«کاوش»، سروده ماریا واین، ترجمه فریده حسن زاده

* صدالبته با درود فراوان به همه پیش کسوتان و این کاره های این فیلد!

«شمس لنگرودی»

حیرت را به چشم هایت وصله نکن که کجای این خاص است؟ "همه" وقت ناراحتی دلیل را می گویند و وقت شادی بی دریغ می خندند. باز یادت رفت! یادت رفت که "همه" برای من معنایش از رنگ و بوی "همه" تو نیست...

نمی دانی چقدر خوشحالم که تو قرار نیست بشریت را نجات بدهی، قله های ادبیات فکسنی مملکتی سه هزار تیراژی را فتح کنی، رهبر جنبشی مفلوک و توسری خورده شوی یا رویای وزیر و وکیل شدن در حکومت بعدی ببافی! که ملیت و کشور تو این دردهای ما را سالها است رد کرده است...

اصلن همین را دوست دارم...که تو مبهوت آشوب زندگی پر ترس و اتفاق منی می شوی که چهارده سال از تو کوچک ترم و من غرق لذت آرامش ناب تو که حاصل نزدیک به چهل سال زندگی آرام، بی دغدغه، بی ترس و بالا و پایین میان دو تا از همین کشورهای سرسبز و گوگولی اروپایی است. حالا هرچقدر هم که گاهی حرص بخورم از ماتم عمیق تو برای مردن گربه پیر خانه پدری و مادری ات و تو حیرت کنی از تن صدای آرام و بی بغض و اشک من که وقت قهوه صبحگاهی می گویم:" یک دوست دیگرم بازداشت شد!"