مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

یکشنبه ۲ دی ۸۶

از مجموعه دلتنگی ها...

یاد هاله افتاده ام....بهترین دوست دوران دانشگاه که متولد آذرماه بود و چقدر شبیه من... که وقتی از چیزی ذوق می کرد جیغ های خفه کوتاه بامزه ای می کشید و کم کم من را هم وادار کرد که همراهش جیغ های خفه و کوتاه بکشم... و من که جیغ زدن بلد نبودم( و معلوم نیست چرا!) در نوزده بیست سالگی فنون جیغ زدن را یاد گرفتم و توانستم وقتی سوسکی دیدم به جای تنها میخکوب شدن، جیغ را هم چاشنی کنم تا صحنه حسابی دراماتیک باشد!

پارسال که وبلاگستان یلدای داغی داشت، وقتی در اعترافات یلدایی نوشتم که تنها وقتی سوسک می بینم جیغ می کشم، مریم در کامنت ها آمد یادآوری کرد که جیغ های یکشنبه اول هر ماه را یادم رفته است!! یک شنبه اول هر ماه جلسه ماهانه "مرکز فرهنگی زنان" بود و ما بعد سالها با تلاش های مذبوحانه بسیار هرگز موفق نشدیم یکی یکی حرف زدن عادتمان شود و همه تدابیر و شیوه ها و ترفندها به در بسته می خورد... همه با هم حرف می زدیم و من هنوز متحیرم چطور دقیق می فهمیدیم دیگران چه می گویند و قشنگ وسط این همه حرف زدن برنامه ریزی و تصمیم گیری هم با موفقیت صورت می گرفت!! هربار غریبه ای مهمان یکی از جلسات ماهانه می شد، سعی می کردیم شیوه رایج را موقتن بی خیال شده و یکی یکی حرف بزنیم؛ تلاش بی حاصلی که حداکثر نیم ساعت اول جلسه جواب می داد!

مشکل این بود که چند تایی مان- از جمله من- از هجم این همه صدا که همه با هم حرف می زدیم سرسام می گرفتیم و آن وقت بود که مریم می امد از من می خواست یک جیغکی بزنم... و من اول از کسی که سمت راست و چپ من نشسته بودند عذرخواهی می کردم و بعد یک جیغ از همان نوع سوسکی(!) می کشیدم و همه ساکت می شدند... و می شد کم کم فهمید هرکی دقیقن چه می گوید!

امروز دلم جیغ زدن می خواست... هم از نوع خفه و کوتاه همراه با هاله، هم از نوع بنفش و بلند سوسک و جلسات ماهانه... جیغ زدن را که فاکتور بگیریم، دلیل این پست این است که مریم هنوز زندانی است و جلوه هم و من دلتنگ هر دو و در یکی از پیچ ها و سربالایی های زندگی از هاله بی خبر ماندم و دور... مریم خواهری است که هیچ وقت نداشته ام و هاله رفیق خوب و پایه و همراه سینما ها، کافه ها، تئاترها، رستوران ها، پیاده روی ها، خرید های میدان تجریش و کلاس ها و خنده ها و درس ها و روزهای دانشکده زبان های خارجه که چند روز قبل سی و چهارساله شد و یک سال و نیمی هست که از او بی خبرم...لعنت به پیچ ها و سربالایی ها و سراشیبی های زندگی، لعنت!

Permalink | Comments 12
 

.:: نظرات خوانندگان