مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

دوشنبه ۱۰ دی ۸۶

جا مانده ها(یک)

هر رابطه ای یک یا چند جمله کلیدی دارد. از جایی به بعد جمله کلیدی آن رابطه که حالا خیلی دور است، تغییر کرد ... " من می خواستم عید بیام خواستگاریت، خودت نخواستی و گفتی نه!"...

راستش این یک جمله حضورش آنقدر پررنگ شد و چنان سنگینی خودش را روی هیکل ما انداخت که ذهن جزئی نگر و حافظه دراز مدت قوی من حتا به یاد نمی آورد جمله کلیدی آن رابطه قبل از سیطره این یکی جمله چی بود. حتمن "دوستت دارم" یا "تو معنای زندگی هستی" و چیزهایی از این دست نبود. در کشاکش آن رابطه هیچ یک نمی خواست، نمی توانست، نمی دید دیگری او را عاشقانه دوست دارد. نه که این جمله "دوستت دارم" از دهان ما بیرون نیاید و در هوا پراکنده نشود، نه نه... به وفور هم به زبان می آمد... کی باور می کرد اما؟

روزهایی هم بود که همین مساله ساده، مهم و پیچیده دوست داشتن شد انگشت اتهام؛ وسط داد و بیدادها، قهر کردن ها، اشک ها و تهمت زنی ها پنج کلمه بارها تکرار می شد:" تو اصلن منو دوست نداری..." گاهی با خشم، گاهی با ترس، گاهی با اشک و گاهی با نفرت...

اگر از اهالی آن گروهی بودم که در هر اتفاق و تجربه ای دنبال درس و پند و نکته اخلاقی هستند، درس آن یک رابطه همین حضور انکار ناپذیر و گریز ناپذیر عنصر "نفرت" در درون هر دوست داشتن خاص و عمیق است... اسمش می شود "نفرت های لحظه ای"... نفرت لحظه ای پر از خشم و غم و عصیان...انقدر که با کمال میل می توانی همان لحظه یک کارد برداری و حواله شکم او کنی، با گلو را آنقدر فشار دهی که نفس بند آید و بعد تنگ در آغوش کشی، ببوسی و باز اشک...

در دایره تنگ معدود افرادی که در سرزمین مصیبت زده ما اهل نوشتن و فکر کردن و تغییر و دغدغه هستند، چپ بروی و راست بری باز مدام جلو هم سبز می شوید، از دیدن و حس حضور دیگری در این دایره معدود افراد گریزی نیست... دو سه تایی جمله لوس و کلیشه ای چه خبر؟ و چه احوال؟ ...بعد جمله کلیدی باز سرک می کشد و صاف می نشیند وسط... باز " من می خواستم عید بیام خواستگاریت.. تو نخواستی و گفتی نه."... بعد انگار یخی بشکند، بعد "وقتی رفتی تازه باور کردم چقدر دوستم داری" یا " ما هر دو آن روزها عصبانی بودیم" یا "هنوز نتوانستم... سراغ خیلی ها رفتم، همه زود از تو بودن خسته می شوند و شاکی"....

دست ها یک جایی، روی پله ای که معلوم نیست چندمین پله است حتا، جدا می شوند و دو نفر دورتر و دورتر... من عادت دارم تکه هایی از خودم را جا می گذارم... خودم را انگار پراکنده می کنم... کم پیش می آید دیگری هم اهل جا گذاشتن تکه ای از خود باشد ... تکه ای از او جا ماند...و ما هی می خوریم بهم و او می گوید:" من می خواستم عید بیام خواستگاریت. خودت نخواستی و گفتی نه!" تا من طومار عذرهای خوب نبودم و گیج بودم و با زندگی سر جنگ داشتم و تنش داشتیم چقدر را ردیف کنم... و هردو بی هیچ دلیل و توضیح و علتی به این نتیجه صدردصد برسیم که اگر قبول کرده بودم عید بیاید خواستگاری، همه چیز حل می شد و ردیف!!

پ.ن: اولین بار است که انقدر عیان از این رابطه ای که همیشه پنهان بود و ماند می نویسم... دلیلش این است که آخرین بار که در دایره تنگ معدود افراد اهل نوشتن و دغدغه و تغییر ایران باز خوردیم بهم، گفت یکی از حسرت های عمیق زندگی اش این است که هرگز در وبلاگم از او چیزی ننوشتم، حتا شده گازش بگیرم... آخر او یک بار بدجوری مرا گاز گرفت در وبلاگش...کسی جز خودمان هم نفهمید و نمی داند! من لینک چند مطلب این وبلاگ را برایش فرستادم که همه را برای او و به خاطر او نوشته بودم و همیشه خوش حیال فکر می کردم او حتمن فهمیده است که مخاطب این چند نوشته اوست... او چندین و چند لینک از نوشته های وبلاگش که مخاطب همه اینها و خیلی نوشته های دیگر تو بودی... من می دانستم و همه را با اولین بار خواندن فهمیده بودم، او نفهمیده بود...حق هم دارد لابد. سخت است میان آن همه استعاره و لفافه و حرف های پیچیده در خودسانسوری فهمیدن که مخاطب اوست... این نوشته نسبتن عیان را به پراکندگی تکه هایی جا مانده بدهکارم.

Permalink | Comments 18
 

.:: نظرات خوانندگان