مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

شنبه ۲۶ آبان ۸۶

آنچه در بحث های داوری مسابقه دویچه وله گذشت

هیئت داوران این دوره مسابقه دویچه وله، شاید در انتخاب های خود بیشتر از هر عاملی به دنیال وجه تمایزی خاص و متفاوت و منحصر بفرد وبلاگ های برنده بود و در تمامی بحث ها و رای گیری ها به وضوح به این مساله اهمیت خاصی می داد و وبلاگ هایی که وجه متمایزکننده بارزی نداشتند تقریبن در رای گیری ها هیچ رایی نیاورده و سریع از دور مسابقه خارج می شدند.

انتخاب بهترین وبلاگ، نفس گیرترین و سخت ترین بخش مسابقه بود که کار حتا به سه دور رای گیری نیز کشید. رقابت اصلی بین سه وبلاگ فرانسوی زبان از کنگو، وبلاگی با محور ریاست جمهوری آمریکا به زبان انگلیسی و فوتوبلاگ دختری بیست و سه ساله از بلاروس بود. سایر وبلاگ های کاندید در این بخش با همه جذابیت ها و عناصری که داشتند تقریبن رایی به دست نیاوردند و همان اولین دور رای گیری حذف شدند. عمده دلایل توجه هیئت داوران به هر یک از این سه وبلاگ دلیلی متفاوت داشت. دلیل توجه به وبلاگی گه از کنگو می نوشت، نفس کشور کنگو بود که اکثر مردم دنیا چیزی از این کشور نمی دانند، دسترسی به اینترنت در این کشور بسیار محدود و مشکل است و کسی از وقایع زندگی و لایه های زندگی در کنگو به همراه عکس در کار اطلاع رسانی درباره این کشور است. دلیل اقبال به وبلاگ انگلیسی زبان، خاص بودن آن و تمرکز روی یک موضوع خاص و امکان پرسش از کاندیداهای ریاست جمهوری سال دوهزار و هشت آمریکا و ایجاد بانک اطلاعاتی مناسب برای انتخابات، و دلیل اقبال به فوتوبلاگ روسی عدم آشنایی مردم دنیا با وقایع بلاروس بود و اینکه کسی فوتوبلاگ به راه انداخته است و با ابزار عکس که همه فهم و جهانی است، سردی و اضمحلال زندگی در این کشور را با موفقیت تصویر می کند.

وبلاگ فرانسوی زبان کشور کنگو در دور دوم رای گیری حذف شد؛ برخی داوران معتقد بودند صرف اینکه کسی در کشوری که دنیا اطلاع کمی از ان دارد درباره وقایع مختلف زندگی می نویسد و وبلاگی چند جانبه و متنوع دارد، نمی تواند دلیل کافی باشد و با اتکا به این نقطه چرا فرضن "یک پزشک" برنده نباشد؟ او هم از کشوری می نویسد که دنیا اطلاع بسیار کمی از آن دارد و وبلاگی متنوع و چند جانبه است. بالاخره بعد از دوبار رای گیری دو وبلاگ انگلیسی زبان و فوتوبلاگ بلاروسی وارد مرحله نهایی رای گیری شدند. من جزو مخالفین برنده شدن وبلاگ انگلیسی زبان بودم و استدلالم هم این بود که این وب سایت بیشتر شبیه به پروژه می ماند نه وبلاگ؛ بعد از انتخابات ریاست جمهوری چه می خواهد بکند؟ وقتی هدفش تنها این انتخابات است و یک بانک اطلاعاتی است. ضمن اینکه همه این اخبار ریاست جمهوری آمریکا را در رسانه های بسیاری می توان پیدا کرد، اما درباره زندگی روزمره مردم بلاروس چندان جایی نیست که اطلاعات آن هم از طریق عکس که همه مردم می فهمند و ارتباط برقرار می کنند را بتوان پیدا کرد. بالاخره فوتوبلاگ بلاروسی بعد از سه دور رای گیری با اختلاف آرای اندکی ( اگر اشتباه نکنم هشت به هفت) برنده این بخش شد.

