با عرض تبریک فراوان جهت پدیدار شدن یک مشاور سیاسی-امنیتی جدید که نمی دانم چرا بوی خون می دهد!
مورد کمپین:
کمپین ابتکاری بود که حتی حکومت هم نمی دانست در مقابلش چه باید بکند و هنوز هم سردرگم است. کسانی که به اصلاحات از پایین اعتقاد دارند به خوبی می دانند که نه اصلاحات سیاسی و نه انقلاب به هر بهانه ای (براندازی، جنگ) نمی تواند برای ما دموکراسی به ارمغان بیاورد. چطور می توان از زنی که هنوز از حقوق انسانی خود آگاه نیست توقع داشت که در انتخاباتی آزاد از کاندیدا ها در مورد پایبندیشان به حقوق بشر سوال کند یا سوابق ایشان را در دفاع از برابری مرد و زن جویا شود. بنابر این کمپین را نقطه آغاز اصلاحات از پایین می دانم.
در بازی اصلاحات سیاسی یک حلقه گم شده وجود داشت. روشنفکران به زبان هم سخن می گفتند و مردم از سخنان ایشان هیچ نمی فهمیدند. و نتیجه آن شد که احمدی نژاد با شعار های پوپولیستی رئیس جمهور شد و کروبی با وعده 50 هزار تومان به نتایجی باور نکردنی دست یافت. اما روشنفکران موظف نیستند که به زبان روزمره سخن بگویند و این مانند آن است که شما از دانشمندی بخواهید تئوریش را با ادبیاتی بنویسد که همه بفهمند و درک کنند. اما حلقه گم شده نهاد های مدنی باز بود. نهاد های که تئوری ها را مردمی تر در معرض نقد می گذارد. جای بحث هست و آزمون و خطا. و ما به خوبی می دانیم که چند عامل مانع از تشکیل چنین نهاد هایی در ایران شده است. مهمترین آن مخالفت قدرتمداران با وجود چنین نهاد هایی است که به شکل قانونی هم در آمده و دیگری ضعف فرهنگی است. کمپیند با استفاده از همین قانون بسته و همین فرهنگ نداشته موفق شد جنبشی را آغاز کند. جنبشی که مردم را فرا نخواند. که اگر فرا می خواند کاری عبث کرده بود. کمپین به سراغ مردم رفت و اصلاحات را از پایین آغاز کرد....همه ما به هر نحو ممکن باید مراقب این جنبش حمایت کنیم که وجود آن می تواند مقدمه ای شود برای گامهای بعدی. شاید کمپین 20 میلیون امضاء برای تغییر قانون اساسی...بر خلاف اصلاح طلبان که تنها شعار دادند و چند سالی بر مسند قدرت نشستند، زنان و مردان کمپین 5 خط نوشتند و ثابت کردند عملگرا هستند. حال کدامین راهکار را به جای کمپین پیشنهاد می کنند که با چنین ظرافتی طراحی شده باشد و در تئوری هم متوقف نشود. بسیاری از دستاوردهای کمپین حتی بازگو نشده است. همین سازماندهی نیروها خود تجربه ایست گرانبها، همین گفتگو با زنان و مردان عادی جامعه فرهنگ سازی است. تا کی فحش بدهیم که "خلایق هر چه لایق" و باز دل خوش کنیم که شاید روزی آسمان به زمین آید و ناگهان اینجا مدینه ای فاضله(عبارت را تنها به عنوان اصطلاح به کار می برم) شود و مردمان به یکباره متحول شوند.
اینها را نگفتم که برای کمپین مدیحه سرایی کنم. خواستم بگویم کمپین یک "راهکار جامع" است که با ظرافت خاصی طراحی شده و کمترین هزینه را دارد. اگر اینها با کمپین هم امنیتی برخورد می کنند باید تصور کنید که اگر شما بخواهید اقدامی صریح تر انجام دهید چه خواهند کرد. هزینه کمپین در مقابل اهداف آن را باید با هزینه آلترناتیو مبهم آن در مقابل اهدافش سنجید. اما اگر بگویید کمپین هم نواقصی دارد با شما موافق هستم. مهمترین آن استفاده از نیروی زنان است برای بدست آوردن حق انسانی ایشان. در واقع بر حمایت زنان سرمایه گزاری شده است. اما چرا در کمپین مردان جایی ندارند؟ این که یک مرد هم عضو باشد یا امضاء بدهد کافی نیست. باید سرمایه گزاری بیشتری در رابطه با فرهنگ سازی در مردان انجام شود. باید به مردان آموخت زنی که به لحاظ حقوقی انسانی کامل شناخته شود همان زنی است که شریک زندگی توست. آیا همراهی یک انسان کامل در خانواده و جامعه سودمند تر و رضایت بخش تر خواهد بود یا اوکه در جامعه و به حکم قوانین نیم انسان شده است. آخر حتی با نیم انسان هم چنین رفتار نمی کنند که پساوند انسان را به همراه دارد.

در رابطه با روسری با توسری:
من هم به اندازه تو خشمگینم و یک بار هم کنترل خود را از دست دادم. رو به روی درب پارک ملت داشتند دختری را می کشیدند و فحشش می دادند و او همه اندامش میلرزید. به نظر بسیار با شخصیت می آمد و در بهتی عجیب فرو رفته بود که حتی نمی توانست کلمه ای حرف بزند و فقط می لرزید. تنها جرمش این بود که پشت فرمان عینک آفتابی زده بود. نه مویی پیدا بود و نه عضوی عریان. می گفتند که تو مصداق مانکن هستی! نتوانستم بی تفاوت عبور کنم. کار زیادی هم نتوانستم بکنم ....اما خشمی که می گویی با من هم هست و من هم میترسم از لحظه بعد....