مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

چهارشنبه ۴ بهمن ۸۵

شبیه می شویم...

جلو آیینه قدی دم در ایستاده ام، با یک دست روسری را روی سرم صاف می کنم و با دست دیگر زیپ چکمه ها را بالا می کشم...نگاهم به آینه است. از دستشویی بیرون می آید، در آینه نگاهی به خود می اندازد، موهایش را پشت گوش می زند. نگاهش می کنم... گردی صورتش، پوست سفیدش، فرم لب ها و گونه ها...چقدر شبیه او شده ام.

در آن عکس خانوادگی چهار سال پیش شبیه او نیستم، شبیه مردی هستم که بالای سر من ایستاده است و دست هایش روی شانه های من...همه سالهای کودکی هم شبیه مرد بودم و خواهرهایش...کم پیش نیامده بود که غریبه ای فکر کند دختر عمه وسطی هستم یا یکی از دخترهای عمه بزرگتر.

در فرودگاه با من به داخل سالن آمد، خداحافظی می کردیم که جلوه را دیدم ...جلوه با ناباوری گفت چقدر شبیه مامانت هستی و مامانم لبخند زد. نمی دانم با ناباوری همیشگی گفتم که نه من شبیه بابا و عمه هایم هستم یا نه...

تصویرش را در آینه پشت سر می بینم و ناگهان حیرت می کنم که چقدر شبیه او شده ام... همین دو هفته پیش آشنای تازه ای گفت از ده کیلومتری معلوم است مادر و دختر هستید، بس که شبیه هم هستید.

ریز بین شده ام... شش دانگ حواسم را می دهم به حرکاتش. چنگال را مثل او در دست می گیرم، موهایم را مثل او پشت گوش می زنم، سگرمه هایمان یک مدل در هم می رود، عصبانی که می شوم چانه ام می لرزد...درست مثل او.

آلبوم ها را می چینم دورم... من چهارساله در آغوش او، من شش ساله میان چمن ها با او و بابا، نشسته روی صندلی و من ده ساله بالا سر او و برادر شش ساله نشسته روی زمین، آلبوم پشت آلبوم...

کی شبیه او شدم؟...کی فکر می کرد چهره و حرکاتم نیز این اندازه شبیه او شود که دو قطب مخالف یک آهن ربا هستیم؟ با هم دعوا نمی کنیم، جرو بحث نمی کنیم، بهم گیر نمی دهیم، نمی فهمم این همه کشمکش های بین مادران و دختران را... من را همین طور که هستم پذیرفت، زمان برد، اما خوب پذیرفت. احترام می گذاریم به این دو دنیای کاملن متضاد...اما گاهی رنگ حسرتی در چشم هایش می آید و می رود....وقتی فلان مادر و دختر صمیمی با هم را می بیند که دنیایشان از یک جنس است...گاه آهی هم می آید و می رود... وقتی طلا و جواهراتش را بیرون می ریزد وبا اصرار به همه می گوید که این ها همه مال فرناز است و به هیچ کس دیگر حتا یک تکه اش را نباید بدهید...و واکنشی نمی بیند از این دختر...انگار می بیند که هیچ یک از آرزوهای مادرانه اش نسبت به دختر خود برآورده نخواهد شد...بس که از دنیای دیگری است این دختر....رنگ حسرت که می آیدو می نشیند در چشمانش، آرزو می کنم کاش دختر دیگر هم داشت، از جنس و دنیای خودش، که شادی و غنج زدن های مادرانه او را تکمیل می کرد.

او:داری میری بیرون مادر جان؟

من: آره! می روم فلان جلسه، یا فلان تجمع، یا سخنرانی فلانی.

او: مراقب خودت که هستی مادر جان؟

من:( لبخند زنان) هستم.

هفته ای چند بار این دیالوگ را تکرار می کنیم؟

Permalink | Comments 33
 

.:: نظرات خوانندگان