در بخش ویدیو بلاگ، رقابت اصلی بین "ببین تی وی" و برنده مسابقه که ویدیو بلاگ یک آمریکایی است که از زندگی روزمره مردم عراق با همکاری چند خبرنگار دیگر به تهیه گزارش های ویدیویی می پردازند صورت گرفت. از منظر حرفه ای "ببین تی وی" توجه هیئت داوران را به خود جلب کرد و برتر از سایر کاندیداهای این بخش بود، اما محتوا و مضمون برنده مسابقه یعنی تهیه ویدیوهای کوتاه از زندگی روزمره مردم عراق که با دشواری و خطر همراه است باعث شد که داوران این ویدیو بلاگ را به عنوان برنده انتخاب کرده و تکنیک فنی مغلوب محتوا شود.

در بخش جایزه "گزارشگران بدون مرز" توجه هیئت داوران به کاندید ایران یعنی "کیبورد آزاد" بسیار جلب شد و حتا دو داور قبل رای گیری این سوال را از من پرسیدند که اگر جایزه را به نویسنده این وبلاگ که در ایران زندگی می کند بدهیم، برای او مشکلی پیش نمی آید؟ که من هم به آنها اطمینان دادم که جایزه دادن خطرناک نیست. شیوه رای گیری جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز یک تفاوت عمده با سایر بخش ها دارد؛ چون این جایزه برای سازمان گزارشگران بدون مرز است، نماینده آنها که در جلسه رای گیری است دو وبلاگی که نظرش را جلب کنند را از میان کاندیداها انتخاب می کند و رای گیری عملن بین این دو وبلاگ است و جزو قوانین این بخش است که نماینده گزارشگران بدون مرز باید از برنده رضایت داشته باشد. "گزارشگران بدون مرز" نیز بنا به سیاست های خود و تحلیل ها و وقایع جهان، هرسال به کشور خاصی توجه ویژه ای دارد. نماینده گزارشگران بدون مرز در جلسه رای گیری مسئول قاره های این کشور بود که گفت وبلاگ "کیبورد آزاد" و اقدامات نویسنده اش برای گستری آزادی بیان توجه او را بسیار جلب کرده است، اما سال گذشته این جایزه را به ایران دادند و سیاست گزارشگران چندان اینگونه نیست که دو سال متوالی جایزه را به نماینده یک کشور بدهند، ضمن اینکه امسال مساله برمه از منظر حقوق بشری و جهانی بسیار بااهمیت بود. نظر جمعی هیئت داوران هم بر این بود که دوسال متوالی جایزه " گزارشگران بدون مرز" را به یک کشور دادن چندان منصفانه نیست و بالاخره برنده این بخش وبلاگ انگلیسی زبانی که از تایلند درباره مسایل برمه و تایلند گزارش های میدانی می نویسد تعلق گرفت. نماینده "گزارشگران بدون مرز" گویا جدی حسابی از "کیبورد آزاد" و فعالیت های وی خوشش آمده است؛ چون بعدتر به من ایمیلی زد و خواست درباره این وبلاگ توضیحات مفصل تری به او بدهم. البته ناگفته نماند توضیحات من برای چرایی کاندید این وبلاگ هم خیلی پرشور بود و حسابی همه ساکت و میخکوب شده بودند :دی!

و بالاخره در بخش انتخاب" بهترین وبلاگ فارسی زبان" نظر هیئت داوران در همان دور اول رای گیری به دو وبلاگ "حاجی واشنگتن" و " سی و پنج درجه" جلب شد؛ مشخصه هایی که نظرها به این دو وبلاگ جلب کرد، درباره حاجی واشنگتن نوشتن درباره سیاست با زبانی طنزآلود و انتخاب عکس های با موضوعات سیاسی جالب و خنده دار بود و کلی هم سر عکس سرکار خانم نماینده مجلس در حال تورق مجله مد خندیدند! دلیل توجه به وبلاگ "سی و پنج درجه" نیز این بود که در کشوری سیاست زده که هربار هم صحبتش می شود همه ناخودآگاه یاد موضوعات سیاسی می افتند، یک نفر درباره تابوهای اجتماعی و مسایل ممنوعه لایه های زیرین جامعه که بخشی از شکل دهی به فرهنگ مردم یک جامعه است با ادبیاتی مناسب می نویسد. در دور دوم که رای گیری بین این دو وبلاگ صورت گرفت، برخی داورها سوال هایی درباره نویسنده این دو وبلاگ از قبیل شغل و سن کردند و باز این موضوع که نویسنده وبلاگ "سی و پنج درجه" یک بازرگان است و به مشاغلی چون نویسندگی و روزنامه نگاری که بیشتر به نوشتن و توجه به ممنوعه ها منجر می شود اشتغال ندارد، توجه بیشتری را به خود جلب کرد و بالاخره در رای گیری برای انتخاب برنده، "سی و پنج درجه" سیزده رای و "حاجی واشنگتن" دو رای هیئت داوران را به خود اختصاص داد. تنها در بخش اسپانیایی زبان برنده مشابه "سی و پنچ درجه" با اکثریت آرایی این اندازه چشمگیر برنده شد!

