مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۸ اردیبهشت ۸۶

فمینیسم عزیز که خار چشم زورمدارانی!

ما در چنگال خشونت گیر افتاده ایم؛ حتا اگر کسی پیدا شود که شخصن قربانی این خشونت فراگیر نشده باشد که در جغرافیایی که نامش ایران است پیدا کردن چنین کسی اگر نگوییم غیر ممکن لااقل بسیار مشکل است.

از این خشونتی که دنیا را در سیطره خود قرار گرفته است، انگار گریزی نیست. بالای سر ما جولان می دهد، گاهی پایین آمده و ما را چنگ می زند، از کنار ما می گذرد. وجودش را به زندگی روزمره ما تحمیل می کند و روزمره ما را دستخوش تغییر.

جنگ های مسلحانه، درگیری های چریکی، بمب گذاری های پیاپی، حملات انتحاری و کشتار وحشیانه مشهودترین و عیان ترین لایه این بختک است و گاهی انقدر حواسمان متوجه این لایه که از انواع و اقسام دیگر آن که موذیانه همه چیز را مصادره کرده است غافل می شویم.

خشونت اقتصادی، خشونت اجتماعی، خشونت علیه زنان، خشونت علیه کودکان، خشونت های قانونی، تجاوز، روسپیگری، خشونت به نام دین و مذهب، به نام امنیت اجتماعی، به نام دموکراسی و تمدن، در لوای مبارزه با تروریسم، خشونت های روانی بی امان، قاچاق، خشونتی که صفحه تلویزیون و سینما و سی دی ها و دی وی دی ها را پر کرده است، اسباب بازی های مروج خشونت، عربده های کرکننده، جنایت، نهادهایی به نام امنیت و به کام خشونت و سرکوب، خرید و فروش انسان و...

و زنان و کودکان بیشترین قربانیان این خشونت هزار لایه فراگیر... و الگوی فرهنگی سلطه مداری که مردان را تحت تاثیر نفرت و قدرت تربیت کرده و برانگیخته می سازد و به اعمال خشونت ترغیب. الگوی فرهنگی که با قدرت دنبال این است که از مردان عامل خشونت بسازد و از زنان و کودکان قربانیان خشونت.

ما درگیر یک جنگ تمام عیار هر روزه هستیم؛ جنگی که با مهارت نرمالیزه و بخشی از زندگی روزمره ما شده است. و تو فمینیسم عزیز! در عمر دویست ساله خود هرگز باعث مرگ و جنایت و نظامی گری نشدی... همواره ندای غالب تو با این همه گوناگونی و تفاوت که در خود جای داده ای، صلح بوده و هست و نفرت از نظامی گری و خشونت و آتش افروزی. بختک خشونت حریف تو نشده است. درجنگ تمام عیار هر روزه دنیا، بودنت خار چشم زورمداران است و مروجین خشونت، زیر هر علمی که سینه می زنند، از داعیه مذهب گرفته تا دموکراسی!

Permalink | Comments 9
 

.:: نظرات خوانندگان