مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

جمعه ۳۰ شهریور ۸۶

هوس...

واژه " دوست" به دلم می نشیند... شاید به همین خاطر است که وقتی کسی می پرسد فلانی را می شناسی و ارتباط من با فلانی در حد سلام و علیک و گاه دیدن و چند کلمه حرف زدن است هم می گویم بله! دوست من است...

درست است که من افراد بسیاری را می شناسم و حتا اگر چندان نزدیک به هم نباشیم نیز آنها را دوست می نامم، اما راستش تعداد آنهایی که با هم کنج رستوران و کافی شاپی نشسته ایم و از ولوله ته دل حرف زده ایم، تعداد آنها که اشک های من را دیده اند و یا وقت آوار سختی ها به آغوش یا مهربانی نگاه های آنها پناه برده ام، خیلی کم است. اسم این معدود افراد را چه می گذاریم؟ دوست صمیمی؟ دوست نزدیک؟ رفیق جان جانی؟....نمی دانم... اما می دانم مرزی متمایز می کند این دسته از دوستان را....

فصل مشترک همه این دوستان متمایز زندگی من، "دیوانگی" است... همه آنها دیوانه هایی هستند دوست داشتنی و خاص. یکی سدی را کنار زده است، دیگری لگد زده است به همه معقول های زندگی، یکی رها کرده است خود را در شلوغی پس کوچه های باریک و تنگ جنوب تهران، یکی آرمانگرا است، آن یکی محکم ایستاده است و نمی گذارد دنیای مادی او را تغییر دهد، عشق یکی گربه های تنهای شهر است، آن یکی تجربه های ترسناک ...

من شوریدگی را دوست دارم... لگد زدن به قواعد و قالب ها من را به هیجان می آورد. راستش خودم محافظه کار تر از همه این دوستانم هستم. دو گام به جلو که بر می دارم، حتمن جهت گام بعدی به عقب است و ذهن ترسوی من پر می شود از "اما"، " اگر"، " نکنه"، "وای"...! عاشق یک قدم فیلی بزرگ هستم و رسیدن به انتها...اما قدم هایم را مورچه ای بر می دارم و انتها همیشه دور است...

دوستی که فیلم "Arizona Dream" را داد تا تماشا کنم گفت نقش هنرپیشه نقش اول زن فیلم من را یاد تو می اندازد...فیلم را که دیدم متعجب پرسیدم کجای این کارارکتر شبیه من بود؟...گفت خل و چل بازی های زن و رها بودنش... خل و چل بودن و رهایی زن را دوست داشتم... اما من محتاط کجا می توانم این خل و چل بودن های ناب را تجربه کنم؟...

پاهایم از لمس و قدم زدن همیشگی روی سنگینی عبوس زمین خسته اند...دلم سبکی پرواز و جیغ های رها می خواهد...

Permalink | Comments 24
 

.:: نظرات خوانندگان