مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

چهارشنبه ۱۹ دی ۸۶

وسط میدان جنگ...

زن بودن در ایران یعنی جنگ تمام عیار هر روزه...بار چندم است این را اینجا می نویسم؟ همیشه قبل از اینکه در خانه را باز کنم جلو آینه قدی دم در نفس عمیقی می کشیدم و چند ثانیه ای به تصویر خودم در آینه نگاه می کردم... من با مانتو مشکی و شال آبی و شلوار جین و کفش صندل پاشنه بلند... من با مانتو کرم و سال سفید و شلوار کتان و کفش کتانی...من با پالتو کوتاه مشکی و شال مواج رنگارنگ و چکمه و دامن...زمانی رسید که از خود می پرسیدم این چند ثانیه درنگ جلو آینه و نفس عمیق کشیدن بهر چیست؟ می دانستم برای سرووضع را دوباره نگاه کردن نیست، و نه فقط یک عادت بی دلیل صرف. خیلی بعدتر فهمیدم که نفس عمیق برای آماده جنگ تمام عیار هر روز شدن است. نگاه به آینه؟ نمی دانم، شاید یادآوری هزار باره به خودم که یادم نرود عاشق رنگ ها هستم و هیچ چیز نباید من را تسلیم رنگ سیاه و لباس های گل و گشاد گونی مانند کند...

جنگ اول من به محض اینکه آسانسور به طبقه همکف می رسید شروع می شد، سرایدار هیز... او برای من نماد شیپورچی های جنگی بود و هست ... بعد جنگ های جنسیتی هر روزه شروع می شد...هزار بار نوشتیم، گفتیم، تجربه کردیم... قصد باز دوباره سر کلاف را گشودن را ندارم.

اما یکی از همین جنگ های جنسیتی روزمره بود که آنقدر نرم جاخوش کرده بود در مناسبات هر روزه که انگار دیگر کسی متوجه اش نبود. نشد یک بار رستورانی و کافه شاپی بروم با مرد یا مردانی که دوست بودند یا همکار یا هررابطه دیگر و صورت حساب را بی درنگ جلو مرد نگذارند. بارها پیش آمد که مثلن سه زن و دو مرد بودیم، مردها ته میز نشسته بودند، گارسون دستش را دومتری دراز می کرد که صورت حساب را بگذارد جلو یکی از مردها که ته میز بودند، حتا اگر آستینش می خورد به ته مانده های لیوان کافه گلاسه یا بشقاب باقلاپلو! آس رستوران های تهران اما شاید آن رستوران چیتان فیتان خیابان خردمندشمالی باشد که منو های رستوران را هم جنسیتی کرده است؛ منویی که به دست مردان می دهد لیست غذاها و قیمت آنها است و منویی که به دست زنان می داد تنها لیست غذا! لابد خیال کرده است کارش خیلی هم فرنگی و باکلاس است و احترام به طیب خاطر بانوان مخدره عزیز!

راستی امتحان کرده اید که پیش دستی کنید صورت حساب را میان زمین و هوا از دست گارسون بگیرید و بگویید صورت حساب را من پرداخت می کنم؟ دیده اید حیرت و تمسخر در چشمان خیلی از آنها را؟شاید بعدش می روند پیشت پیشخوان می گویند چه گه خوری های اضافه! چه مرد بی غیرت ببویی! چه زن ورپریده ای! یک بارش را خودم شنیدم...

صدای مادربزرگم همیشه هست انگار، که می گفت" درست را بخون که محتاج هیچ مردی نباشی خرج نان و آبت را بده."... راستش همیشه مانتو جیب دار دوست داشتم...

Permalink | Comments 15
 

.:: نظرات خوانندگان