مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

پنجشنبه ۴ بهمن ۸۶

تداعی

صندلی کوچکش را جلو می کشد و با موچین می افتد به جان ابرو سمت راست... می گوید ابروهای شما خاورمیانه ای ها عالی است، راحت می شود به آنها فرم داد. طره ای از موهایش را پشت گوش می اندازد و می گوید من هم اهل اینجا نیستم؛ سه سال است اینجا آمده ام. روس هستم و قبل از اینجا سه سالی اوکراین زندگی کردم. دلم برای روسیه و اوکراین تنگ شده است، آدم تو این کشور افسرده می شود، نه؟ می گویم و شاید هم روانی!...هردو می خندیدم...

صندلیش را می کشد سمت چپ و موچین این بار سراغ ابرو چپ می رود...می گوید در اخبار دیدم کشورت این روزها خیلی سرد شده است. می گویم مگر می دانی اهل کدام کشورم؟ می گوید آره. ایران، مگر نه؟...می گویم آره! از کجا فهمیدی؟

صندلیش را می کشد عقب، موچین را روی ابرویم حس نمی کنم، نفس عمیق می کشد...سرم را از روی صندلی بلند می کنم و نگاهش می کنم، دارد گریه می کند...می گویم چی شده؟ چرا ناراحت شدی؟... دست هایش را فرو می برد لای موهای لخت بلند طلایی اش...لبخند تلخی را چاشنی اشک هایش می کند و می گوید از اسمت فهمیدم ایرانی هستی...سوال را که در چشم هایم می بینید می گوید سه سال و نیم پیش بعد از هفت سال عشق، خواستن و بودن یکهو ولم کرد... به خاطر یک دختر ایرانی..اسمش فرناز بود... شکستم، له شدم و بارها مردم...دیگر نمی توانستم در اوکراین بمانم یا روسیه... همه جای این دو کشور برای من، او بود... خودم را تبعید کردم به این کشور کوچک و این شهر فسقلی...زنگ که زدی تا وقت بگیری و اسمت را گفتی نفسم بند آمد...همه دیشب تو تختم غلت زدم، یک بار با هم دیدمشان...دختر مومشکی و قد کوتاه بود و چشم هایش قهوه ای روشن...دیشب می ترسیدم نکند تو باشی...بارها در ذهن نقشه کشتن ات را کشیدم، اگر او بودی ...وسط اشک هایش می خندد می گوید می دانی چقدر دعا کردم تو او نباشی؟ و چه نفس راحتی کشیدم وقتی از در تو آمدی و دیدم او نیستی؟...

نگاهش می کنم...

Permalink | Comments 20
 

.:: نظرات خوانندگان