مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

جمعه ۹ شهریور ۸۶

اسمش را بگذارید غم...

دیشب حوالی ساعت سه از خواب پریدم...شاید پانزده دقیقه ای طول کشید تا یادم آمد این تخت غریبه، این اتاق با سقف شیروانی اش و این آیینه بالای سرم کجا است و باید به ان خو کنم.... ژاکتم را به تن کردم و از در تاریکی سیزده پله را شمردم و از طبقه بالا پایین آمدم؛ از نشمین رد شدم، دری که رو به حیاط بی نهایت سرسبز و آب نمای زیبایش است را باز می کنم....سرما تا مغز استخوانم نفوذ می کند و باز یادم می آید که اینجا همه از هوای خوب این روزها حرف می زنند!! و من از سرما می لرزم... چشم هایم را که می بندم یادم می آید که زندگی ام را در دو چمدان نارنجی چپاندم و با ملغمه ای از احساسات متناقض، از خشم گرفته تا دلتنگی غریب، بی خداحافظی از کسی، با سکوتی غریب که دل خودم هم از غربتش می گیرد ایران را ترک کرده ام، ادامه تحصیل، تجربه های تازه، زندگی نو...همه این واژه های کلیشه ای تهی از احساس...و حالا چمدان های نارنجی ام را در جایی بسیار دورتر از ایران و همه آن هایی که عزیز جانم هستند، در خانه نقلی زیبایم ، باز کرده ام ...چقدرطول می کشد به این شهر غریب، دور و بی نهایت سبز عادت کنم؟ چشم هایم را باز می کنم...سردم است...

Permalink | Comments 90
 

.:: نظرات خوانندگان