مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۲۶ شهریور ۸۶

چرخ زنان...

رفیق!

انگار از لجن و کثافت گریزی نیست... ما مدام خود را از دایره های لجن پراکن ها، اهالی قبیله نسبت های ناروا، دروغ های زشت حقیر دور و دورتر می کنیم، حلقه یاران و دوستان و معاشران خود را محدود و محدودتر... اما اهالی حقیر و بی ارزش این قبیله که در هر لباسی هم بودند، از دوست و همکار گرفته تا خرد مغزهای بنیادگرا از هر نوع که بودند و هستند، مدام لزجی آن وجود کثیف خود را کشان کشان به من و تو و ما نزدیک تر می کنند و باز لجن پراکنی تازه و بوی کثافت که عجیب بیزاریم از آن.

دیروز همه دو ساعتی که در ترن قطار بودم، خسته و دلشکسته و ناراحت و عصبانی، دو تصویر را در ذهن مرور می کردم و وسط اشک هایم لبخندی می زدم...مدام معلق هستیم بین غم و دلخوشی های کوچک ساده تا در دل سوت زنان به خود دلداری دهیم که قلب من خوشبخت است و هزار و یک دلیل پیش پا افتاده حقیر برای این خوشی تزریقی دست و پا کنیم. اما دیشب که گونه هایم را به پنجره های قطار چسبانده بودم و اشک ها تقلا کنان خود را از فاصله ناچیز شیشه و گونه های من پایین می کشیدند، دو تصویر عزیز در ذهن من رژه می رفت و من میان اشک ها لبخند می زدم مریم...

این دو تصویر را دوست دارم مریم... روزی در حیاط دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، دو دختر با مقنعه های مشکی ساندویچ کالباسی را نصف کردند، هریک گازی به نیمه ساندویج خود زده و سوال هایی را که می خواستند بپرسند، هماهنگ می کردند.... دو دختر مقنعه به سر من بودم و تو رفیق...بعد سوار تاکسی رفتیم سمت غرب تهران...مصاحبه با مریم خراسانی...درست دم در خانه فهمیدیم که ضبط باتری ندارد!...در به در دنبال نزدیک ترین بقالی...سرخوشی ها و حواس پرتی های شیرین ما....چقدر سالهای بعد جدی شدیم و منظم و عبوس رفیق...راستی! چه بر سر آن مصاحبه مان آمد؟ اظهر من الشمس می پرسم...آن هم رفت پیش صدها گزارش قورت داده، سوژه خاموش، مصاحبه های لت و پار که قرمزی خودکار لگد می زد به همه سیاهی کلمات ما، حرف های جویده و جویده ما...

روزی دیگر، چند سال بعد، من و تو و این مریم گل گلی سربالایی خیابان حافظ جنوبی را به سمت کریم خان بالا می آمدیم... و این مریم گلدار مهربان از آخرین پست وبلاگ من تعریف می کرد و با آن چشم های مهربان پرشورش برای صدمین بار به من می گفت که بنشینم داستان بنویسم و چرا این استعداد قصه گویی خود را نادیده می گیرم...و من بی اعتماد به نفس در این زمینه خاص، قند تو دلم آب می شد ...همیشه اینطور است...هر کس که می پرسد چرا داستان نمی نویسم و چرا این استعداد را جدی نمی گیرم، جواب یک خطی من همان است که اعتماد به نفس و دانش آن را ندارم...اما راستش قندکی در دلم آب می شود...و تو می گفتی اولین بار که من را در دفتر زهره دیدی را هیچ وقت فراموش نمی کنی... و می گفتی من همیشه با دقت همه جزئیات را می بینم و آن روز هم تو را با دقت با همه جزئیاتت در دفتر زهره نگاه می کردم و این مریم گلدار می گفت همینه که خوب می تواند توصیف کند دیگر...چند قدم جلوتر تصادفی اتفاق افتاده بود و یک نفر مجروح روی زمین افتاده بود...هر سه ما هراسان موبایل به دست زنگ می زدیم تا درخواست آمبولانس کنیم... چند قدم بالاتر ابتدای خیابان حافظ جنوبی است و درست همان جایی که باید به سمت راست پیچید تا وارد کریم خان شد و به طرف میدان هفت تیر رفت... چقدر این تکه خیابان که از خیابان حافظ می پیچیم به سمت راست، زنده و جاندار تمام دو ساعتی که در قطار بودم جلو چشمان من رژه می رفت... ما بارها در این تکه خیابان راه رفته ایم... روزهای بارانی...زیر هرم آفتاب تابستان...روزهای سرد برفی...چندباری درست در همین نقطه یکدیگر را در آغوش گرفته، بوسیده و خداحافظی کردیم و یکی سمت راست رفته است و دیگری سمت چپ خیابان...آن تکه خیابان برای من حیات دارد و نبضی تپنده مریم... کاش می شد آن گوشه را برید و کند و در چمدان گذاشت و با خود برد... یادت هست درست چند قدم جلوتر ژیلا زنگ زد به مریم؟...موبایل ما دونفر را هرچقدر گرفته بود چون روی گزینه ویبره بود صدا را نشنیده بودیم... و ژیلا نازنین برای مریم گله می کرد از بی نظمی و سربه هوایی هر سه ما... که سرمان با تنمان پنالتی می زند و مطالبمان را به موقع تحویل نمی دهیم... و بعد انفجار خنده من بود که می گفتم به خدا ما تا قیامت هم آدم نمی شویم!! همین طور بی نظم و انضباط می مانیم... و خیابان کریم خان آن روز رنگ خنده های سه زنی را دارد که از سر خیابان میرزای شیرازی بدو بدو دور شدند مبادا یکی از تحریریه روزنامه سرمایه این سه بی نظم سر به هوا را ببیند!....

در دنیا آدم های کمی هستند که حرف تو را درست و بی کم و کاست و سوء برداشت و تعبیر و تفسیرها بفهمند... می دانی درست کنه حرفت را بفهمند... دیروز فکر کردم و دیدم تعداد این آدم ها در زندگی من به اندازه انگشتان یک دست است مریم و تو خوب معنای جمله من را که می گویم " دنیا با ما مهربان نبود مریم" می فهمی...همان جور که هربار در جواب احال پرسی ات گفته ام " خوب نیستم مریم، هیچ خوب نیستم."... حرف زدن با تو نیاز به هزار جمله توضیح بابت یک جمله و پانویس و پی نوشت و موخره ندارد... می دانی این چقدر باارزش است؟ و من چقدر خسته ام از پی نوشت ها، پانویس ها، توضیح های اضافه و صدباره شکافتن جمله ها؟

هر قدم مورچه ای در آن سرزمین ملغمه ها با چه مرارت ها، رنج ها، دردها و تهمت ها همراه است مریم... و ما هزارپاره شدیم زیر بار این لگدها و ناسزاها...هربار آرام بلند شدیم، گرد و خاک را تکاندیم و باز لنگ لنگان راه افتادیم... ما آن لاک پشت کارتون بچگی هایمان هستیم که وقتی خرگوش سرمست خوابید، او آهسته و پیوسته و لنگان رفت و رفت.... ما هزار پاره ایم مریم...می گویی فرناز احساس پیری می کنم...می گویم مریم احساس پیری می کنم و هربار که خونریزی ماهانه ام به تاخیر می افتد می گویم این بار دیگر حتمن یائسه شدم...

Permalink | Comments 15
 

.:: نظرات خوانندگان