وووووووووووووووواو فرناز. الان سر و کلهي روحهای سرکش آریایی پیدا میشود و به جرم انتشار اشعار وحشیانهی این افغانیهای متجاوز و قاتل به سمتت پارس میکنند!
:))
Salam farnaz jan, khoshalam ke az shaerane zane afghan ham yad mikoni, albate nabayad Nadia Anjoman ro az ghalam andakht ke ghorbanie khoshoonate khanegi shod. harchand ke messagam toolini mishe vali in sheresh kheili zibast.
نيست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟
من که منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم
چه بگويم سخن از شهد، که زهر است به کامم
وای از مشت ستمگر که بکوبيده دهانم
نيست غمخوار مرا در همه دنيا که بنازم
چه بگريم، چه بخندم، چه بميرم، چه بمانم
من و اين کنج اسارت، غم ناکامی و حسرت
که عبث زادهام و مهر ببايد به دهانم
دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت
من پربسته چه سازم که پريدن نتوانم
گرچه ديری است خموشم، نرود نغمه ز يادم
زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم
ياد آن روز گرامی که قفس را بشکافم
سر برون آرم از اين عزلت و مستانه بخوانم
من نه آن بيد ضعيفم که ز هر باد بلرزم
دخت افغانم و برجاست که دايم به فغانم
In ham tarjomeye englisish ke agar doost dari hazfesh kon.
No desire to open my mouth
What should I sing of...?
I, who is hated by life,
No difference to sing or not to sing.
Why should I talk of sweetness,
When I feel bitterness?
Oh, the oppressor's feast
Knocked my mouth.
I have no companion in life
Who can I be sweet for?
No difference to speak, to laugh,
To die, to be.
Me and my strained solitude.
With sorrow and sadness.
I was borne for nothingness.
My mouth should be sealed.
Oh my heart, you know it is spring
And time to celebrate.
What should I do with a trapped wing,
Which does not let me fly?
I have been silent for too long,
But I never forget the melody,
Since every moment I whisper
The songs from my heart,
Reminding myself of
The day I will break the cage.
Fly from This solitude
And sing like a melancholic.
I am not a weak poplar tree
To be shaken By any wind.
I am an Afghan woman,
And so it only makes sense to moan
--------------------------------
فرناز: مرسی مهشید جان از شعر خوبی که با ما قسمت کردید :)
Mahsheed :: 6 دی 1385 0:22 قֽظֽ
