مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۱۸ آذر ۸۵

کمپینی که نقطه عطف است

دو روزی اصفهان بودیم؛ برای برگزاری یکی از کارگاه های آموزشی کمپین « یک میلیون امضا». دو روز کاری شلوغ و بسیار خوب و مفید. به نظرم مهم ترین دستاورد این سفرها دیدن و آشنا شدن با پتانسیل قوی هست که هر گوشه کشور وجود دارد و با انگیزه کار می کنند، این دیدارها و آشنایی ها تو را لبریز از حس امید می کند که تنها نیستی یا به قول نوشین جنبش زنان خاموش شدنی نیست چرا که در هر خانه ای نماینده ای دارد.

این را وقتی بهتر حس می کنی که زنی نوزاد شیرخواره اش را بغل گرفته و به کارگاه آموزشی آمده است و وقتی که نوزادش گریه می کند و دارد پوشک او را عوض می کند، حتا یک لحظه چشم از نوشته ها و توضیحات زهره بر نمی دارد. یا زمانی که با زن کارآفرین پر تلاشی آشنا می شوی که با هیچ کس از اعضای کمپین در ارتباط مستقیم نبوده است، تنها فرم امضا و دفترچه را از دوستی پیدا کرده است و به تنهایی حدود دویست امضا جمع آوری کرده است. یا دیدار فردی به غایت مذهبی که خود دفترچه ها و فرم ها را پرینت گرفته و کلی امضا جمع کرده است. یا بعدازظهری که میهمان ان جی اوی « زنان کارآفرین» بودید و حظ کردید از این همه کار و تلاش و ارتباطات قوی اعضای این گروه.

مهسا را دیدیم؛ از بچه های اسپارترا و یکی از اعضای خیلی فعال کمپین در اصفهان که دست تنها بیش از دویست امضا جمع آوری کرده بود. صبح جمعه آفتابی اصفهان را با آرزو به کلیسای وانگ رفتیم؛ آرزو که از اعضای گروه ترجمه « زنستان» است و بسیار خوب و دقیق ترجمه می کند. چقدر دیدن افرادی که مدت ها است از طریق ایمیل و نوشته ها یکدیگر را می شناسید شیرین است، هرچند که من مثل همیشه که وارد موزه ای می شوم آنقدر محو اشیای موزه شدم که اصلن حواسم نبود که آرزو با ما هست و حیف که وقت زیادی نداشتیم که گپ بزنیم.

این کمپین بی اغراق یکی از تاثیرگذارترین ( شاید هم تاثیرگذارترین) حرکت جمعی زنان در راه احقاق حقوق نادیده گرفته شان است. این را اتفاقن به آن عده ای می گویم که اعتراض می کردند تجمع بیست و دوخرداد باعث پراکندگی نیروها می شود و جنبش را ضربه پذیر می کند. می بینیم که دقیقن برعکس این موضوع اتفاق افتاده و روز به روز هم گروه ها وافراد مستقل بیشتری حول این کمپین که نگاه خود و مطالبات را اکثریتی کرده و هیچ قانون خاصی را انتخاب نکرده است جمع می شوند. به نظرم مهم ترین حسنش نیز همین است که دست روی یک یا دو قانون نابرابر نگذاشته است، این نگاه اکثریتی در پیگیری مطالبات درها را به روی همه افرادی که ممکن است حتا تنها یکی از این موارد به نظرشان مهم و ضروری باشد نیز باز کرده است.

چند روز پیش وقتی این نوشته را اتفاقی دیدم، انقدر پر از امید و شادی شدم که فوری لینک نوشته را برای چندتایی از بچه های کمپین ایمیل کردم، این کمپین تنها تلنگر نبوده است، از دل این کمپین چندین و چند فعال حقوق زنان جدی و پرتلاش بیرون خواهد آمد . در همین سه ماه به چشم انداز اصلی خود که مطرح کردن مطالبات زنان در سطوح مختلف جامعه بوده است رسیده و روز به روز نیز این گستره وسیع و وسیع تر می شود. هما از یکی از اعضای کمپین می گفت که هر روز در مترو امضا جمع آوری می کند؛ من فکر کردم از روزهای این دوستمان می شود فیلمی تهیه کرد دیدنی. مسافرهای همیشگی متروی همیشه شلوغ حتمن شب ها که به خانه می روند از دختر جوانی حرف می زنند که هر روز در مترو آزادی و برابری را می پراکند.

برای من دوست داشتنی ترین امضاها، امضای آن زنانی است که سواد ندارند و انگشت زده اند. هربار یکی از این امضاها را در فرم های امضا می بینیم، چند دقیقه به اثر انگشت آن زن که معمولن مسن است خیره می شوم و دلم غنج می زند و یادم می آید که چقدر در عین دریای تفاوت شبیه هستیم. روز آدمی به شیرینی عسل می شود وقتی که داری از روی سی و سه پل می گذری و دوست دیگری از تهران تلفن می زند تا خبر دهد که یک عده از زنان شهر قم خودشان به سراغ کمپین امده اند و گفته اند زیر بار این قوانین نابرابر له شدیم و به شهر ما هم بیایید تا ما نیز در قم کار را شروع کنیم. یا وقتی دوست دیگری از زندگی زن و شوهری در آستانه طلاق می گوید که وقتی با کمپین آشنا شده اند، روزی مرد به سراغ زن آمده است و امضاهایی را که از دوستان و همکارانش گرفته است به زن نشان داده و گفته است که او هم از این همه نابرابری که به ضرر مرد و زن با هم هست در عذاب است و این کمپین زندگی در آستانه فروپاشی آنها را یک بار دیگر مستحکم کرده است. یا وقتی مسعود برجیان را در اصفهان دیدم و گفت آقای مسنی در جبهه مشارکت شهر اصفهان با این فرم ها به سراغ انها آمده بوده است تا از آنها امضا بگیرد.

این کمپین بار دیگر به من ثابت کرده است که درد مشترک ما یکی است و چقدر همه- زن و مرد- زیر دنده های مردسالاری داریم له می شویم. و بار دیگر به خود یادآوری می کنم که دموکراسی خواهی بدون تلاش برای احقاق حقوق زنان یک جوک مسخره بزرگ است . اگر کسی داعیه برابری خواهی و آزادی و دموکراسی داشت و تلااش های زنان و حقوق برابر انسانی را نادیده می گیرد یا به سخره، باور کنید دروغگویی بیش نیست.

Permalink | Comments 13
 

.:: نظرات خوانندگان