مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

پنجشنبه ۲۱ تیر ۸۶

دور، مثل چهارده سالگی

هفته ای نیست که لااقل سه بار از کنارش رد نشوی... از همان تابستان چهارده سالگی که کارنامه ثلث سوم را هم گرفتی و دلت غنج زد که حالا می روی دبیرستان... آن روزها ورود به دبیرستان در ذهن چهارده ساله ما یعنی بزرگ شدن، یعنی طعم درست و حسابی نوجوانی.

ده سال هفته ای لااقل سه بار از کنارش رد شدی... هرچند سال دیدی که دیوارهایش را رنگ تازه زدند، حدیث و شعارهای تازه روی دیوارهای سفید نوشتند، زمین آسفالت پشتی، تبدیل به بازار میوه و تره بار شد. یادش بخیر! پنجره کلاس 2/2 که تو هم شاگردش بودی به این زمین آسفالت که زمین فوتبال پسران بود باز می شد... پنجره ها نرده داشت... روزی که مدیر و ناظم کشف کردند که چند نفری از کلاس 2/2 سر و سری با چند نفر از پسرک های شانزده هفده ساله گرمکن به پای زمین فوتبال پیدا کرده اند، پنجره ها رنگ سفید خورد... نور آفتاب دیگر بی دریغ نبود، کدر و غم گرفته از پشت لایه های ضخیم سفیدی زشت پنجره ها دهن کجی می کرد.

ده سال لااقل هفته ای سه بار از کنارش رد شدی... هیچ وقت هوس نکردی دوباره پرده سبز بدقواره در ورودی را کنار بزنی و وارد حیاط نقلی باصفای آن شوی و بگویی سلام!... چرا حالا؟ .... خنکای بستنی نسکافه را مزه مزه کنان سربالایی را به طرف خانه بالا می روی... سیصد متری مانده تا از کنارش رد شوی، چهاردخترک سیزده چهارده ساله، شاد و شنگول، کوله پشتی ها بر دوش از کنارت رد می شوند. روپوش ها همان رنگ است...مقنعه ها همان رنگ... اینها هم مثل سیزده چهارده سالگی ما کفش های کتانی گنده به پا دارند... مثل ما آستین های روپوش را تا آرنج بالا زده اند...مثل ما هرهر به هر چیز بیخودی از مورچه بالدار گرفته تا صدای بوق کامیون می خندند... با هر بوق ماشین و صدای جون گفتنی لپ هایشان از خوشی گل می اندازد و لب هایشان به خنده باز... دلم تنگ سیزده چهارده سالگی ام می شود.

پرده بدقواره سبز رنگ هنوز هست...کنارش می زنم و وارد می شوم... فراش مدرسه چه پیرتر شده... می پرسد کارم چیست؟... می گویم روزی من هم در این مدرسه درس می خواندم... استخر کوچک حیاط هنوز خالی است و ترک خورده و بچه های آشغال پفک و چیپس را داخل آن انداخته اند....درست مثل ما...حتمن هنوز ناظم بداخلاق سر این اشغال ها داد و قال می کند...

در دفتر مدیر را می زنم...تق تق تق....بفرمایید... سلام خانم اف..! ...سلام. خوش آمدید. امرتان را بفرمایید... من فلانیم، ده یازده سال پیش اینجا درس می خواندم...یادتان هست؟؟... زودتر از او صدای ناظم که از در دیگری وارد شده است جواب می دهد: معلومه که یادمان هست. یک بار برای اینکه امتحان ریاضی ندهید شوفاژ کلاس را ترکاندید...می خندد...می خندم...مدیر هم...هر سه می خندیم...با چه مهربانی و محبتی بغلم می کنند...و چقدر هر دو پیرشده اند... با چه اشتیاقی می پرسند که حالا چه می کنم، چی خواندم، چه کاره ام، شوهر کرده ام یا نه... در که باز می شود، معلم ریاضی دوم و سوم راهنمایی داخل می شود.... هنوز همان طور گرد و قلنبه است ...چهره اش هنوز هم بی نهایت دوست داشتنی... ناظم می گوید بیا! بیا ببین یکی از دخترهامون اومده دیدنمون... واژه "دخترهامون" چه نرم بر دلم می نشیند...

زمان تنها مسکن و مرهم نیست... همه چیز را دگرگون می کند... وقتی دور می نشینی، از جایگاهی دیگر آن وجه دیگر شخصیت ها را هم می بینی که زیر نقاب های مسئولیت های خشک مجبورند گم و گور شوند... این روی مدیر و ناظم را وقتی شاگرد آن مدرسه باشی، مجال کشف کردن نیست... دستم را می گیرند، مهربانی و نگاه های سرشار از عطوفت خود را بی دریغ نثار می کنند... با چه صمیمیتی در آغوشم می کشند و قول می گیرند که باز هم سری بزنم...

دستم را به دیوارهای بوفه می کشم... دیوارهایی که روزی نبود یادگاری روی آن نویسیم... حالا سفید است...در این سالها بارها رنگ خورده است...من بیهوده دست می کشم و دنبال ردی از یادگاری هایی هستم که اینجا می نوشتیم... از در که بیرون می آیم، چند قدم آن طرف تر، روی گرمای جدول های سیاه و سفید می نشینم و بغضم می ترکد... حس تعلق یعنی همین... یعنی همین حس مالکیت عجیبی که هنوز در رگ هایت به یاد مدرسه ده یازده سال پیش داری ...و مثل بچه های تخس دوست داری به این دخترک های با روپوش صدری که از جلسه امتحان بیرون می آیند بگویی: هی! اینجا مدرسه ما هست ها!!

Permalink | Comments 17
 

.:: نظرات خوانندگان