مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

پنجشنبه ۱۰ خرداد ۸۶

غبطه ها(1)

لحظه هایی هست که از دیدن افراد مسن و سالخورده غبطه می خورم. همان هایی که نرم و خموش پذیرفته اند که زمان کوتاه است، حقیقتی که در جوانی هرچقدر زور بزنی و زور بزنند از پوست رد نمی شود تا برسد به سلول ها و جا خوش کند و نرم و آرام نفوذ کند. دیده اید کار امروز را به فردا نمی اندازند؟

لحظه هایی هست که به لذت ها و عادت های افراد مسن غبطه می خورم، نامه را با خودکار و روان نویس می نویسند، نامه های قدیمی را ته کمدی و سوراخ و سنبه ای نگه داشته اند، با رادیو الفتی شیرین دارند،دست های آنها اشیا قدیمی را جوری دیگر لمس می کند، اشیا قدیمی انگار زیر دست ما غریبه اند... گنجشک را با نگاهی عمیق نگاه می کنند که درکش برای ما دور است، غریب است.

صبح و طلوع برای آنها انگار مفهومی دارد صد و هشتاد درجه متفاوت از من و تو و ما. دیده اید چه ساده و بی دریغ خدا را شکر می کنند؟ به خاطر پیش پا افتاده ها و سادگی های روزمره زندگی...دیده اید به محض اینکه از مرگ و رفتن حرفی بزنند، همه انگار که از قبل با هم هماهنگ کرده باشند یکصدا و با نچ و نچ و زبانم لال گفتن می پرند تو حرف آنها؟ هیچ وقت حواستون بوده است که چه مظلومانه سکوت می کنند و غرق تنهایی می شوند؟ کسی حتا حوصله ندارد با او از مهم ترین اتفاق پیش رو زمان کوتاه باقی مانده حرف بزنند و چند دقیقه ای گوش خرج این واقعه کند...

Permalink | Comments 19
 

.:: نظرات خوانندگان