مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

جمعه ۱ دی ۸۵

یلدا بازی ما!

دیدم برادر میرزا پیکوفسکی، همسایه معظم و محترم وبلاگی دعوتمان کرده است یلدا بازی کنیم. من هم فی الفور فکرم رفت به اعترافات مگویم و آستین ها را بالا زده و شش تایی از این ناگفته ها را رو کرده و پته را آب دادیم. پس لبیک یا آمیرزا !

1- بهترین و آسان ترین راه خر کردن من شیرینی است! یک دانه نان خامه ای یا رولت به تنهایی کار صد فدایت شوم، دورت بگردم، قربانت شوم، نفله ات شوم را درباره من می کند. از قدیم هم گفتند فلفل نبین چه ریزه...

2- من اصولن جیغ زدن بلد نیستم، تنها در یک حالت جیغ می زنم، آن هم از نوع ماورا بنفش و گوش فلک کر کردن و آن هم زمانی است که سوسکی سر راه من قرار گیرد. بله! اعتراف می کنم که از سوسک آن چنان می ترسم که در همان زمان اگر برگه ای به دستم بدهند که تعهد کتبی با مهر و امضا و اثر انگشت دهم که از فمینیسم و فمینیست بودن استعفا دهم فی الفور امضا کرده ام! در همین راستا یک بار که در خانه تنها بوده و مشغول پخت و پز، یک سوسک محترمی سر و کله اش پیدا شد و من جیغ زنان در حالی که لباس خواب بر تن داشتم و ماهیتابه ای در دست بدو به سراغ خانه همسایه روبرویی رفتم تا لطف کنند و منت بگذارند و به خانه ما تشریف بیارند تا سوسک را نفله کنند. البته اینکه آقای همسایه از میان جیغ های بنفش من چطور کلمات و تقاضای بنده را شنید و تشخیص داد خود معمایی است!

3- اعتراف می کنم که هنوز جهت های جغرافیایی را با هم قاطی می کنم و اگر کسی به من اینگونه آدرس دهد که مثلا ضلع شرقی میدان یا جنوب شرقی بلوار بی شک گم و گور شده ام!

4- دروغ چرا حافظه اسمی من افتضاح است و اقرار می کنم که بسیاری مواقع زمانی که فردی جلو آمده و خود را معرفی کرده است من فقط فیلم بازی کرده ام که وی را شناخته ام و الکی سلام احوال پرسی گرم کرده ام. و روم یه دیفال این اتفاق در کنفرانس ها یا جلساتی که وبلاگ نویسان حضور داشته اند زیاد رخ داده است.

5- دو سه روز پیش یک دوست عزیزی داشت می گفت من هیچ وقت درک نکردم چطور فلان کس روزی روزگاری در جایگاه دوست پسر تو قرار داشت؟ صرف اینکه آدم معروفی بود؟من در کمال شرمندگی هیچ توجیهی برای آن فلان کس ندارم و تنها زمانی در زندگیم بود که انگار مسخ شده بودم و کاملن کنترلم در دست دیگری بود. من رسمن اعلام می کنم بابت آن فلان کس هیچ توجیهی جز اینکه جوانی کردم و لابد در آن سن آدم تحت تاثیر نام و شهرت افراد قرار می گیرد ندارم. من رسمن می گویم که غلط کردم و حاضرم هزار بار هم از رویش بنویسم!

6-- این آخری بدترین و وحشتناک ترین سوتی همه عمر و زندگی من است که هنوز هم از یادآوریش سردرد می گیرم. وجدانن هم از درگاه همگی شما عزیزان استدعا دارم این را که خواندید دیگر به رویم نیاورید. خداوند عزتتان دهد! بابت جریحه دار شدن عفت عمومی نیز پیشاپیش عذر می خواهم. و اما این سوتی وحشتناک از این قرار است که زمانی میان دایره دوستان ما عادت شده بود که هر حرفی را بر می گرداندیم و از جملات با جابجایی یکی دو کلمه مفهومی تازه می ساختیم. در یکی از همین روزها در راه پله دانشکده استاد بزرگواری را دیدم که آقایی حدودن پنجاه و پنج ساله هستند، ترم پنج با وی درسی داشتیم و کلی هم از آن کلاس آموخته بودیم. یک سال و نیمی می شد که اصلن این استاد را در دانشگاه ندیده بودم، ایستادیم به حال و احوالی به این شرح:

استاد: به به! سلام فرناز خانم! خوبی؟ چه می کنی؟

من: خیلی ممنون استاد! شما خوب هستید؟ کم پیدایید.

استاد: از کم سعادتی من هست که شما را نمی بینم. من هم بد نیستم. ترم چندی الان؟

من: دیگه آخرهایش هست.

استاد: خوب به سلامتی. شوهر نکردی هنوز؟

من: ( به عادت همان بازی میان دایره دوستان که جمله ها را برمی گرداندیم) شوهر بایدمنو بکنه استاد....

و همین که جمله لعنتی تمام شد تازه فهمیدم چه گفتم و برای اولین بار در زندگی تا بناگوش که سهل است، گردن به بالا مثل لبو سرخ شدم. بدبختی بزرگ این بود که درست از فردای این روز کذایی این استادمان را که یک سال و نیم بود اصلن ندیده بودم، هر روز خدا در حیاط و راه پله و دم در کلاس می دیدیم و ایشان هم دریغ از ذره ای بزرگواری که به روی خودش نیاورد، هربار چشمش به من می افتاد نیشش تا فرق سرش باز می شد. من در همین راستا ناچار شدم یک درس را که از شانس بد من اکثر کلاس هایش با این استاد تشکیل می شد، تا ترم آخر به تاخیر بیاندازم!

و من این عزیزان را به ادامه بازی دعوت می کنم:

زنانه ها، داوود پنهانی، فصل زن، آزادنویس، آبچینوس، آقای سیدآبادی ملقب به هنوزآبادی ( خوب چیه؟ شش تا شد که شد!!)

Permalink | Comments 32
 

.:: نظرات خوانندگان