مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

چهارشنبه ۳ مرداد ۸۶

هویت های رنگارنگ

جرقه نوشتن این مطلب، از اینجا و پاراگراف چهارم زده شد.

مسرت امیرابراهیمی نازنین زمانی که من را از نزدیک دید گفت همیشه گمان می کرده است من دختر خیلی جدی اخمویی هستم! می گفت از دیدن این دختر خندان و شیطانی که من باشم تعجب کرده است...رها چند وقت پیش می گفت قبل از اینکه وارد کمپین و بعد تحریریه زنستان شود، از من می ترسیده است و فکر می کرده است که من خیلی ترسناک و بداخلاق هستم! مریم همان جا می گفت که فرناز دو تصویر دارد؛ آنهایی که او را از نزدیک نمی شناسند گمان می کنند فرناز بسیار جدی، تند و ترسناک است و آنهایی که او را از نزدیک می شناسند بسیار دوستش دارند و می دانند چقدر خندان و مهربان و شاد است.

اظهار نظرهای کمابیش مشابه بسیاری را در این سالهای وبلاگ نویسی در مواجهه با کسانی که اول من وبلاگ نویس را شناخته اند و بعد من دنیای حقیقی را شنیده ام. این روزها به هویت های گوناگون و هم پوشانی آنها و غلبه هویتی بر دیگر هویت ها زیاد فکر می کنم...

من هویت های دیگری هم دارم که بسیار دوست دارم....هویت هایی جدا از من فمینیست، اکتیویست یا اهل قلم... حتمن خواننده های بسیاری نمی دانند که من خیلی جدی اهل رمان و داستان خواندن هستم و معمولن از اولین کسانی که تازه های زمان و داستان کوتاه ایرانی و غیر ایرانی را می خوانم... من به این هویت خود در وبلاگ نویسی چندان مجال بروز نداده ام. مسلمن عده بسیاری از خواننده ها نمی دانند که من چقدر موجود شیطان و شری هستم! حتا خیلی از آنهایی که من را از نزدیک هم دیده اند؛ آخر مخاطب وبلاگ دوست دارد فرناز وبلاگ نویس را ببیند، پس من با هویت وبلاگ نویس خود سر قرار حاضر می شوم و هویت های دیگر هر یک گوشه ای کز می کنند.

این وبلاگ زیادی شناخته شده است؛ اعتراف می کنم که عده ای هستند که اینجا را می خوانند و من هیچ دوست ندارم آنها خواننده این وبلاگ باشند. بارها هنگام نوشتن حضور آنها در این وبلاگ، در ذهنم رژه رفته است و آزارم داده است. اتفاقن عده ای از آنها در دایره نزدیک ترین دوستان و عزیزانم هستند.

هویت وبلاگ نویسی من بیش از حد غالب شده است؛ بارها در گردهمایی ها یا جلسات با مهمانی ها دلم می خواسته که کسی نداند من فلانی هستم... به خصوص مراسم هایی که اتفاقن کاملن مربوط به جنبش های اجتماعی و به خصوص جنبش زنان بوده است. اعتراف می کنم که بارها ته دلم ذوق کردم که کسی جلو آمده یا ایمیل زده است و عامل جذب شدن خود به حوزه زنان را وبلاگ من و نوشته هایم دانسته است. اقرار می کنم که قند تو دلم آب شد وقتی عده ای از فعالان کمپین یک میلیون امضا در شهر یزد در میزگردی با محور کمپین یک میلیون امضا گفتند که از وبلاگ من کمپین را شناخته اند و تشویق شده اند که به این حرکت بپیوندند.

روی دیگر سکه اما احساس معذب بودن و خودسانسوری است که گریبانگیرم می شود. وقتی در جمعی معرفی می شوی، نام تو معمولن انقدر گره خورده و تنیده با وبلاگت هست که حاضران در جمع فوری یاد وبلاگ بیفتند و دو هویت غالب تو در این وبلاگ یعنی زن فمینیست و اکتیویست.... بعد معمولن ورق برمی گردد... بحث ها می رود به حوزه زنان...می دانید، من اتفاقن هیچ علاقه ندارم مدام درباره حوزه زنان و مشکلات زنان حرف بزنم و بدتر از آن درگیر بحث دونفره بشوم...می دانم تعجب می کنید. اما باور کنید همین طور است. گواه این حرف نیز دوستان صمیمی دنیای مجازی هستند. من اصلن دوست ندارم حضورم در جمعی باعث شود محور صحبت ها معطوف به فمینیسم و زنان و رد و نفی و تایید و پذیرش آن شود. من فضای گفتگوها را باز، چند وجهی و متنوع دوست دارم... من خیلی وقت ها از صحبت درباره روزمره گی های پیش پا افتاده بسیار بیشتر از فضای سیاسی و اجتماعی و جنبشی لذت می برم...من بارها عمدن موضوع بحث ها را تغییر می دهم... به خصوص هیچ حوصله بحث کردن با مخالفان را ندارم. معتقدم انرژی بیخود مصرف کردن است، من کار خود را می کنم... من از مدان حرف زدن و بحث کردن درباره آرمان و عقیده فراری هستم....اثربخشی کار اجتماعی عملی به نظرم هزار برابر بحث و صحبت و نقد است.

این وبلاگ زیادی باز و شناخته شده است؛ هویت های دیگر من را بلعیده است... گاهی احساس عدم امنیت گریبان من را می گیرد... من از اینکه فقط دو هویت من بارز و غالب باشد گریزانم... از توضیح مداوم عقیده و بینش و تفکرم متنفرم... از کنترل هویت های دیگرم که تصویر من وبلاگ نویس را خدشه دار نکنند خسته ام... از این خلط غریب که عده ای حرف من را دیدگاه مرکز فرهنگی زنان یا از ان شاخ دارتر باور کل جنبش زنان محسوب می کنند خسته و بیزارم... من انسان ها را رها دوست دارم، با دغدغه های ریز و درشت روزمره تا آرمانی شان... درباره این وبلاگ باید تصمیمی جدی گیرم...

Permalink | Comments 20
 

.:: نظرات خوانندگان