مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

جمعه ۱۶ شهریور ۸۶

ما چندباره تکرار می شویم...

لباس های کثیف را داخل ماشین لباسشویی می ریزم، نرم کننده که رنگ نارنجی دلبرانه اش را دوست دارم، پودر لباسشویی...روی ماشین لباسشویی چند قطره از نرم کننده ریخته و خشک شده است...از پله ها پایین می روم... دستمال به دست دوباره از پله ها بالا می آیم...خم می شوم و دستمال صورتی را روی لکه های نارنجی می کشم...محکم و پشت سر هم...

بعد لحظه ای مکث می کنم... یادم می افتد که از تصویر زن پیشبند بسته دستمال به دست که با نگاهش دنبال کوچک ترین لکه ها است، همیشه رو برگردانده ام... نگاهم به پیشبند سفید و صورتی و دستمال صورتی که در دست دارم می افتد....نسل ها باز تکرار می شوند؟ دارم در برابر دنیا کوتاه میام؟ فرو می روم؟

سرفه کنان از پله ها پایین می آیم...سرما خورده ام، سخت....لااقل شش سالی است که اینطور سرما نخورده ام... لیوان چای در دست روی مبل ولو می شوم...خیره به فاصله اندک چوب پرده و سقف و باریکه نوری که از میان این فضای اندک خودنمایی می کند...

هیچ چیز در این دنیا تغییر نمی کند...مطلقن هیچ چیز... فقط ما هستیم که تغییر می کنیم و وقتی تغییر می کنیم انگار واقعیت هم تغییر می کند...اما واقعیت همان است... واقعیت تکان نمی خورد...و معلوم نیست چرا از " تغییر" دیگر استقبالی نمی کنم...اضطراب می گیرم و انگار دیگر آنقدر قوی و مصمم و مشتاق نیستم که یارای تحملش را داشته باشم...دیشب قبل خواب زمزمه می کردم" همه چیز همان قدر آشنا باشد که بود"...

Permalink | Comments 22
 

.:: نظرات خوانندگان