مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

سه شنبه ۸ آبان ۸۶

یتیمی دگرباره واژه ها

«سروش نوجوان» بخشی از خاطرات نوجوانی من است... قبل تر از «ایران جوان»... و «قیصر امین پور» در خاطرات نوجوانی مترادف با «سروش نوجوان» بود... و تصویر نقاشی شده چهره اش در کتاب ادبیات دوم راهنمایی...در بخش «آشنایی با شاعران معاصر ایران»...

اولین عشق که از راه رسید، اولین بوسیدن ها، اولین دست هایی که سردی دیوار پشت سر را لمس کرد و لبش داغ بود از تمنای خواستن، عاشقانه های کم نظیر «قیصر امین پور» همدم نجواها بود... «قیصر امین پور» با اولین عشق شد مترادف عشق... همانطور که خودش سروده بود: و قاف حرف آخر عشق است/ آنجا كه نام كوچك من آغاز مي شود !

از معدود اهالی شعر بود که آبرو شعر بود، آبروی واژه ها، آبروی عشق... رفتن قیصر امین پور و آن دیگر معدود آبروهای شعری ما، واژه ها را یتیم می کند... از صبح به تصویر واژه ها نگاه می کنم و در چشمم امتداد واژه ها کنار هم لرزانند....

تلخ است که دیگر آن روح بزرگ را نداریم که غلیان کند، بجوشد و شعر بسراید برای ما... امروز، زندگی بالاخره ما را بازی گرفت...خودش گفته بود: دیروز/ ما زندگی را/به بازی گرفتیم/ امروز/ او، ما را/ فردا؟...

کاش شعر باز یتیم نمی شد... چه تلخ که دیگر قیصر امین پور نیست...چه خوب که هنوز سیمین بهبهانی هست، احمدرضا احمدی هست، و سید علی صالحی، و شمس لنگرودی... آن کلمه سه حرفی گوش نواز- عشق را می گویم- بی قیصر حالا چطور سرخواهد کرد؟...

+ به یاد و خاطره قیصر امین پور و با احترام به روح بزرگش، باشد که آرام گرفته باشد

+ ناگهان چقدر زود دير ميشود...(گزارش تصویری ایسنا)

+ گزارش تصويري حضور شاعران و اهالي فرهنگ در بيمارستان دي (گزارش تصویری جام جم)

+ قیصر...

+ و من افتخار می کنم که روزی شاگرد شما بوده ام...

Permalink | Comments 14
 

.:: نظرات خوانندگان