگذارید" و غیره. گروه های مختلف زنان خواسته ها و مسایل مختلفی دارند. من فکر می کنم ماها باید هر کدام در جای خود بایستیم و حرف بزنیم. من نماینده طبقه اجتماعی و فرهنگ خودم هستم و بس. من اصلن به خودم اجازه نمی دهم بشینم از مشکلات زن کارگر بگویم یا صدای او باشم. یادم می اید چند ماه پیش خانه یکی از بچه های مرکز فرهنگی زنان درباره خبرنامه مرکز صحبت می کردیم و تغییرات کیفی. یکی از بچه ها گفت طیف مخاطبین را تغییر دهیم و گروه زنان کارگر و معلم را مخاطب نوشته ها قرار بدهیم و مسلمن از نخبه گرایی مطلب بکاهیم و ساده تر بنویسیم و غیره. من اولین نفری بودم که سرسختانه مخالفت کردم و گفتم چرا ما فکر می کنیم حق داریم به جای گروه های مختلف زنانی که نمی شناسیمشان بایستیم و حرف بزنیم؟ و در جواب انتقاد ان دوست که اینجور که ما می نویسیم بین زنان کارگر مخاطب نخواهیم داشت گفتم شخصن فکر می کنم هر وقت حداقل تامین مالی برای زن کارگر فراهم شد و شب ها بی غم نان فردا خوابید، می توانیم انتظار داشته باشیم که زن کارگر مطالعه کند. بعد هم ما تنها صدای طبقه اجتماعی می توانیم باشیم که انها را می شناسیم و با ظرفیت وتوان این طبقه آشنایی داریم. این "قیم سالاری" در همه مناسبات ما به چشم می خورد. یک ریز می شنویم و می خوانیم که جنبش زنان با جنبش دانشجویی همسو شود، تشکل های زیست محیطی و تشکل های زنان متحد شوند، جنبش دانشجویی و زنان به یاری جنبش کارگری بپیوندد، جنبش کارگری به یاری جنبش زنان و ... این چنین دیدگاه هایی به نظرم نشات گرفته از همان دید "قیم سالاری" است که دیر زمانی است به ان مبتلاهستیم. هر کدام جنبشها با کاستیها، نقایص و درگیری های بسیاری روبرو هستند و انها را حل نکرده دنبال کمک به فلان جنبش دیگر! در ضمن، مگر می شود از گوناگونی گروه ها و فعالین هر جنبشی صرف نظر کرد؟ زنان آن ان جی اویی که برای زنان بیوه چرخ خیاطی می خرد و یا ان ان جی اویی که زنانش بازارچه های خیریه غذا راه میاندازند هم اعضای جنبش زنان هستند، حالا برای مثال چه میزان شباهت میان این ان جی او و مثلن مرکز فرهنگی زنان وجود دارد؟...تحکیم وحدت و فعالین چپ دانشجویی تا چه اندازه همسو هستند؟...

منظور من ابدن این نیست که خواسته های گروه های مختلف زنان را نادیده بگیریم. معتقدهم هستم که در جامعه ایران بسیاری از خواسته های زنان، خواسته هایی بدیهی و اولیه است که میان گروه های مختلف زنان مشترک است. برای مثال بحث خشونت علیه زنان موضوع مشترک همه گروه های زنان است، چرا که زنان تمامی اقشار و طبقات اجتماعی با خشونت فیزیکی، جنسی، کلامی یا روانی مواجه می شوند و مسلمن وقتی آن طبقه اجتماعی که به امکانات بیشتری برای انعکاس خواسته های خود دسترسی دارد انرژی زیادی برای بحث روی موضوع خشونت می گذارد، دیگر گروه های زنان نیز از نتایج و دست اوردهای آن بهره مند می شوند. اما در این میان، خواسته ها و مطالبات دیگری هم وجود دارد که میان گروه های مختلف زنان مشترک نیست و اینجا است که من فکر می کنم باید حواسمان باشد در جای خود بایستیم و سخن گوییم و البته در حد توان خودمان برای سایرین هم فضای بیان مطالباتشان را فراهم کنیم. اما قرار نیست که همه صدای هم بشویم و به نمایندگی از یکدیگر طرح مطالبات کنیم و ملغمه ای راه بیاندازیم آن سرش ناپیدا! من شخصن تا به حال کسی را ندیدم که ادعا کند نماینده همه زنان است- شاید چنین زنانی هستند و من ندیدم- و تنها دیده ام که این حربه انانی هست که ضدیتی کور و بی منطق و اندیشه با فمینیسم و فعالین جنبش زنان دارند و تصورات وخیالات و توهم های خود را اصل فرض کرده و با ان دیگران را می کوبند. یادم می آید وقتی خبرنگار روزنامه شیکاگو تریبون قبل ازانتخابات با من مصاحبه می کرد یک ریز می پرسید:" شما به عنوان نماینده جنبش زنان ایران.." و من هی می پریدم تو حرفش که آقا جان! چی میگی تو؟ من اینجا حتانماینده ان جی اویی که عضو ان هستم هم نیستم، چون شما خواسته ای با فرناز سیفی وبلاگ نویس و فعال زنان گفت و گو کنی و بس. بعدهم این عبارت های اساسن نادرست و عجیب و غریب نماینده جنبش زنان را از کجا اورده ای هی می گویی؟! یا دوستی که بخشی از تز تحقیقی اش درباره وبلاگ نویسی زنان بود در مصاحبه با من هی می گفت به عنوان نماینده فمینیست های وبلاگ نویس درباره فلان چیز چی فکر می کنی؟!! و من ده باره می گفتم من نماینده خودم هستم و بس! وبلاگ نویس های فمینیست کی تا حالا خواهان نماینده شدند؟! و ان دوست هم هی می گفت لااقل می توانی از طرف دوستان صمیمی و هم فکرت مثل گلناز حرف بزنی که!! و من هی می گفتم خانم جان! گلناز مگر لال هست یا نماینده خواسته است که من به جایش حرف بزنم؟ اصلن چه حقی دارم درباره دیگران و از جانب انها حرف بزنم آخه؟!

به همین دلیل معتقدم بحث اولویت بندی برای مطالبات زنان، بحثی نادرست واشتباه است. چرا که مطالبات همه زنان از یک جنس نیست و مسلمن گروه های مختلف، خواسته های گوناگون دارند که همه انهادر جای خود مهم و ضروری است و بدیهی است که شیوه های افراد برای فشار و دست یابی به مطالبات خود نیز متفاوت خواهد بود. قیم سالاری و سر خود رادر هر جنبش و حرکتی فرو کردن، به نظرم تنها از عمق و واقع بینی خواهد کاست و حاصلش هم نوشته ها و گفته های نادرست ومغشوشی خواهد بود که از اعتبار موضوع خواهد کاست و صد البته روحیه قیم سالاری و درباره همه چیز اظهار نظر کردن و مبارزه کردن را که به نظرم بسیار از این ها ضربه خورده ایم را شدت خواهد داد.

Permalink | Comments 11
 

.:: نظرات خوانندگان