مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

یکشنبه ۳ اردیبهشت ۸۵

بیش از این ها دیگر نمی توان خاموش ماند!

من به نشانه ها باور دارم...اتفاق های پیش بینی نشده، اتفاق های نامنتظره، آدم های تازه وارد غریب... هیچ کدام دیگر من را به هراس نمی اندازند. حتا سلام های نامنتظره ای که از پشت سرت می شنوی، معرکه است که دیگر هراسی ندارم، نه؟

می خواستم درش را تخته کنم... متن تعطیلی هم آماده بود. به گلناز گفتم آخر هفته... مریم گفت تو باید سنگر را حفظ کنی. گفتم نه بابا! انرژی که اینجا صرف می شود را هم بگذاریم روی فعالیت های دنیای حقیقی...می دانی جمعش می شود چقدر نیرو؟ چه اندازه کار؟... اولین ایمیل قاصد ف ی ل ت ر شدن که امد، که نوشت که بافلان آی اس پی کرج نمی توان دیگر وبلاگت را دید، راستش را بگویم قبل ناراحت شدن و ماتم کردن فکر کردم چه بهتر!!...تا وقتی هم که آی اس پی خودم وبلاگم را مسدود نکرد، در برابر سیل ایمیل ها، افلاین ها و اس ام اس هایی که بی وقفه می امد و خبر می داد که فلان شهرو فلان آی اس پی هم بست، زیر لب تنها می گفتم آهان!...و با خود فکر می کردم بهتر! وبلاگستان فارسی که نیست، لجنستان فارسی است. من هرگز در زندگی حقیقی با این همه آدم سرتا پا عقده و کینه، لمپن های جفتک انداز، مبارزان فکسنی بی نام و نشان، دروغگوها و شارلاتان های قهار، انگ زن ها و تهمت زن های بی شرف، بی مایه های بی خایه، حشری های دست به آلت، مبصرهای خط کش به دست، فضول ها و خرمگس های معرکه، کور و کرهای مصلحتی، جماعت پیرو فلسفه از سر بی قیدی"به من و تو چه که دیگری درد دارد، که دیگری را به لجن می کشند، عشقولانه ما که به راه است"...یک کلام، اینقدر موجود تهوع اور ندیده ام. می دانید که...در زندگی حقیقی عنصر مهم انتخاب هست، معاشرینت را خودت انتخاب می کنی، عتیقه های زمان را نادیده می گیری، اصلن نمی بینیشان ان قدر...اما اینجا که اینطور نیست. فکسنی شهر شیشه ای است که انتخاب مهمان های خانه ات هم دست تونیست، کارش یک آدرس تایپ کردن است تا هر بی سر و پای نفرت انگیزی پلاس خانه ات شود. مهم هم نیست که مدت ها است وبلاگ خوانی ات محدود به ده دوازده وبلاگ شده است و بس... که درگیر بازی به تو سر زدم به من سر بزن نبودی و نیستی و نخواهی بود...خاصیت این شهر همین است دیگر، ناکس ها هم به راحتی می توانند قاطی کس ها واردخانه ات شوند.از بوی گند و کثافتشان هم گریزی نیست...خلاصه عطایش را بخشیدیم، پست خداحافظی را هم داشتم می نوشتم.

