مطلب قبلي :: خانه :: مطلب بعدي

سه شنبه ۴ تیر ۸۷

بازی

آن هایی که در آن دانشکده بی ریخت کوچه معروف آی میوه توچال مترجمی یا ادبیات انگلیسی خواندند، حتمن آن زن را می شناسند که مانتوهای مدل خفاشی جوراواجور می پوشد با مقنعه هایی همرنگ مانتو.

او در کلاس های ادبیات انگلیسی هربار اگر میخواست از صنعت تضاد بگوید، مثالش یک چیز بود. می گفت فروغ said: " من از تو می مردم/ اما تو زندگانی من بودی." تکرار این بیت از روی عادت نبود، روتین کلاسی نبود. این را اگر به چشم های او وقت خواندن این بیت نگاه می کردی، به وضوح می دیدی.

میز اتاق مدیر یکی از گروه ها بازار مکاره ای تماشایی بود. یک روز دستانش در بالا و پایین کردن تلنبار روی میز، کپه کاغذهایی را سرازیر سطل آشغال کنار میز کرد. آخرین کاغذ آن تلنبار سرازیر شده، یکی از کاغذهای امتحانی دانشکده بود که جوهر آبی که معلوم بود از آن خودکاری با مارک بیک است، شاه بیت معروف زن مانتو خفاشی را روی آن نوشته بود، کج و معوج و آشنا. به آشنایی آستین های پف دار دستی که این بیت را هم می خواند و هم روی تخته وایت برد با ماژیک سبز می نوشت، کج و معوح و آشنا...

پ.ن: اگر بازی درنیاورد- این وبلاگ لعنتی را می گوی-م که حکایتش، حکایت جهنم ایرانی ها شده است. اگر و اگر و اگر...آن وقت می نویسم زیاد، روزمره و زنانه و درپیت و فمینیستی و سیاسی و اجتماعی و نق نوقی و دروازه و دیوار و دار و درخت و دعوای زن و مرد همزیست همسایه... بازی اگر درنیاورد فقط!

Permalink | Comments 6
 

.:: نظرات خوانندگان