یه ماهی گنده ی زنده، توی گلوم گیر کرده بود و به جاش من داشتم دست و پا می زدم. قرار بود نیم ساعت دیگه جواب بله رو بدم. شوهر من یه بیمار استثنائی بود.نه خیلی اما نشونه های خاصی داشت که خبر از نقصش می داد، مثل قد کوتاهش، صورت کشیده اش یا پاها و کمر تقریبن کجش.. اما رسمی حرف زدنش خوب بود. چند ثانیه مونده بود تا بله رو بگم اما گویا پشیمون بودم چون داشتم فداکاری می کردم.پشیمون بودم چون برخلاف رضایت بابا انتخاب می کردم. پشیمون بودم چون می خواستم با ازدواج با اون کمک کنم یکی دیگه رو که خیلی دوست داشت فراموش کنه و حالا مطمئن نبودم که می کنه یا نه!.
اما فکر کردم که پشیمونی دیگه خیلی دیره. وقتی بله ای که یادم نیست رو گفتم، بی هیچ سروصدایی آروم رفتیم توی اتاق مهمونا و بابام آقاداماد رو بوسید و نشوند بغلش و من هاج و واج بابامو نگاه کردم. دیدم خبری نشد و مثل یه دختر خوب آروم آروم رفتم عقب و چار زانو نشستم رو زمین. نیم ساعت بعد بابام گفت: خب دیگه پاشین برین. و ماهی توی گلوم داد زد:اینجوری؟ اما جز خودم کسی صداشو نشنید.
اون با لباس رسمی خودش و من با لباس فوق العاده زیبا و ظریف خودم راه افتادیم رفتیم سمت اتوبوس. وسط راه گفت یه کاری داره و دوید بیرون و ماهی توی گلوم داد زد:... فرصتی برای داد زدن نداشت. من توی خیابونها دنبالش می گشتم تا پیداش کنم اما اون گم شده بود؛ شاید هم خودم.آدمها بدجور نگام می کردن. مردها متلک می انداختند. خیابون و مردمش عجیب بود. متفاوت بود. به نظرم اومد دارم توی خیابون های افغانستان قدم می زنم.با خودم گفتم: منو برای ماه عسل نیاورده باشه کابل؟!!!
یه دفعه خودم رو جلوی یه ساختمون بزرگ و کهنه دیدم.نماش شبیه ساختمون های ایرانی بود. از پله ها رفتم بالا. دیدم اختتامیه ی یه نمایشگاه عکس و نقاشیه. همه ی عکس ها رو به جز چند تایی کنده بودند. بغل در یه مقوای بزرگ چسبونده بودن که یکی روش، توی کادرهایی داستان نقاشی کار کرده بود. شبیه روزنامه دیواری هایی که خودم دوره ی راهنمایی با عشق کار می کردم.شروع کردم به خوندن:
کادر اول ( نقاشی دو تا آدم که عاشقانه همو نگاه می کنن): خیلی همدیگرو دوست داشتیم...هنوز...اما دیگه...
کادر دوم (در حالی که دختر و پسر روبروی هم دست روی شانه های همدیگه گذاشته اند): ابی خان رفت... یهویی... یعنی خودمون یهویی تمومش کردیم...
کادر بعدی (عکس یه پسر کوچولوی قدبلند بغل ابی خان) :حالا ابی خان یه پسر 10 ساله داره به اسم پیام و تازگی ها صاحب یه دختر شده به اسم باران... پیام باران رو دوست داره...ابی خان ..پیام...بازی....
داشتم بالا می آوردم. حالم از همه به هم می خورد. ماهی توی گلوم گفت: چطور ابی خان تونسته با فرناز همچین کاری بکنه؟!! و تو دلم فحش دادم به ابی خان و حماقت فرناز.
کادر بعدی (دختر و پسر روی شن های ساحل بغل هم نشسته بودن و فرناز داشت لبخند می زد) :حالا می گم چطوری از هم جدا شدیم...
کادر و کادرهای بعدی (با کلی تصویر از شن و ساحل و جزیره و درخت نخل و... که ناشیانه با مدادرنگی کشیده شده بود):عروسی یکی از فامیل ها بود... ما با قایق افتادیم دنبال کشتی عروس و داماد...توفان شد...ابی به سمت ساحل شنا کرد...من به زور خودمو رسوندم به ساحل...
بقیه اش خوانا نبود، تار بود. یه دفعه سرو کله ی دختر خاله هام اون وسط پیداشون شد. من داد زدم: می خوام فرنازو ببینم. حتمن این دوروبرهاست. ماهی توی گلوم گفت: پس آخر داستان چی شد؟!! دخترخاله بزرگه گفت: بابا معلومه دیگه لابد تو جزیره ولش کرده رفته... و من لعنت فرستادم به کل جزیره ها و مردهای دنیا.
پایین، جلوی در خروجی دیدمت.با شال صورتی و پالتوی خاکستری بلند. نمی دونم چرا یاد خانم معلم ها افتادم. این دفعه لبخند نمی زدی. گفتم: لیلا!!! گفتی:لیلا؟!!! گفتم: منم مریم.! ماهی توی گلوم گفت: مریم؟؟؟!! تو گفتی:؟! نمی دونم چی گفتی. ماهی توی گلوم گفت: چقدر شبیه مریم و لیلای هزار خورشید درخشان!!! و من بالا آوردم. همه ی ماهی های توی گلومو بالا آوردم و با چشم های باباقوری نگات کردم و گفتم: راست میگه؟ تو گفتی: حقیقت همینه.
تو با شال صورتی خوش رنگت و من با لباس عروس فوق العاده زیبام نشستیم روی شن ها کنار ساحل. تو حرف می زدی. میگفتی خیلی دیره و هی تکرار می کردی و باهر کلمه «دیر» که می گفتی یکی از رگ های اعصاب من پاره می شد و ماهی کوچولوی توی گلوم آروم می گفت: نه فرناز دیر نیست. دیر نیست.

به خدا نه شب به تو فکر می کردم و نه شام سنگین خورده بودم.نمی دونم تا کی قراره خواب تو رو ببینم. دوست دارم بببینمت. یه عکس از خودت برام میل می کنی؟

--------
فرناز: آخیییییییی..... عکس من تو اورکات و فیس بوک هست. اگر انجا پروفایل داری بیا من را اد کن. اگر نه بگو برایت عکس بفرستم :)