مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

یکشنبه ۱۹ اسفند ۸۶

هشت مارس یک مسموم غذایی

سال قبل چه روزهای گندی برای من بود... سال قبل، هشت مارس با حمله به خانه ما و منصوره شروع شد...با گشتن خانه ما...پدرم را داشتند می بردند جای من...گروگان گیری که من بروم خودم را معرفی کنم...یک مامور طبقه نهم و یکی دیگر طبقه هفتم گذاشته بودند تا من از طبقه هشتم که خانه مان است نتوانم در بروم!.. عکس هایم را از آلبوم کنده بودند و برده بودند ... مادرم می گفت حتا داخل فریزر و یخچال را هم می گشتند مبادا آنجا باشی!!!...یک مامور زن هم با خود اورده بودند تا لابلای کشوی لباس زیرها را بگردد، مبادا من تو کشو لباس زیر قایم شده باشم!...پدرم را وادار کرده بودند امضا دهد که من را تا فردا ظهر به دادگاه انقلاب معرفی می کند... از هشت صبح نیم ساعت یک بار به او زنگ زده بودند و پدرم گفته بود نمی دانم کجاست، برو پیدایش کن....زنگ خانه تک تک همسایه ها را زده بودند...ساعت دوازده ظهر به پدر زنگ زده بودند که دیگر تو نمی بینیش، می آیی اوین ملاقات و هرهر خنده... بعد، پدرم سکته کرد...

امسال هفت مارس فحش و لعنت است که حواله هرچه رستوران اتیوپیایی است می کنم... انگار که معده ام زخم شده باشد...چند ساعت قبل از آن شام کذایی هم که آرایشگر گند زد به ابروهایم...پول ندادم، زن هی عذرخواهی کنان دنبالم، قدم هایم را تند کردم و زدم بیرون، نمی خواستم حتا یک کلمه بشنوم...

روی تخت دراز کشیده ام...فکرم جایی است کیلومترها دورتر...دستم را دراز می کنم که کوسن را از روی زمین بردارم، دست می خورد به جاشمعی سرخ رنگ و جاشمعی می افتد و هشت تکه می شود...بلند می گویم امروز از آن روزهای کذایی است، روز من نیست و به سرفه می افتم...می آید طبقه بالا و می گوید انگلیسی اش را هم بگو، من هم بفهمم چی گفتی خب...

در بیمارستان با چشم های تبدار، حال نزار و دل درد کذایی می گویم امروز هشت مارس است...دستم را می گیرد، صدایش را می شنوم:"آره! فردا هم نه مارس. پس فردا هم ده مارس!"...وسط سرفه ناله می کنم که نه!! امروز هشت مارس هست؛ هشت مارس...گیج نگاهم می کند که خب آره! مگه من گفتم نیست؟... اخم می کنم که روز جهانی زن است، فرقی دارد با فردا که نه مارس است و پس فردا که ده مارس... نگاهم می کند، مهربان و بعد می گوید ببخش یادم نبود، سالها است که دیگر اینجا برایش تبلیغی نمی شود، لزومی هم ندارد آخر. می دانم در کشور تو و برای تو روز خیلی مهمی است...
خم می شود و لب هایم را آرام می بوسد...صدایش را می شنوم که می گوید خب! لااقل می توانی خودت را دلداری دهی که در رنج های دوستانت در ایران سهیم هستی و هشت مارس را روی تخت بیمارستان می گذرانی! هممم... اینجور وقت ها یک جمله معروف می گویند...هممم...آهان...In Solidarity & Support!... من دلم می رود دورها و دورترها...

فتانه بانو دانوبی الان این را فرستاد، دردناک است و تلخ و حقیقی تر از هر حقیقتی:

How long will this go on?

و من هنوز دلم می خواهد رویایی داشته باشم، پس:

"I have a dream"

اگر روزگار، روزگارمان نیست، لااقل روزی از آن ماست هنوز...

Permalink | Comments 11
 

.:: نظرات خوانندگان