هدف هرگز وسیله را برای من توجیه نمی کند... روش دستیابی به خواسته ها برای من خیلی مهم است.به دنبال راه ها و مجاری تازه تر رفتن و تلاش در این جهت که دسترسی به مجاری برای عده بیشتری از افرادامکان پذیر شود، برای من امری حیاتی است. به همین دلیل است که از لابی کردن، چپیدن تو اتاق های دربسته و تصمیم گیری را محدود به چند نفر کردن و چشم امید و تلاش را معطوف حوزه قدرت کردن همیشه گریزانم. بستر سازی و عمومی کردن خواسته - گام به گام و به صورت مداوم- نکته خیلی مهمی است که نمی دانم چرا گاه اصلن فراموش می شود. با تفویض مشکل دارم...با قوانین اهدایی لوکس... با تغییر قوانین از بالا بی عمومی کردن و بستر سازی مناسب در بطن جامعه...با تکرار این حقه پوسیده دستی که دراز می شود و نان نخودچی را به تو می دهد و با دست دیگر با مهارت چند تا شیرینی را که ذره ذره به دست اوردی را می گیرد...با شیوه هایی که نه تنها راه تازه نمی گشاید، که ممکن است حتا مجرایی را هم ببندد. راستی! در نظام گذشته روزی امدندو تعدادی از قوانین خانواده را به نفع زنان اصلاح کردند...بی اینکه خواسته سطح کلان باشد..یک روز انقلابی شد، نظامی دیگر و قوانینی که باز چرخید، بی مقاومت چشمگیر ...کاش یادمان نرود وظیفه ما است که برای ایندگان روزنه و مجرای بیشتری ایجاد کنیم...کاش دل خوش نکنیم به روش های مردانه پشت درهای بسته.
Permalink
|
