کار در حوزه زنان آدم را صبور می کند...بسکه دستاوردهای عینی و ملموس آن دیر عیان می شود. صبور می شوی وقتی از همان اولین لحظه ای که بانگ می آوری "من فمینیست هستم" از همه طرف آماج تهمت های بوگندو، فحش ها و هرزنامه های چندش آور، انگ های دوزاری و مسخره بازی های خنک و لوس قرار می گیری. اولش معمولن فکر می کنی باید برای زدودن این زنگار پر از دروغ و تحریف وقت صرف کنی، بحث کنی، فکت بیاوری و غیره. زمان می برد تا دستت بیاد آب را در هاون کوبیدن است و وقت و توان و انرژی، غنیمتی است که نباید ارزان خرجش کرد.
کار در حوزه زنان عیار و ارزش مفاهیم را تغییر می دهد...قدم هایت درست است که مورچه ای است، اما آهسته و پیوسته است و مداوم. برای آنها که در صندلی داناهای کل جلوس کرده اند، همان ها که عادت کرده اند همه دنیا را از بالا نگاه کنند و تافته جدابافته باشند، انگار اصلن حرکتی نبوده است و چیدمان پاها تغییری نکرده است. از صندلی عقل کل که پایین بیایند، توان دیدن جزئیات ریز و مهم که کنار هم دریا می شوند را که پیدا کنند، موج قدم های مورچه ای نرم و مواج را خواهند دید. موج نرمی که قدم های مورچه ای کنار هم را، یک قدم فیلی می کند...بازی "مادام؟یس" روزهای کودکی را که یادتان هست؟
کار در حوزه زنان جسورت می کند...ذات هر تغییری اصلن جسارت می طلبد؛ چه رسد که تغییر برهم زدن سیستمی چند هزار ساله باشد که به عنوان "نظم جهان" به خوردمان داده اند. درست مثل ماهی های کوچکی که خلاف جریان پرشتاب آب تقلا کنان شنا می کنند و چه اسم بامسمایی دارند:"ماهی آزاد."
صبح هایی هست که با دردی که در رگ هایت می پیچد از جا بلند می شوی، صبح هایی که سبز باشد یا زرد برای تو خاکستری است، صبح هایی که ترس و بی قراری و دل آشوبه مداومی زیر پوست به ظاهر آرامت جریان دارد، صبح های ملتهب و تبدار. چنگ زدن گاهی خوب است...چنگ زدن گاهی نجات دهنده است...گیرم چنگ زدن به غم کهنه باشد یا دلخوشی تازه... هیچ چیز ثابتی برای چنگ زدن دارید؟
هی صبوری نرم رخنه کرده، قدم های مورچه ای رو به جلو، جسارت پردلهره، نجات دهنده های کوچک من هستید. آن سوتر مدعیانی هستند با همه چیزهای بزرگ...ادعاهای بزرگ، لاف های بزرگ، گزافه های بزرگ...این سو کسانی با صبوری نرم، قدم های مورچه ای، جسارت های کوچک، انگیزه های کوچک پر از امید...
* آنچه گفته شد تنها بخشی از تجربه ها است که بی شک درباره همه مصداق ندارد.
Permalink
|
