مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۳۰ مهر ۸۶

همین قدر زمینی...

این روزها زیاد پیش می آید که مخاطب این جمله پرسشی من هستم: چه کار می کنی؟جا افتادی؟

کتاب می خوانم راستش...زیاد. چای می نوشم...زیاد. و می گویم که چای کیسه ای Good Night مزه کرگدن می دهد. مهم نیست که تا حالا مزه کرگدن را نچشیده ام...سیزده ساله که بودم خاله کوچکم روزی در رستوران تا اولین برش پیتزا را در دهان گذاشت گفت مزه کمد می دهد... خاله ام هم تا حالا کمد را مزه نکرده بود... بگذارید به حساب کشف و شهودات درونی! می دانم که این چای کیسه ای مزه کرگدان می دهد و مزه کرگدن هم به مزاج من نساخته است.

می پرسند چکار می کنی؟ و می گویک کتاب می خوانم...زیاد. و جا می خورند انگار... بار نمیری؟ دوست پسر هلندی پیدا نمی کنی؟ هنوز هم هیچ چیز الکلی نمی خوری؟ ... و من هی باید فکر کنم که اساسن چطور می شود که جابجایی مکانی معنایش در ذهن افراد می شود انقلاب در زندگی؟

من هنوز هیچ نوشیدنی و شکلات و شیرینی که الکل داشته باشد نمی خورم و این ذره ای مبنای اعتقادی و مذهبی ندارد... هنوز هم از سروصدا سرسام می گیرم... گوشت خوک هنوز به نظر من گوشت چربی است که بعد خوردن آدم احساس می کند هزار کیلو شده است... هنوز فکر می کنم طلایی رنگ زشت جوادی است... و هنوز هیچ دلم نمی خواهد گواهینامه بگیرم و رانندگی کنم...هیچ فرقی هم نمی کند که اینجا همه قانون مند هستند و جاده خلوت و خیابان فلان و همه چی بسان....من همانم که بودم، شما چرا دنبال کن فیکون می گردید؟!

می گویند عکس بفرست، قیافه ات را داریم از یاد می بریم.... و من جا می خورم... آخر تصویرها در ذهن من آنقدر زنده، جاندار و ملموسند که کافی است چشم هایم را ببندم تا چروک انگشتان یکی، موی دراز میان موهای ابرو دیگری و خال رو گردن آن دیگری را زنده تر از هر عکسی به یاد آورم...همیشه اینطور بوده ام... جزئی نگرم و تصویرها محال است از بایگانی ذهنم پاک شده یا خدشه دار شوند.

حال و روزم معمولی است.... هنوز هم از عکس گرفتن فراری هستم و این میل سیری ناپذیر فزاینده مردم برای ثبت دیجیتالی را نمی فهمم . و حرص می خورم از کلیشه توریست دوربین به گردن که به جای دیدن، عمیق شدن و ثبت تصویرها در زنده بودن ذهن، کلیک کلیک دستش شاتر دوربین را لمس می کند.

حال و روزم بعضی روزها پایین تر از معمولی است...مثل آن روز که در قطار، وقتی از کلن به مونستر بر می گشتم، پیرزنی آلمانی که روبروی من نشسته بود یک ریز آلمانی با من حرف می زد و سه بار تکرار این جمله که " من آلمانی بلد نیستم" نیز افاقه نمی کرد... وقت پیاده شدن کمک کردم تا چمدانش را از روی صندلی پایین بگذارد، مرا بغل کرد و بوسید و حال من معمولی شد...

زیاد می پرسند چه کار می کنی؟ و انگار این جواب که دانشگاه می روم، خانه می آیم، غذا درست می کنم، کتاب می خوانم، اینترنت گردی می کنم ابدن جواب قانع کننده باب میلی نیست.... و می شنوم همه این کارها را اینجا هم که می کردی! حالا چند روزی است می گویم موهایم را کوتاه کرده ام، کوتاه کوتاه... و این یکی انگار به مذاق شان خوشتر است... شاید مثلن مقدمان نیمچه انقلاب فکری، روحی، روانی، زندگانی، جهانی است اصلن!

راستش را بخواهید موی کوتاه این روزهایم را دوست ندارم....مادرم گفت برادرم هم رفته موهایش را از ته زده است و متعجب می پرسید که چی شده جفتمان انقلاب کله ای کرده ایم؟ و خوب راستش را بخواهید حالم بهتر شد وقتی فهمیدم برادرم کچل کرده است، تعداد قابل توجه ای اناث وبلاگ نویس همزمان با من مو کوتاه کوتاه کرده اند، تعداد قابل توجهی دوست غیر وبلاگی نیز... برای خودم توجیه می اورم که ویروسی بود پراکنده در هوا یا سندرمی که خوب گریبان من را هم گرفت!

همه عناصر زندگی ام لاک پشتی شده است... و این برای کسی که همیشه فقط پرنده ها، آن هم تندرو ترین آنها را دوست داشته است یعنی مصیبت...عادت دارم تند راه می روم، معمولن همراه من هرکه باشد از من عقب می ماند، نمی خواهم قدم هایم وقت پیاده روی هم لاک پشتی شود....این زندگی لاک پشتی که مهم ترین کلمه اش شده است " صبر" به اندازه کافی جان به سر می کنند... رابطه لاک پشتی، زندگی لاک پشتی، درس لاک پشتی، عادت کردن لاک پشتی... دلم پریدن ها و پروازهای آشنا می خواهد... " لاک پشت" شده است کلیدواژه من... اصلن قدسی قاضی نور این شعر را برای من گفته است:

هزار سال عمر لاک پشت
درون لاک تاریکش
به یک لحظه پرواز پروانه
نمی ارزد
که با تمام کوتاهی
در خاطرات جنگل سبز جاودانه می ماند.

و من زمزمه کنان تکرار می کنم نمی ارزد، نمی ارزد، نمی ارزد.... و هم چنان درگیر لاک پشتی های زندگی این روزهایم...

من حوصله عکس گرفتن جلو این کانال و اون کلیسا و آن مرکز خرید و این کافه و اون موزه را ندارم... و دلم می خواهد روی کاناپه لم بدهم، قهوه ام را مزه مزه کنم و کتاب بخوانم... و این شهر را دوست ندارم...و همانم که بودم... باشه؟

Permalink | Comments 42
 

.:: نظرات خوانندگان