دیشب «باغ های کندلوس» را دیدم. ایرج کریمی به نظرم نگاهی صفر و صدی به پدیده ها دارد، نگاهی مطلق و من نگاه مطلق گرا را دوست ندارم. از دیالوگ های پر ادایی که به زور سعی شده بود پیچیده و دشوار نشان داده شوند که بگذریم، مونولوگ های جذاب پستچی ترک زبان به نظرم درخشان ترین فصل فیلم بود. حس نمی کردی کلمه ها را زور چپان در دهن طرف کرده اند و به زور سعی شده است همه چیز دشوار و لابد طبق کلیشه معروف که هر چیز سخت فهم هست یعنی خیلی با مفهوم است را در حلقت فرو کنند. حرف حساب را هم اتفاقن از زبان همین پستچی ساده می شنیدیم. صحنه مواجه شدن با «دریا» در جاده را هم خیلی دوست داشتم... آزاردهنده ترین قسمت در میان انبوهی کلیشه و سوتی عظیم و نخ نما برای من، نگاه تفکیک کننده کارگردان در مورد زنان بود. زن مقدس/ زن غیر مقدس...زن آرمانی/ زن زمینی...با همه کلیشه هایی که از این دو نوع تیپیک زن می شناسیم، حتا اگر زن های زمینی رانببنیم و تنها صدای انها یا سرفه هایشان را بشنویم. و صد البته چپ و راست تیکه های سخیف و بی معنی که از دهان کاراکترها علیه زنان پرانده می شد و البته که حضار عزیز حاضر در سینما هم با قهقه هایشان کاراکترها را همراهی می کردند و جمله کلیشه ای " زن ها را که می شناسی دیگه..." هیچ دقت کرده اید سینما روز به روز ضد زن تر می شود؟و کلیشه زن اثیری و لکاته روز به روز پر رنگ تر؟ زن های اغراق شده، زن های صفر و صدی و دو سر طیفی.
پ.ن: راستی! موسیقی فیلم در این زمانه موسیقی فیلم های یکی از دیگری کج معوج تر، جدن شنیدنی و غنیمتی بود.
--------------
در راستای ادامه اگهی بازرگانی:
فخر آفاق پارسا، روزنامهنگار زن تبعيدي
Permalink
|