دوست دارم این نکته را هم توضیح بدهم که در رای گیری برای برنده هر زبان، داور آن زبان می تواند بگوید خودش بین دو وبلاگی که به مرحله نهایی رسیده و رای گیری بین آن دو صورت می گیرد، به کدام وبلاگ نظر مثبت تری دارد و بیشتر از ان وبلاگ خوشش می آید. من از این حق استفاده نکردم، فکر کردم حرفه ای نیست که بگویم خودم از کدام یک بیشتر خوشم می آید و می دانستم مطمئنن در رای بقیه داورها نظر شخصی من تاثیر خواهد گذاشت. تنها من و داور زبان پرتغالی از این حق خود استفاده نکردیم و نگفتیم خودمان بین دو وبلاگ کاندید نهایی کشورمان به کدام یک نظر مثبت تری داریم و تنها در رای گیری مشخص شد که رای خود ما به کدام یک از دو وبلاگ است. فکر می کنم لازم باشد تاکید کنم که من به عنوان داور بخش فارسی، در انتخاب بهترین وبلاگ فارسی، مثل بقیه داورها تنها یک رای داشتم و بس! و اساسن من به تنهایی نمی توانم وبلاگی را برنده کنم! :-)

درباره سایر بخش ها هم چون کاندیدی نداشتیم، به نظرم لازم نیست توضیحاتی بنویسم و سرتان در دربیاورم :-)در روز اعلام نتایج در موزه ارتباطات شهر برلین نیز سخنران من بودم که باز چون درباره فضای وبلاگستان فارسی، وبلاگ به مثابه رسانه آلترناتیو و غیره است که خودمان خوب می دانیم از چه قرار است، فکر نکنم لازم باشد بنویسم. اما سخنرانی توجه بسیاری به خود جلب کرد، داور چین می گفت حتا در چین هم که کشوری دیکتاتوری است وبلاگ نقش رسانه آلترناتیو پیدا نکرده است.داورها گروه متنوع بسیار جالبی بودند، بحث ها و آشنایی با فضای وبلاگ های دیگر کشورها و زبان ها بسیار بسیار جالب و دیدار با وبلاگ نویس های آلمانی هم همین طور.

امروز که ایمیل خود را باز کردم، دیدم برنده بهترین وبلاگ چینی و یک کاندید وبلاگ های اسپانیایی که برنده نشد، ایمیل زده اند و تشکر کرده اند... راستش خیلی این حرکت برای من دلنشین بود، به خصوص از سوی وبلاگ اسپانیایی که برنده هیچ جایزه ای هم نشده است...این نیمه پر لیوان را دیدن، این طلبکار نبودن ها، این رعایت نکات کوچک روابط انسانی...در صحبت های با داورهای دیگر زبان ها در این چند روز هم فهمیدم هیچ کدام آنها دعواها و نگرانی ها و بحث های حاشیه ای فضای وبلاگی ما را قبل و بعد این مسابقه ندارند. برای من نکته ای مهم و جالب و این نیمه پر لیوان را دیدن و اینکه به حاشیه ها مجال نمی دهند که متن را در خود بکشند، درسی بزرگ است که سعی می کنم تمرین و رعایت کنم و کاش وبلاگستان ما هم .... بگذریم! :-)

Permalink