مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

سه شنبه ۲۴ اردیبهشت ۸۷

....

یکی که نمی شناسمش و من را می شناسد گفت ساکت شده ام و منفعل و کم حضور. شاید باید چیزی بنویسم مثل مانیفست! چیزی که اسمش باشد "من کیستم؟" یا مثلن "زنی که من است" یا چیز دیگری در همین مایه ها...

لابلای صفحه ها در یک پاراگراف باید بنویسم که من همیشه نقد دارم، به خودم، به در و دیوار، به نوشته ها و رسانه ها، به آدم ها و حرکت ها، به گروه ها و جریان ها... من بدون دید انتقادی، می میرد. روزهایی که کمی اور دوز تمجید و تشویق می گیرم، دلهره می گیرم که نکند دوباره دنیای گند با همه قوانین نوشته و نانوشته عوضی اش من را هم عوض کرد؟ روزهای این طوری، روزهای خوبی نیست...به همین سادگی!

سطر آخر یکی از صفحه ها حتمن خواهم نوشت:" تک رو و فردگرا هستم" از پروین اردلان بپرسید این را ضعف من معرفی می کند، خودم می گویم اصلن ریشه و پی و بنیاد زندگی ام! راستش تازگی ها کشف کرده ام اصلن همین است جاهای شلوغ و به خصوص شلوغی که همه جماعت همدم در یک کارند، اعصاب من را مچاله می کند. از یکی مثل همه بودن، یکی همراه همه شدن و جزئی از کل منسجم بودن فراری هستم. من شاید روزها جز لم دادن روی کاناپه کاری نکنم و سرشار باشم از حس فعال بودن و روزها همراه همه هزار و یک کار "مهم" کنم و پرباشم از حس منفعل بودن. حالا می پرسی چرا می خواهی سطر اخر بنویسی اش؟ آخرین سطر همیشه جادو دارد، میل به رفتن، به جلو رفتن...

حالا شاید یکی بپرسد چطور این همه سال این همه کار گروهی کرده ام؟ با حفظ کامل تمامیت آن "خود"... هرجا "من" نخواست کشیده ام کنار.... اسمش می شود "خودخواهی؟ شاید! مهم است مگر؟! ...کلمه قشنگی است انگار...دو تا خ در یک کلمه... دارم فکر می کنم چند کلمه فارسی داریم که دو تا خ داشته باشد؟...

"من" و این وبلاگ هم با هم قهر کرده اند انگار... واژه ها هستند دیگر...نازشان را که نکشی، قربان صدقه شان که نری و دستشان را که نگیری قهر می کنند و می روند...

برادرم یک اهنگی گوش می داد- از همین رپ های ایرانی گوش خراش- که هی می گفت "بی خیالی طی می کنیم"....من و ننوشتن هم بی خیالی طی می کنیم...بعدن نازشان را خواهم کشید...بعدتر...واژه ها را می گویم

Permalink | Comments 1
 

.:: نظرات خوانندگان