بعدسیل همدردی ها است....باران مهربانی ها و ابراز محبت ها است که سرت سرازیر می شود...یاد خاصیت همیشگی ایرانی می افتی، تا وقتی که طرف هست، می نویسد، کار می کند و حرف می زند تنها نصیبش تخریب است و بس...بعد که خاموش می شود یا می میرد می شود عزیزترین عزیز ها، می شود دردانه روزگار، می شود تاج سر جماعت...چه به این خاصیت می گفتیم؟ هان! همان مرده پرستی معروف ما...بعد فکر می کنی ان وقت که باید کجا هستند همه؟...اما اعتراف می کنم که سیل محبت ها- هرچند به سان نوشداروی بعد مرگ سهراب- بی تاثیر نیست...دل است دیگر، دل آدمی را گرم می کند...به خصوص وقتی می بینی کسانی این وبلاگ را می خوانند که تو سال ها است در برابر دانش و بزرگی و انسانیت انها سر تکریم فرو می اوری...ته دلت خجالتکی هم می کشی که این مزخرفاتی که تو می نویسی را چرا اینقدر با میل دنبال می کنند؟...این چند وقت خیلی به این موضوع فکر کردم ...که چرا ان وقت که باید دلگرمی، حمایت و مهرمان را دریغ می کنیم؟ چرا همیشه نوشدارو هستیم و نه دارو؟...قبل هر کس خودم...من اصلن تا به حال به سیما گفته ام چقدر دید انتقادی تیزبینش را می پسندم؟...به سارا گفته ام که به نظرم شعرهایش معرکه هستند و انسانیتش مثل زدنی؟...چند بار به گلناز-که دیگر نیست- به گلنازی که هفته ای چند بار می بینمش گفتم که نثرش کم نظیر است؟... به کیوان اصلن گفته ام که تنها وبلاگی است که عاشقانه نویسی هایش انقدر پخته و متین هستند که همیشه با اشتیاق خوانده ام؟...اصلا یادم بوده به مهشید بگویم چقدر برای من نمونه زن مقاوم است؟ چقدر برای من مصداق خواست توانستن است هست؟...من یادم بوده به آرش بگویم که چقدر فتو بلاگش ارزشمند است؟ چه کار مهمی می کند که نبض پدیده ها را زیر شاتر دوربینش ثبت می کند؟...چرا هیچ وقت به مریم نگفته ام که همه زن های درونش دوست داشتنی هستند و دخترک وجودش مهربان و عزیز؟...چرا فکر کرده ام مهرانگیز کار حتمن می داند من چقدر از کتاب ها و مقاله های او اموخته ام؟ چرا هیچ وقت ایمیل نزدم و این را نگفتم؟...چرا هیچ وقت به فتانه نگفته ام که کلمات مثل موم در دستانش نرم هستند و جادوی کلمات را از بر است؟... چرا به هنوزی ها هیچ وقت نگفتم که به نظرم بهترین وبلاگ گروهی فارسی را دارند؟ به این یکی کیوان گفته ام چه دوست خوبی هست؟ حالا هرچند پنج شنبه ناهاری در رستوران فخیمه سارا وبلاگش رابا خاک یکسان کردیم:))...و بی شمار تعریف، تشویق و تایید دیگر که دریغشان کرده ام.

این دامین جدید(آدرسش را اینجا نمی نویسم، هرکی خواست ایمیلکی بزنه) هدیه یک دوست گل و آقایی هست که صاحب بهترین وبلاگ دنیا است...ای بابا! نشناختید؟ جناب آقای علی قدیمی را می گویم دیگه!ازش پرسیدم این هدیه به خاطر چیه؟ میگه به خاطر اینکه خوشحال بشی و بخندی، مرسی دوست جان بانمک من که بارها من و دیگران را شاد کردی... بابت همه مهربانی ها، محبت ها و مهرتان که از ایام ف ی ل تر شدن به این طرف نصیب من شده است از ته دلم ممنونم... از همه ان دوستایی که با مهربانی تمام یوزر و پسورد وبلاگ هایشان را فرستاده بودند تا مهمان خانه شان شوم و از هرچه دوست دارم بنویسم ممنون، این رمز عبور خانه شخصی ات را با مهربانی در اختیار دیگری گذاشتن و از او دعوت کردن خیلی با ارزشه، واقعن ممنونم...معرکه است که گاهی تقارن وقایع حاصلش دوباره دیدن نیمه پر ها است.نه؟...و همین دیگه!

Permalink | Comments 19
 

.:: نظرات خوانندگان